Zuider Kluft Route met de Makkumerplas.

Thuis in het Noorden wandelt bij Beilen: De kluft, de klucht en de klepel

Zuider Kluft Route met de Makkumerplas.

Het Terhorsterzand en Nationaal Park Dwingelderveld zijn de hoofdbestanddelen van de Zuider Kluft Route die start vanuit Beilen. Gewoon lekker wandelen aan de hand van bordjes langs heide, bos, velden en buurtschappen. Maar kan iemand vertellen waar, of wat, de kluft is?

,,Wat een kluft is?!” De vrouw die in de tuin voor haar huis in een Beiler nieuwbouwstraat op haar hurken aan het onkruid wieden is, valt nog net niet om van verbazing, maar veel scheelt het niet. Duidelijk niet een vraag die haar vaak gesteld wordt. ,,Ah, je loopt die route”, zegt ze, met een blik naar het bordje aan de lantaarnpaal iets verderop.

,,Tja, ik woon hier al jaren, maar nog nooit over nagedacht, stom hè? Zo’n woord neem je voor kennisgeving aan, maar wat het betekent?” Dan, bijna verontschuldigend: ,,Maar ik kom van oorsprong ook niet hier uit de buurt. Het is vast iets ouds.”

Zuider Kluft Route heet de tocht die vandaag op het programma staat, zo’n 20 kilometer lang, start- en vertrekpunt Beilen. Een bewegwijzerde route van de ANWB, dus gewoon de bordjes volgen, lekker makkelijk. Leuk om eens vanuit Beilen te wandelen. Nooit eerder gedaan, terwijl ik toch vaak genoeg wandel of fiets in de omgeving van het dorp.

Hoe je het wendt of keert: dat heeft toch te maken met de infrastructuur rondom. Bekijk de kaart maar eens, je ziet het meteen: de A28, de N381 en dan ook nog eens een spoorlijn. Voeg daarbij een industrieterrein dat van die ligging gebruikmaakt, en woonwijken die daar weer mee samenhangen, en je begrijpt dat Beilen niet een pittoresk dorpje is zoals – noem maar wat – Ruinen of Dwingeloo.

Praatje aanknopen

‘Vast iets ouds’, is wat ik ook vermoed. Drenthe zou anders Drenthe ook niet zijn. Wat die vrouw net zei, dat je zo’n naam voor kennisgeving aanneemt, geldt ook voor mij, want pas als ik al verscheidene bordjes ben gepasseerd, valt het woord me op. Kluft? Geen idee. Vooralsnog gok ik op een oude naam voor iets dat met hoogteverschillen in het landschap te maken heeft. Ik besluit ‘tegenliggers’ ernaar te vragen, altijd leuk om een praatje aan te knopen.

,,Wat zegt internet dan?” Logisch, de reactie van de jongeman die mij bij het verlaten van het dorp tegemoet loopt. Is-ie mee opgegroeid, even googelen en klaar is Kees, antwoord op al je levensvragen. Mij iets te doelgericht, je moet het spelletje natuurlijk wel meespelen – komt bij dat ik geen zin heb om nu op m’n mobiel internet te raadplegen. Ik leg uit dat ik de route loop om er voor de krant een verhaal over te schrijven. Vindt hij grappig. ,,Nou, dan denk ik toch vooral aan klucht. Maar eigenlijk zou je het een oude Drent moeten vragen, die weet het vast.”

Beilen uit, buurtschap Terhorst nadert. Een donker weggetje met hoge knoestige eiken. De eerste boerderijen met baanders en rieten daken dienen zich aan, typisch Drents, je zou bijna vergeten dat de verbouwde paleisjes met de prachtige tuinen ooit een agrarische functie hadden.

Een voltreffer

,,Kluft?” De man die mij met een vriendelijk knikje dacht voorbij te kunnen lopen, kijkt nu toch een beetje argwanend. Snap ik. Hij wilde net afslaan, een smal paadje in, in gedachten verzonken, moet even schakelen. ,,Ja, dat weet ik wel...” Een praatje volgt. De man blijkt van huis uit historicus te zijn, stelt zich voor als Gerben Dijkstra, was in Beilen directeur van de scholengemeenschap en schrijft zo nu en dan over de lokale geschiedenis.

Een voltreffer dus, al kan ik niet nalaten te denken dat ik hem liever aan het einde van de route was tegengekomen. Had mooier in dit verhaal gepast: hoe het mysterie van de kluft op de valreep nog werd opgelost. Dat eind-goed-al-goedscenario kan ik vergeten. ,,De kerspel Beilen was verdeeld in twee kluften, de Noorder- en de Zuiderkluft”, legt hij uit. ,,Een kluft is dus een grondgebied.” Hij geeft me zijn 06-nummer. ,,Mocht je meer willen weten, dan bel je maar.”

loading

Ik besluit door te gaan met mijn aanpak, al wordt de spoeling dunner, kom ik minder mensen tegen. Het heideterrein Terhorsterzand volgt met z’n jeneverbesstruweel en plassen. Ik tref er een vierde ‘slachtoffer’ die gokt dat kluft een buurtschap is. Het verhaal van de klepel. Dan gaat het met een viaduct over de A28 door Nationaal Park het Dwingelderveld, de grote noemer waar ook het Witteveen en het Lheebroekerveld onder vallen.

Heide tref ik nauwelijks, bos des te meer. Daarin ook twee opgeschoten meiden – tattoo, neusring, lange onhandige jassen – die ik op voorhand niet in een bos verwacht. Bij kluft denken ze ,,in de eerste plaats” aan hufter. ,,Hebben wij ook een vraag aan u”, zegt de een prompt, mij een mobiel met een foto onder de neus duwend, ,,weet u waar dit is?” De afbeelding laat een knuppelpad zien door natte heide. Op goed geluk waren ze hiernaartoe gekomen, maar nog geen heide gezien, laat staan dat pad. Ach wat dondert het, als ze maar plezier hebben. Ik wens ze succes.

loading

Appeltaart

Kluft? Het meisje in de Boslounge in Spier, de informatieruimte met horecavoorziening pal aan afrit van de A28, heeft ,,werkelijk geen idee”. Appeltaart heeft ze wel en dat valt goed. Terug over de A28 gaat de route door Spier, een kilometer langs de doorgaande weg naar Wijster, om daarna af te buigen door de akkers, over mulle zandpaden, om uit te komen bij de spoorlijn.

De enkele tegenligger die ik zie, zit op de mountainbike en val ik niet lastig. Pas na het Linthorst-Homankanaal, ter hoogte van buurtschap Holthe, als de Domo-fabriek van Beilen al opdoemt, tref ik weer wandelaars, opnieuw een stel jonge meiden, keuvelend en rokend. ,,Klucht”, zegt de een, ,,stuk grond”, zegt de ander.

,,En wat is het?”, vraagt de eerste. Ik vertel dat ik iemand tegenkwam die uitlegde dat het een grondgebied is. ,,Nou, dan heb jij het goed”, zegt ze tegen haar vriendin. En weg zijn ze.

menu