Compromissen en gezamenlijke doelen: de geheimen van een platina huwelijk

Hoewel ze echt niet altijd ‘gelijk dachten’, zijn Aaltje en Willem al zeventig jaar gelukkig getrouwd. Gisteren vierden ze dat in café Popken in Ekehaar.

Ze vonden elkaar in café Piest in Rolde, en toen was het raak. Zeventig jaar geleden gaven Willem Popken en Aaltje Popken-Beijering elkaar het jawoord.

Nee, ze dachten ‘écht niet altijd gelijk’, Willem Popken (93) en Aaltje Popken-Beijering (88) uit Ekehaar. Nog steeds niet trouwens. Ook vandaag niet, op hun zeventigjarige huwelijksjubileum.

Terwijl Willem de grootste verhalen vertelt - één arm nonchalant over de rugleuning van zijn stoel geslagen - vormen de wenkbrauwen van Aaltje af en toe een diepe frons. „Dat hoeft toch niet állemaal in de krant”, moppert ze. Willem lacht er wat om, en mindert zijn enthousiasme.

Want compromissen vormen, dat is één van de geheimen.

Gezamenlijk doel

Geheimen voor een platina huwelijk. „En we hadden een gezamenlijk doel”, zegt Willem. Aaltje knikt bevestigend. „We moesten een gezin onderhouden, van zes kinderen!”

Beide zitten rechtop in de stoel aan de grote ronde tafel in hun vrijstaande woning. Voor deze bijzondere dag hebben ze hun mooiste kleren uit de kast getrokken. Willem draagt een net grijs pak, met bijpassende bruine stropdas. Aaltje een donkerblauw broekpak, met bloemetjesachtige blouse.

„Op onze aolde dag willen we ons nog mooi verkopen”, grijnst Willem.

Feest in café Popken

In café Popken, een paar honderd meter verderop, vierde het stel vanmiddag zeventig jaar huwelijk met vrienden, familie en kennissen. Jongste zoon Wim runt het café sinds Willem en Aaltje er zevenentwintig jaar geleden mee zijn gestopt. Café Centrum heette het eerst.

Willem: „Wij kwamen er in 1963 op. Ik was veeboer, maar moest daarmee stoppen vanwege mijn astma.”

De kinderen groeien op in het café. Althans, de meeste van de zes. Margje (64), één van de dochters, zit ook aan de grote ronde tafel. Net als haar man Egbert en hun nichtje Marjolien (10), de jongste van acht kleinkinderen. Ze heeft vrij gekregen voor deze bijzondere dag en met grote ogen luistert ze naar de verhalen van haar opa en oma.

De vonk

Op enig aandringen vertellen zij waar het allemaal begon. Waar de zogenoemde vonk oversloeg. Bij ‘t dansen in café Piest in Rolde. Willem kwam uit Deurze en Aaltje uit Eldersloo. Rolde ligt daar vlakbij, dus daar ging je dansen.

„We hebben elkaar gevonden, en toen was ‘t raak”, zegt Willem. Hij gooit zijn handen in de lucht, bijna verontschuldigend. Meer herinneringen zijn er niet. Zo simpel was het.

Frisse start

Hun trouwdag herinneren Willem en Aaltje nog wel heel best. Die was namelijk koud, heel koud. „Ik voel het nu nóg”, zegt Aaltje, die spontaan begint te rillen.

Ze trouwden in het café in Deurze, naast de boerderij waar ze samen met Willems ouders en beide oma’s woonden. Omdat ze een grote partij gaven, en er niet genoeg ruimte in het café was, waren de kachels weggehaald.

„Het was zó koud, dat de rode bieten in de grond zelfs kapot waren gevroren”, vertelt Willem. „‘s Avonds in bed had ik nog koude benen”, zegt Aaltje.

Van vonk naar frisse start, zullen we maar zeggen. Gelukkig waren de jaren die volgden vooral heel erg mooi, hoewel er altijd hard gewerkt moest worden. Om hun kinderen te onderhouden, neemt Willem ook een baan als vrachtwagenchauffeur aan. Aaltje runt dan het café.

Taai en hardwerkend

Een taai en hardwerkend echtpaar, dát zijn Willem en Aaltje. En nog steeds, vertelt ook hun dochter Margje. Willem hangt nog regelmatig met de kop in het zand. De aardappels die ze eten komen uit eigen tuin.

Aaltje houdt de bloemen en de planten netjes. Alleen grasmaaien lukt niet meer, dat doet de buurman. Het huishouden doet de tachtiger ook zo goed als zelfstandig. Één keer in de twee weken komt er huishoudelijke hulp. Voor de fysiek lastigere klussen, zoals het lappen van de ramen.

Een paar jaar geleden zei Aaltje nog dat ze het zo jammer vond dat ze niet meer zo goed kon hardlopen. „Dat deed ik altijd als ik bij de buren was geweest”, vertelt ze. „Dan ging ik hardlopend naar huis. Dat kan nu niet meer.”

Dikke smok

Als de fotograaf is gearriveerd, wandelt het platina-echtpaar naar buiten. Beide kwiek, al heeft Willem een beetje hulp van de wandelstok. Even een fotoshoot onder de versierde boog.

Eenmaal binnen zegt Willem, met een grijns van oor tot oor: „We deden ‘t ouderwets, met een dikke smok.”

menu