De werkzaamheden Ceintuurbaanbrug moeten op 15 december af zijn.

Ceintuurbaanbrug vervangen is hele klus, maar de rioolzinker vervangen was nog veel lastiger: 'Wat het ook uitdagend maakt is de krappe locatie'

De werkzaamheden Ceintuurbaanbrug moeten op 15 december af zijn. Foto: Martijn Bijzitter

Een grote operatie. Zo mag het wel genoemd worden. Zeker voor Meppeler begrippen. De Ceintuurbaan, een drukke weg in Meppel, is maar liefst acht maanden afgesloten. De Ceintuurbaanbrug wordt namelijk vervangen. En tegelijk wordt ook de rioolzinker eronder meegenomen.

„Qua oppervlakte valt het wel mee”, antwoordt Martin Grit, toezichthouder civiele projecten van de gemeente Meppel, nuchter op de vraag hoe groot dit project is. „Maar Meppelers merken het wel degelijk. Ik denk dat iedere Meppeler minstens één keer per week over de Ceintuurbaanbrug rijdt.”

Wie denkt dat de Ceintuurbaan alleen dicht is vanwege de vervanging van de Ceintuurbaanbrug heeft het goed mis. De rioolzinker die eronder ligt wordt namelijk ook vervangen, alleen is daar helemaal niets van te zien. Maar het is wel het meest complexe werk, meent Sven Pothoven, uitvoerder bij Van Spijker Infrabouw. „Wat het ook uitdagend maakt is de locatie. We hebben maar heel weinig ruimte. Gelukkig mogen we de tuin van het politiebureau gebruiken voor de opslag van spullen en onze bouwkeet. Als er een kraan nodig is, staat eigenlijk ons hele terrein al vol.”

De rioolzinker ligt pal onder de brug, onder de Wold Aa. Lag, beter gezegd. Nu ligt die nog steeds onder de Wold Aa, maar dan parallel aan de brug. Een handigheid. „Dan hoeft niet de hele brug eruit als er wat met de rioolzinker is”, zegt Martin Grit.

Onder waterpeil

Om een beeld te schetsen. De rioolzinker ligt in het water. Om die eruit te halen (en er weer in te leggen) is naast de Wold Aa een diep stuk grond afgegraven. „We staan hier drie à vier meter lager dan het waterpeil”, vertelt Sven Pothoven. De zinker is een buis, met een omtrek van zo’n vijf meter. Het zorgt ervoor dat afvoer van rioolwater van de binnenstad naar de zuiveringsinstallatie wordt gebracht.

Maar er zat nog veel meer in de buis. Gas, riolering, glasvezel. En dus moest bijvoorbeeld ook de KPN de nodige werkzaamheden verrichten op de Ceintuurbaan. Pothoven: „Daar hebben wij niets mee te maken. Wij hebben een constructie gemaakt om het eruit te halen. Daarna heeft KPN netjes haar werkzaamheden gedaan (zorgen dat de glasvezelkabels weer goed erin liggen, red.).”

Eenmaal eruit, moet die zinker er natuurlijk ook weer in. Met behulp van duikers is die rioolzinker nu in een U-vorm naast de brug gelegd. En nu ligt de zinker weer veilig onder het water. Heel veilig zelfs. Er is een betonplaat bovenop gestort om de hele boel af te dekken. „Mocht het waterschap hier metingen in het water gaan doen, dan raken ze niet direct met het materiaal die zinker. Er is een flinke veiligheidsmarge”, zegt Martin Grit. Het is natuurlijk wel even wat extra werk om die rioolzinker ooit weer eens boven te halen, maar de komende honderd jaar is dat - als het goed is - zeker niet nodig.

De complexiteit van de rioolzinker heeft er al snel voor gezorgd dat het originele plan om de Ceintuurbaan op 1 november weer open te gooien voor verkeer niet mogelijk was. De planning is nu 15 december.

‘Bruggevoel’

De complexiteit van de vervanging van de rioolzinker raakt al snel ondergesneeuwd. De vervanging Ceintuurbaanbrug springt veel meer in het oog. En eigenlijk is dat tegelijkertijd vreemd. Want veel Meppelers zouden niet meteen het gevoel krijgen dat ze over een brug rijden of wandelen. Nu is de Wold Aa natuurlijk geen grote rivier waar een hangbrug over heen hoeft. Maar een ‘bruggevoel’ gaf die oude brug nooit.

Niet zo gek. Het enige waar aan te zien was dat je over een brug ging, was het feit dat er aan beide kanten van de weg een betonnen muurtje stond. De Wold Aa zelf was in geen velden of wegen te bekennen. Dat moet veranderen. Mensen moeten weer een ‘brugbeleving’ krijgen ze als ze over de Ceintuurbaanbrug gaan - het zicht op het water en het groen moet terugkeren. „Iemand die er niet vaak overheen is gereden, zal het verschil niet zo snel zien”, relativeert Martin Grit.

Voor voetgangers gaat hoe dan ook veel veranderen. Parallel aan de brug wordt, aan de kant van het appartementencomplex, een voetgangersbrug gerealiseerd. Deze brug krijgt een historisch karakter. Van 1966 tot 1933 reed de tram namelijk over de weg, wat nu de Ceintuurbaan is. En dat tramverleden keert terug in de brug, onder meer in de materiaalkeuze: hout en staal. En er wordt gebruik gemaakt van de bestaande landhoofden van de oude trambrug. Die landhoofden, de constructie waar een brug op rust, worden weer zichtbaar gemaakt.

Instortingsgevaar?

Een zeer grote operatie dus. En een noodzakelijke. De rioolzinker is 85 jaar oud, de brug inmiddels bijna 90 jaar. In die tijd is de verkeersdrukte flink toegenomen, maar het verkeer is ook zwaarder geworden. Eigenlijk wordt geconcludeerd dat de brug versleten is. Sterker nog, verder uitstel van de werkzaamheden zou een verhoogd risico meebrengen voor het bezwijken van de brug. „De brug heeft niet op instorten gestaan”, verzekert Grit. „Een brug wordt echt wel tijdig vervangen.”

menu