Coronahulp: DJ draait verzoekjes tegen eenzaamheid bij verzorgingshuis

Mevrouw Sybrands in het Derkshoes in Westerbork geniet van muziek voor het raam van zanger Udo Jürgens. Foto: Jaspar Moulijn

Bewoners van woonzorgcentrum Derkshoes luisterden woensdag, onder het genot van een bitterbal, naar hun favoriete liedjes. Alleen. Maar toch ook samen.

Voor de hoofdingang van woonzorgcentrum Derkshoes staat een trekker, met daarachter een dj-tafel. Een wonderlijke combinatie, bedacht voor het goede doel. De dj draait vandaag de verzoekliedjes van de bewoners van het centrum, die elk achter hun eigen raam klaarstaan.

Jannes en Bruce

Het is een idee van de lokale horeca. Dries Steenhuis zag het in Hoogeveen gebeuren. ,,Toen dacht ik: dat kunnen wij ook”, zegt de eigenaar van De Zevenhof. Welzijnscoach Jolanda Bazuin van Derkshoes was meteen enthousiast. De bewoners net zo. Veertig mensen gaven een verzoekliedje op. Variërend van Jannes en André van Duin tot Bruce Springsteen en Boney M.

Vielen Dank, für die Blumen, klinkt het uit de boxen. ,,Een verzoekje van mevrouw Sybrands”, roept de spreekstalmeester. ,,Waar is mevrouw Sybrands?” De medewerkers van het centrum, te herkennen aan hun blauwe bloesjes, zwieren over het plein en wijzen naar de aanvraagster.

Ze zit te genieten bij één van de trapopgangen, vlak achter een raam. Medewerkster Irma zingt aan de andere kant van het glas Laat me van Ramses Shaffy en de onlangs overleden Liesbeth List woord voor woord mee. ‘Ik geef je water uit mijn hand. En schelpen uit het zoute zand. Ik heb je lief, zo lief’, ze legt haar hand tegen de deur aan. Mevrouw Sybrands doet hetzelfde.

Ontroerend

De meneer bij het raam met de hartjestekening grijnst continu van oor tot oor. En zijn buurvrouw, schuin daarboven, heft de handen boven het hoofd en zwaait met elk liedje vrolijk mee. Haar directe buurvrouw wuift met een vlaggetje.

Een ontroerend beeld. De mensen op het plein zien alles. De mensen op hun kamertjes zijn alleen. Mevrouw Van Luyn, de dame die van iedereen het hardst stond te mee te zwaaien, heeft haar ellebogen op het kozijn gelegd en laat haar kin erop rusten. Dit is haar lied. Deze zee, deze zee, ben jij.

De dj en de spreekstalmeesters gooien er ter afsluiting nog één hitje in. Daar aan dat kleine café bij de haven. Ondertussen krijgen de bewoners een warme bitterbal geserveerd. ,,Kop d’r veur hoor!”, roept Dries Steenhuis door de microfoon. ,,We komen terug!” De trekker rijdt naar het Altingerhoes.

Betrapt

In de tuin staan de bewoners al te wachten. Er wordt zélfs eventjes gedanst. Een meneer in gele jas -duidelijk de charmeur- gaat met alle dames even aan de zwier. ‘Niet te dicht bij elkaar hè’, klinkt het uit de boxen. Snel trekt hij zijn hand terug.

Op het pad naast het complex staat een oudere meneer met bril en wandelstok. De stok tikt ritmisch mee op de muziek, zijn lichaam beweegt voorzichtig. Het volgende liedje kent hij woord voor woord. Al vinden ze mij een boer, nou dat doet me echt geen moer . Jannes. De man kijkt opzij, sluit snel zijn mond en glimlacht. Betrapt.

,,Hoe het met de bewoners gaat? Wisselend”, zegt Bazuin. ,,De mensen die het kunnen begrijpen, begrijpen de maatregelen wel. Maar het doet ook verdriet. Het wordt stil in de kamers. Daarom is zo’n initiatief ook zo mooi.” De bewoners worden door het dorp niet vergeten. ,,We krijgen zoveel tekeningen en kaartjes, ze hangen overal. Dat wordt echt gewaardeerd.”

De dj en zijn spreekstalmeesters maken zich op voor de volgende stop. ,,Jongens, kop d’r veur hoor! We komen terug!”, roept Steenhuis. De trekker draait de hoek om.

menu