De magie van de microfoon in Oranje

De bewoners van het asielzoekerscentrum in Oranje namen zaterdag deel aan een Nederlands/ Arabische muziekworkshop.

Harry Loco, zanger en liedschrijver, staat in het midden van een kring belangstellenden in het voormalige Speelstad Oranje en zegt: ,,What we do today is called a workshop.'' De mensen staren hem blanco aan. Ze komen uit Syrie. Ze spreken hoofdzakelijk Arabisch. Geen idee waar deze grote rossige man met zijn gitaar het over heeft.

Ze zijn hier omdat dit het begin is van Talent voor Vrijheid, een driedaags evenement in Oranje dat de culturele uitwisseling beoogt tussen het dorp en zijn honderden vluchtelingen uit het asielzoekerscentrum. Kerstmis, maar dan anders. Wat dat inhoudt? De deelnemers, genesteld op vrolijk gekleurde keukenstoelen, laten zich graag verrassen. Een kleine jongen, Abdukahlet, trommelt alvast even op de zitting – een roffeltje waar menig drummer een half jaar op zou moeten oefenen.

Onverwacht applaus

,,We are going to do some songs for you'', zegt Loco en gelukkig is daar de vertaler, die het uitlegt. Waarna een daverend applaus losbarst, wat Loco niet helemaal had verwacht. Hij herstelt zich op sublieme wijze, want hij is artiest genoeg om dat te waarderen.

Oranje en zijn azc is te vaak negatief in het nieuws geweest, dus is het tijd voor iets positiefs. Reden voor het Centraal Orgaan opvang Asielzoekers om een driedaags feest te organiseren, daarbij gesteund door het Kunst en Cultuurcentrum Drenthe, het workshopproject Music Generations, Harry Loco en zangeres Shélena. De Syrische zanger Ali Gharib – al 22 jaar in Nederland – ontfermt zich over het Syrische deel.

Samen zingen in Speelstad Oranje

Raar ritme

Loco slaat een akkoord aan voor het eerste, gezamenlijk gezongen lied: Stand by me. Het is de bedoeling dat het publiek meezingt met het refrein, en de twee workshopleiders van Music Generations gaan rond met de microfoon. Makkelijk zat, denk je als Nederlander, dat refrein dat immers alleen maar een herhaling is van dezelfde zin.

‘Staaaaand by me' doen de work-shopleiders voor. En tellen daarbij. Want voordat je het woordje ‘by' mag zingen, moeten er drie tellen voorbij zijn. Maar dat voelt raar voor het publiek, dat thuis meestal in zevenkwartsmaten zingt. Of in negenkwart; liedjes, zeg maar, met een ritmisch huppelpasje erin. Ze vallen dan ook telkens te vroeg in. Abdukahlet en zijn vriendjes beginnen elkaar te stompen.

Vierkwartsmaat

,,De vierkwartsmaat'', mompelt toetsenist Felix Degenaar uit Groningen vanachter zijn keyboard. ,,Vergis je nooit in die lastige vierkwartsmaat. Ik heb het wel eens geprobeerd te leren aan een paar Turkse jongens. Het wou er niet in.''

Maar de microfoon heeft een grensoverschrijdende magie. Iedereen wil er graag even in zingen. En zo stort het publiek zich vol enthousiasme op het refrein van de soulklassieker, niet gehinderd door uitspraaktechnische details. Kinderen ellebogen zich naar voren. Stembaidie! Steeeem… Baidie!

Maar als de zanger Ali Gharib het Syrische volksliefdesliedje Habibi inzet, wordt het pas echt gezellig. Massaal valt het publiek in. Hee liefje! De moeders lachen vanonder hun hoofddoeken, de kinderen springen op om te dansen en al snel dansen de vaders mee, een hand elegant geheven. En als Hussin losbarst in een lied over een roos die je moet plukken naast de kleine boom onder de bewolkte hemel, lijkt het wel een Oud-Hollands tafereel tijdens een optreden van wijlen André Hazes.

Feest moest het zijn, feest werd het. En die vierkwartsmaat, ach.

Toon reacties

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.