Annabel Weber uit Noordscheschut relaxt even op het dek van zeilschip de Wylde Swan, waarmee ze oceaan overstak.

Annabel (17) uit Noordscheschut moest vanwege corona met zeilschip oversteek maken over de oceaan: ,,Het was een emotionele rollercoaster.''

Annabel Weber uit Noordscheschut relaxt even op het dek van zeilschip de Wylde Swan, waarmee ze oceaan overstak. Foto: eigen foto

Een zeer avontuurlijke reis, maar niet zoals de bedoeling was. Het educatieve zeilschip waarop Annabel Weber uit Noordscheschut zat moest vanwege corona de terugreis maken over de oceaan. ,,Dat was wel een shock.’’

Zondag arriveerde de 17-jarige Annabel, leerling 5vwo van het Carmel College in Emmen, veilig en wel in de haven van Harlingen waar ze haar familie na acht weken terugzag. Een dag later is ze nog erg moe en liggen emoties aan de oppervlakte.

,,We hebben echt een onvergetelijk avontuur beleefd’’, zegt ze. ,,Het was een emotionele rollercoaster, maar ik heb een geweldige tijd gehad aan boord.’’

Ontdekkingsreis

Met zeilschip de Wylde Swan, de grootste topzeilschoener ter wereld, zou Annabel begin maart een Caribische ontdekkingsreis maken van zo’n 1500 mijl, naar Jamaica en Cuba. Dat ging uit van de organisatie Masterskip, die leerlingen wil laten ervaren hoe theorie (bètavakken) tastbaar wordt op zee, met de Wylde Swan als klaslokaal en ervaren leerkrachten als steun en toeverlaat.

Maar amper op pad, gooide het coronavirus roet in het eten.

Het zeilschip, met in totaal met 39 mensen aan boord, mocht vanwege de veiligheidsmaatregelen nergens aanmeren en ook de terugvlucht van Havana naar huis was niet mogelijk omdat de vliegtuigen aan de grond bleven.

Gedwongen oversteek

Er zat dus niets anders op dan een gedwongen oversteek van ruim 4800 mijl (7800 kilometer) over de Noordelijke Atlantische Oceaan naar huis. ,,Dat nieuws was voor ons allen wel een shock’’, zegt Annabel. ,,Maar iedereen heeft het supergoed opgepakt.’’

Het betekende wel dat Annabel acht weken, 24 uur per dag, omgeven zou zijn door zeewater. Gelukkig hielden de weergoden zich redelijk koest. Maar niet altijd.

Hoge golven

,,Een paar dagen stond er ontzettend veel wind met als gevolg hoge golven. Wanneer we naar buiten gingen moesten we een veiligheidstuigje aan. Om zo te voorkomen dat we overboord zouden slaan bij een hoge golf. Gelukkig is alles goed gegaan.’’

Al op 1 maart vloog de 17-jarige uit Noordscheschut vanaf Schiphol naar Sint Maarten, om daar aan boord te stappen van de Wylde Swan. ,,Al vanaf het eerste moment dat ik voet zette op het schip, voelde alles heel vertrouwd. Iedereen was superaardig.’’

Annabel vond de excursies geweldig. ,,Ik heb ontzettend veel mooie plekken bezocht. Er is geen enkel moment geweest waarin ik het niet naar mijn zin had.’’

Begin maart sloeg het coronavirus nog niet flink om zich heen. Maar dat veranderde snel. Voor Annabel en de anderen aan boord waren de nieuwsupdates over de veranderende wereld een vreemde gewaarwording.

‘Corona was zorg voor later’

,,Het was moeilijk om je voor te stellen hoe het thuis zou zijn’’, zegt ze. ,,We kregen wel uitgebreid informatie over de situatie in Nederland. Verder leefde iedereen in het moment. Corona was een zorg voor later.’’

En het dagelijkse leven aan boord? Annabel: ,,Dat was elke dag ongeveer hetzelfde: 07 uur ontbijt, om 08 uur zelfstudie tot een uur of 12. Daarna hadden we lunch en vanaf 13 uur het schoonmaakuurtje. In de middag was er vaak nog een groepsactiviteit of centrale les. Na het diner wachtte vaak nog zeil- of ankerwacht.’’

Spandoeken

Naarmate de dagen voorbij gingen, kwam het moment dichterbij om weer voet aan wal te zetten in Nederland. Afgelopen zondag was het zover, in Harlingen. ,,De aankomst was heel mooi. Langs de kant stonden allemaal mensen met spandoeken.’’

Het afscheid op de boot viel haar niet makkelijk. ,,Na 8 weken 24/7 bij elkaar te hebben geleefd, bouw je een hele goede band op. Dan is het heel moeilijk om zomaar ineens ‘doei’ te moeten zeggen. Voor mij was dat ook heel zwaar.’’

‘Hechte groep’

,,We zijn zo’n hechte groep geworden’’, vervolgt ze. ,,Natuurlijk is het superleuk om de mensen van thuis weer te hebben gezien, maar eigenlijk had ik nu het liefst wel weer terug gewild naar de boot.’’

menu