Dagblad van het Noorden blikt traditiegetrouw terug op het afgelopen jaar. Vandaag mei, de maand dat Die Grenze een tweede winkel opent in Emmen. Paaseitjes, zeepjes, knakworstjes, matrassen, Honig-mixen, badeendjes; zowat overal waar een prijssticker op kan, verkoopt Bert Hesselink in een van zijn inmiddels 45 vestigingen. Voor een habbekrats koopt hij het spul in, maar waar eigenlijk?

,,Ik heb geen visie. Ik heb geen plan. Als mensen mij vragen of ze de directeur kunnen spreken, moet ik ze tien keer uitleggen dat ik dat ben. De laatste keer dat ik een pak droeg was toen ik trouwde, dus ze zien het ook niet aan mij. Ik ben goed in inkopen, in organiseren. Als directeur blink ik nu niet bepaald uit in ehmm... Tja, wat doet een directeur eigenlijk?’’

Ooit wel eens een directeur in bad gezien met een duikbril op, met fluorescerende eendjes om zich heen? Een directeur die in het Duits - met vet Twents accent - voor kerstman speelt, als reclame voor zijn bedrijf? ,,Als je je nergens voor schaamt, hoef je je nooit opgelaten te voelen.’’ ( lees verder onder de video )

loading

Spaghettimixen voor 10 cent

Bert Hesselink (56) timmert aardig aan de weg met Medikamente Die Grenze, waar je behalve paracetamol en zeepjes ook spaghettimixen voor 10 cent per stuk kan kopen. Of paaseitjes, midden in de kerstperiode. Vaak artikelen die tegen de houdbaarheidsdatum aanzitten. Ze gaan voor spotprijzen de deur uit.

Maar Hesselink draait ook zijn hand niet om voor matrassen of schuurpapier. ,,Alles wat goedkoop is, kun je verkopen. Ik krijg dagelijks telefonisch heel wat aanbod binnen. Van fabrieken die om welke reden dan ook te veel hebben geproduceerd, van opkopers die hun spul weer doorverkopen. Na al die jaren weten ze me wel te vinden.’’

Neem bijvoorbeeld die matrassen. ,,Een partij vraagt mij dan of ik belang heb bij vijf vrachtwagens vol matrassen. Nou, voor een mooi prijsje natuurlijk wel. Ik kon ze zo voordelig inkopen dat de eenpersoonsmatras boxspring voor 39 euro in de winkel lag. En die voor twee personen 49 euro.’’ Trots laat hij een fotootje zien van een auto met op het dak drie matrassen gestapeld. ,,Ze vlogen de winkel uit.’’

Veel frisdrank en alcoholvrij bier

En wat te denken van 50.000 vellen schuurpapier? Je zou verwachten dat zo’n partij bij overproductie ergens wordt opgeslagen. ,,Maar mede door corona is alles anders. Overal in Europa moeten vanwege de verschillende lockdowns niet-essentiële winkels dicht. Dat heeft nogal wat gevolgen.''

,,Neem Frankrijk, dat liefst zeshonderd Action-winkels telt. Als die allemaal gesloten zijn, blijven er flinke partijen over. De laatste maanden hebben we heel veel frisdrank en alcoholvrij bier verkocht. Spul dat voor de horeca bestemd was, maar door de sluiting niet via de reguliere weg verkocht kon worden. Vaak ook bijzondere drankjes, die je niet in de supermarkt vindt. Afwijkende formaten, andere smaken. Echt bedoeld voor de horeca.’’

‘Chocola is chocola toch?’

Vaak krijgt Hesselink alleen een fotootje te zien van een lading. Op basis daarvan en uiteraard de prijs neemt hij zijn besluit. En natuurlijk zitten daar ook wel eens miskopen tussen.

,,Ik zit nu met vier vrachtwagenladingen paaseitjes in de maag. Daar willen de mensen blijkbaar niet aan. Ik snap dat het nog geen Pasen is, maar chocola is chocola toch? Kinderen zijn met zo’n traktatie net zo blij als met een kerstman van chocola. Ik zet ze weg voor 1 euro per twee pakjes gevulde eitjes. In totaal liefst 800 gram topchocola voor een belachelijk lage prijs. Ik hoef niet te leven op minimumniveau, maar er is in Nederland nog best wel wat te koop voor een paar centen.’’

‘Ik moest dat blik soep over datum helemaal zelf opeten’

De reden waarom hij die paaseitjes niet na kerst in de winkel zet is eenvoudig: de houdbaarheidsdatum. ,,Ze zitten er tegenaan. Als er ‘tenminste houdbaar tot’ op staat, mag je zo ook na die datum verkopen. Bij ‘te gebruiken tot’ niet. Maar in de eerste categorie willen mensen er ook niet aan. De jongere generatie kijkt eerst naar de datum.''

,,Ik had laatst op kantoor een blik soep mee van drie jaar over de datum. Die smaakte nog prima, maar niemand anders wilde een kop. Moest ik dat blik helemaal zelf opeten. Ik sta in voor mijn producten, verkoop geen rommel. Mensen zouden hun gezonde verstand moeten gebruiken, of in dat geval hun neus. In plaats van altijd alleen maar naar die datum te kijken.’’

Voedselbank steeds kritischer

Ook de Voedselbank wordt steeds kritischer, valt Hesselink op. ,,Ik gaf in het verleden nog wel eens hele partijen weg, maar zelfs bij antiluizenspul kijken ze tegenwoordig al naar de datum. Zo’n middeltje kost zo 15 euro in de winkel. Ik denk dat heel wat mensen die bij de Voedselbank komen er blij mee zouden zijn. Je eet het niet op hè, je spuit het op je hoofd!’’

Die Grenze was een van de eerste winkels die mondkapjes verkocht. De eerste weken was het zowat op basis van wat de gek ervoor geeft. ,,In het begin kostten ze 1,50 per stuk. Nu koop je er 50 voor 2,99 euro. Alles is een kwestie van vraag en aanbod.’’

Het was de tijd dat ook dubieuze handelaren zich meldden. ,,Van die mensen die vooruit betaald willen hebben. Ik doe daar niet aan. Ik ga niet zomaar grote sommen geld overmaken aan iemand die ik niet ken. Ik ben van het principe gelijk oversteken. Je haalt ze er ook zo uit. Van die types die op Marktplaats alleen achter het station willen afspreken voor de overdracht.’’

‘Een ei is nogal saai, hè’

Zijn familie zit inmiddels ruim honderd jaar in de eierhandel. Hesselink had die van zijn vader kunnen overnemen, maar is blij dat niet te hebben gedaan. ,,Een ei is nogal saai, hè. Ja, je hebt scharreleieren, vrije uitloop of juist uit de legbatterij. Oh ja, ze zijn bruin of wit. Ik zou me heel snel vervelen.’’

In plaats van eieren ging Hesselink groente en fruit verkopen, op de markt. ,,Daar leer je wel wat handelen is. Vroeger kocht ik de eerste oogst snijbonen in voor 14 gulden, die ik vervolgens op de markt voor 12 gulden verkocht. Da’s niet zo slim, zou je zeggen.''

,,Maar gaandeweg het seizoen daalt de inkoopprijs, terwijl ik nog steeds die 12 gulden vroeg. Mensen die de eerste oogst bij mij kochten bleven me trouw, dus daarom kon ik die eerste partij wel met verlies aanbieden.’’

Begonnen bij grensovergang Denekamp

In 1994 begon Hesselink met de verkoop van groente en fruit op de grensovergang bij Denekamp. Later kwamen daar nog bloemen en vis bij, in 2007 gevolgd door medicijnen. ,,Duitsland stapte toen af van het vergoeden van medicijnen als aspirine en paracetamol. Die kun je daar alleen bij de apotheek kopen, in plaats van bij ons ook bij de Kruidvat en de Trekpleister.''

,,Vanwege nauwelijks concurrentie bleven apotheken paracetamol voor 5 euro verkopen. Maar omdat Duitsers die medicijnen ineens zelf moesten betalen, gingen ze verder kijken dan hun eigen apotheek. Dus kwamen ze ook bij mij. Duitsers zeiden tegen elkaar dat ze nog even naar die Grenze gingen, dus de naam van mijn zaak was snel gevonden.’’

‘Ik zit graag op A-locaties voor B-prijzen’

In Twente is Die Grenze inmiddels een imperium geworden, met alleen al in Enschede zes zaken. Drenthe lijkt nu aan de beurt, met een tweede zaak in Emmen, die in Hoogeveen en de onlangs geopende winkels in Assen en Klazienaveen.

,,Ik heb geen strategie. Ik ga nooit op zoek naar locaties. Verhuurders komen wel bij mij als ze iets hebben. Ik betaal ook zeker niet de hoofdprijs. Ik zit inderdaad graag op A-locaties voor B-prijzen.’’

Hij zegt laatst ook nog bezig te zijn geweest met de Kalverstraat in Amsterdam. ,,Maar dat ketste op het laatste moment af. Nou, geen man overboord hoor.’’

loading  

Je kunt deze onderwerpen volgen
Drenthe
Terugblik 2020