Column Rosa Timmer: Niets ergs

Mijn moeder had al drie keer gebeld die dag, maar ik was druk bezig op de universiteit. In de pauze luisterde ik mijn voicemail af. Met een trillend stemmetje zei ze dat ik terug moest bellen. Mijn vader had een hartinfarct gehad en lag op de hartbewaking.

Mijn eerste reactie was zo raar, dat het me altijd bij is gebleven. Iemand had net koffie voor me gehaald, dure, en ik dacht alleen maar: ,,Ik heb nog koffie dus ik kan niet weg.'' Doodkalm dronk ik tien minuten lang mijn hele cappuccino op voordat ik mijn klasgenoten vertelde wat er was gebeurd: ,,Mijn vader heeft een hartinfarct gehad'', zei ik alsof ik om een plakbandje vroeg. Pas toen ik de schrik in hun ogen zag, wist ik dat er iets goed mis was. Met zijn allen brachten ze me naar het ziekenhuis. Het was niet in me opgekomen.

Sindsdien kan ik nooit meer niet-opnemen als mijn ouders bellen. Die onschuld raak je wel kwijt na zoiets. De shockreactie zag ik later ook bij vriendinnen die veel ergere dingen meemaakten dan ik. Mijn beste vriendin moesten we per telefoon vertellen dat haar moeder plots was overleden. Ze stond namelijk op het punt het vliegtuig in te stappen. Het enige dat ze steeds herhaalde was: ,,Is oma overleden? Is oma overleden?'' Ze kon er met haar hoofd niet bij.

Ons lichaam beschermt ons tegen te heftige situaties, maar niet voor lang. Vooral in december is het voor iedereen die zoiets heeft meegemaakt, maar al te duidelijk wat er gebeurd is. De lege plek aan tafel, de missende in de familiefoto, de ontbrekende bulderlach.

Daar moest ik even aan denken toen net mijn telefoon ging. Mijn moeder, en er was vandaag weer niets ergs gebeurd.

Toon reacties

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.