Anloo: Bewoners van camping Anloo zijn nog tot 24 februari voorzien van water en riolering. Daarna worden ook die nutsvoorzieningen afgesloten.

Dit zijn de bewoners van Camping Anloo: 'Ik ga hier niet weg. Ja, dood, maar ik vertrek niet'

Anloo: Bewoners van camping Anloo zijn nog tot 24 februari voorzien van water en riolering. Daarna worden ook die nutsvoorzieningen afgesloten. Foto: Marcel Jurian de Jong

De ontwikkelingen op Recreatiepark Anloo, beter bekend als Camping Anloo, gaan snel. De stroom is afgesloten. Water en het riool volgen binnenkort. De soms radeloze bewoners voelen zich niet alleen letterlijk in de kou gezet. Een kroniek uit het paradijs voor mensen die het niet breed hebben.

Dinsdag 21 januari, 22.30 uur

Mist? Robbie Coenen (70) tuurt uit zijn eigen chalet waar hij al jarenlang met zijn vrouw Wietske woont. Wat gek, denkt hij nog. Het is er helemaal geen weer voor. ,,Brand”, hoort hij plots roepen. Coenen bedenkt zich niet, grist een van zijn twee brandblussers en poedert de volledige inhoud over een elektriciteitshuisje dat tegen de woonwagen van zijn overbuurvrouw staat. De achterkant van het huisje is al begonnen te smelten. ,,Dit had slechter kunnen aflopen”, zegt hij later. Robbie en Wietske Coenen besluiten het elektriciteitskastje dat tegen hun huisje staat te controleren. ,,Het zekeringsblok was al helemaal gesmolten. Wij waren de volgende geweest. Levensgevaarlijk, maar de brandonveiligheid was al jaren bekend. Ook bij de gemeente.”

loading

Vrijdag 24 januari

De gemeente Aa en Hunze laat het elektriciteitsnet controleren naar aanleiding van de brand. Er is van alles mis, maar het rapport geeft geen duidelijkheid hoe ernstig de situatie eigenlijk is. Er wordt gekozen om het over het weekend te tillen. Dat een week geleden de camping en de horeca failliet zijn verklaard helpt allemaal niet. Het park is een lappendeken van grondeigenaren. Sommige mensen huren slechts een chalet, maar er wonen ook mensen die een eigen chalet of zelfs eigen chalet en eigen grond hebben.

Dinsdag 28 januari

Enexis haalt de gemeente in. Na een controle op dinsdagochtend concluderen de medewerkers van de netbeheerder: Deze situatie is levensgevaarlijk. ‘s Avonds wordt besloten om het licht uit te doen op de camping, maar de gemeente steekt daar na crisisberaad een stokje voor. ,,Je kunt mensen niet zo maar ineens in het donker zetten”, zal burgemeester Anno Wietze Hiemstra daar later over zeggen.

Woensdag 29 januari, 13.00 uur

,,Ik ga niet dat waar wij zo hard voor gewerkt hebben met z’n tweetjes...” En dan valt Wietske Coenen stil. Ze moet vechten tegen de tranen die toch voorzichtig komen opwellen. Coenen is restaurant Woodz, waar op dat moment een in de haast belegde bewonersbijeenkomst aan de gang is, uitgelopen. Het is haar even te veel geworden. ,,...Zo maar achterlaten.”

Binnen in het restaurant is het koud, vindt burgemeester Anno Wietze Hiemstra. Hij staat in het midden van het restaurant. Om hem heen staan zo’n 120 mensen. Die pas sinds enkele uren weten dat de burgemeester hen komt toespreken. Het is volle bak. Hiemstra beseft hoe ingewikkeld de situatie is. Er is sprake van een faillissement en de twee beheerders - Rob van der Veen en Alfred Meijer - zijn met de noorderzon vertrokken. En geld is er niet.

Zonder microfoon vertelt Hiemstra dat de situatie op Camping Anloo rond het stroom zo niet langer kan. De burgemeester vertelt de mensen tijdens de tumultueuze bijeenkomst dat de stroom er af gaat. ,,Om 15.00 uur”, horen de aanwezigen. Geen koelkast. Geen televisie. Geen licht meer.

loading loading

Maar ook geen water en riolering, krijgt Hiemstra voor de voeten geworpen van de geschokte bewoners. Want die zijn ook gekoppeld aan de elektriciteit. De medewerkers van de gemeente schrikken hier van. Dat wisten ze niet. Woede, verdriet en ongeloof strijden inmiddels bij de bewoners om voorrang. ,,Ze zetten ons gewoon in de kou”, foetert een van hen. ,,Het interesseert ze niks. We zijn geen mensen voor hen”, vindt een ander. ,,Een kille afsluiting”, zegt de 75-jarige Tinus van Lune in zijn chaletje die hij al zestien jaar bewoont met zijn vrouw Thea (77). ,,240.000 euro hebben we er voor betaald. Wat gebeurt er nu met ons?”, vraagt Thea zich af. Haar dochter Fenny staat met tranen in haar ogen naast haar moeder. ,,Ik heb hier geen woorden voor. Moeten mijn ouders dan op deze manier doodgaan?”

Donderdag 30 januari, 09.30 uur

De stroom is definitief afgesloten. ,,Je wordt gewoon weggejaagd”, zegt Job Lutjeboer uit Veendam. Hij verblijft al tientallen jaren met zijn vrouw Ellie op de camping. ,,We weten niet waar we aan toe zijn.” Zijn vrouw vult aan: ,,We hebben onlangs nog het geld overgemaakt aan de eigenaar. Vrij snel daarna is hij ook met al het geld vertrokken.”

Een vrouw komt langs gewandeld. Ze is stevig ingepakt: een dikke wollen muts en sjaal. De vrouw - zichtbaar in de war - prevelt wat over criminelen. ,,Ze heeft het advies gekregen van de gemeente om maar aan te kloppen bij de daklozenopvang in Assen. Treurig toch?”, zegt een man uit Assen die zijn keet in allerijl aan het leeghalen is.

20.00 uur

Het parkeerterrein staat vol auto’s van hulpverleners. De brandweer (4), politie (2), een ambulance en een commandopost. Op het moment dat veel campingbewoners in Gieten zijn voor de gemeenteraadsvergadering, wordt in die post overlegd door brandweer, gemeente en politie.

Het is uitgestorven op de camping, wat auto’s rijden over de hobbelige hoofdweg. In één van de caravans zitten medewerkers van de gemeente Aa en Hunze met de bewoners. Gebogen hoofden, op tafel liggen formulieren. Ook in die caravan brandt licht, maar het is één van de weinige. De camping is pikdonker. Het komt surreëel over.

In een andere verlichte caravan zit Dave (50). Hij past op de spullen van zijn buurman Kees, die is naar Gieten waar burgemeester Hiemstra uiteindelijk de politie laat komen. De burgemeester heeft dan al twee keer de vergadering geschorst.

loading

Dave maakt zich niet te druk. ,,Wat heeft het voor zin?” Ook aanwezig op de camping: woordvoerder Edwin Veldman van de Veiligheidsregio Drenthe. ,,Geen idee hoe lang we hier blijven”, zegt hij. ,,De emoties lopen hoog op.”

loading

De gemeente doet een beroep op de zelfredzaamheid van de bewoners en helpt alleen als mensen het echt niet zelf kunnen regelen. Mensen die geen achtervang hebben krijgen een overnachting in hotels in de buurt aangeboden. ,,Wij wonen hier ook niet voor onze lol”, klinkt het vaak. Voor de zieke Jannes de Vries, hij heeft hart- en nierklachten, regelt de gemeente een noodaggregaat.

Vrijdag 31 januari, 10.00 uur

De sfeer op de camping is gelaten. Het is een rustige nacht geweest, maar de onzekerheid is groot. Langs de weg staan Betsie Pestman, haar man Theo van der Veen, het echtpaar Tammens en bewoner Jefta met elkaar te praten. ,,We hebben gereageerd op vier huizen, maar volgende week weten we pas meer. Eén kostte 1200 euro, waar moeten we dat van betalen? Wij hebben ook maar een aow’tje, zegt mevrouw Tammens.

Jannes de Vries, de bejaarde man die afgelopen nacht een noodaggregaat van de gemeente kreeg, weet het ook allemaal niet. ,,Ik woon hier al 45 jaar, maar in al die tijd heb ik dit nog nooit meegemaakt. Ik heb geen idee hoe nu verder. Ze willen ons wel helpen, dat doen ze ook wel. Maar er zijn ja geen huizen. Ze doen hun best maar. Ik blijf hier net zo lang zitten als kan.”

21.30 uur

In de kleine caravan van Betsie en haar man Theo branden volop kaarsjes. Het is aangenaam warm en een zoete inval. ,,Toe! Doe de deur snel dicht!” roept Betsie naar het bezoek als de tochtvlaag te lang aanhoudt. Na zoon Danny komen ook Jefta en Henk binnen. Ze hebben zich gered, de afgelopen dagen. ,,Ik hou de kaarsjes ’s nachts ook aan, wat denk je?” zegt Betsie. ,,Maar ik heb ook wel gehoord van oudere mensen die zich warm hielden door het gas open te draaien. Dat is niet goed”, zegt Jefta. Ook maken ze zich zorgen over sommige medebewoners. Bij het oudere echtpaar Van Lune komt een ambulance voorrijden. Thea van Lune is uiteindelijk van de camping gehaald. De stress is haar en haar man te veel geworden. ,,Verschrikkelijk.”

Zaterdag 1 februari

De zaterdag verloopt relatief rustig op de camping. Mensen blijven af en aan rijden met spullen, maar de meeste van de bewoners die er donderdagnacht waren zijn er nog steeds. De politie is langs geweest om twee bewoners aan te spreken op hun gedrag. ’s Avonds rijdt er opnieuw een ambulance voor. Het gaat om een echtpaar uit Rotterdam, weten medebewoners. Zij zijn erg in de war en naar een opvang in Groningen gebracht. ,,Zij hebben hulp nodig, we zeiden al langer dat ze hier eigenlijk niet kunnen wonen.” loading

Zondag 2 februari, 19.00 uur

Het lijkt met de dag donkerder te worden op de camping. Af en toe is het licht van een zaklamp van beveiligers te zien. Steeds meer mensen zitten weer warm. Vooral dankzij Henk, die de hele dag rondloopt om overal dingen te ritselen voor zijn medebewoners. ,,Hij doet het echt fantastisch”, zegt zijn buurman Kees.

loading

,,De gemeente is blij als het leeg is, neem ik aan”, zegt Henk. Hij denkt dat er nog 25 wagens bewoond zijn. ,,Het wordt stiller, rustiger.” Hij moet weer door, naar Giny. Die heeft hij koffie beloofd. En hij wil wat laten zien. ,,Ik heb bij één kast de stroom er weer op gezet”, zegt hij. De brandwacht reageert gematigd enthousiast: ,,Is het wel veilig dan?” Henk bezweert van wel. ,,Morgen komt de brandweer weer, die laat ik het zien. Als het veilig is, kan het erop blijven.”

Maandag 3 februari

,,Het is doodzonde”, zegt Robbie Coenen als hij praat over het houten chalet van hem en zijn vrouw. ,,Massief red ceder. Geen plank is verrot.” Twaalf verhuisdozen heeft Wietske inmiddels volgepakt. Ze heeft het er zwaar mee. ,,We kunnen misschien terecht bij een zorgcentrum in Kloosterburen in Noord-Groningen. ,,Maar ja, wat moeten we daar? Het is onzekerheid troef. Het is gewoon stressvol. We worden aan ons lot overgelaten. Altijd betaalden we onze rekeningen. En nu hebben we niks meer.”

loading

Dinsdag 4 februari, 16.00 uur

Burgemeester Anno Wietze Hiemstra vertelt bewoners van de camping achter gesloten deuren dat na 24 februari het water en de riolering op het park worden afgesloten, dat het afval na die datum niet meer wordt opgehaald en dat vanaf dat moment ook geen beveiliging meer op de camping aanwezig zal zijn. Mensen reageren verschillend: sommige zijn gelaten, anderen ronduit boos. ,,Ze jagen ons weg.”

loading

Woensdag 5 februari, 09.30 uur

Hans Heemsbergen weet ook niet goed wat hij moet. Sinds vier jaar verblijft hij noodgedwongen op de camping. Hij is zelfs ingeschreven bij de gemeente Aa en Hunze, zegt hij. Veel meer bewoners hebben dat verhaal. Ook de 74-jarige Arend Zweers vertelt dat hij en zijn vrouw staan ingeschreven bij Aa en Hunze. ,,Twee jaar geleden waren mijn vrouw en ik 50 jaar getrouwd. We kregen zelfs een bloemetje op ons adres van de burgemeester.” Zweers’ vrouw overleed enkele dagen na het feest. ,,Ze zei altijd: ik ga hier in een kist vandaan. Dat is gebeurd. En ook ik ga hier niet weg. Ja, dood. Ik vertrek niet.”

20.00 uur

Het is koud in restaurant Woodz. Zo’n 35 bewoners die nog steeds verblijven op de camping blazen allemaal kleine wolkjes uit. Ze komen samen om te praten wat er nu moet gebeuren. Heemsbergen vertelt dat hij contact heeft gehad met de WMD. Die willen voor een bepaald bedrag best het water wel weer aansluiten. Robbie Coenen zegt ziektes te vrezen. Cholera. Difterie. Die liggen op de loer op het moment dat het riool en het water er definitief af gaan. De bewoners hebben Henri Dijksterhuis ingevlogen om hen bij te staan. Een vriendin van hem verblijft op de camping. De situatie grijpt hem zichtbaar aan. Dijksterhuis schiet even vol als hij vertelt over het lot van de bewoners. ,,Dat dit kan in Nederland.” Dijksterhuis vertelt dat hij respijt tot 1 april gaat vragen aan de gemeente. Een paar uur later breekt er een brandje uit Wat weggooide inboedel is in de brand gestoken.

Donderdag 6 februari, 15.00 uur

Een verhuisauto van BoRent staat voor het chalet van Thea en Tinus van Lune. Thea vertelt dat ze er kapot van is. ,,Ik heb niks meer”, klinkt het treurig. Een van haar dochters vertelt dat haar ouders in een serviceflat in Groningen worden ondergebracht. ,,Ze gaan enorm gebukt onder de stress. We moeten vooral op mijn vader letten. Die is alleen maar stiller geworden de afgelopen dagen. Je ziet ze gewoon afvallen.”

loading

Even verderop staat David Dissel uit Hoogeveen. Hij is samen met zijn vrouw Ineke poolshoogte komen nemen bij hun eigen chalet op eigen grond. ,,De gemeente heeft boter op zijn hoofd. Wij hebben in al die jaren nooit controle gehad”, zegt hij. ,,Ze hebben het gewoon op z’n beloop gelaten. Het is een treurige bende. En al die arme mensen die ze gewoon de straat opgooien. Schande.” ‘s Avonds laat de gemeente weten dat de datum van 24 februari een harde datum is. Geen respijt voor de bewoners.

Vrijdag 7 februari, 12.00 uur

,,Dit wordt een walhalla voor inbrekers”, voorspelt Ina Mulder uit Annen. Ze heeft net wat spullen - foto’s en een koffiezetapparaat - uit hun eigen chalet op eigen grond gehaald. ,,Er is veel ruis. Veel stress ook”, zegt Mulder. ,,Wanneer wordt de hele boel geveild?”

In restaurant Woodz zijn vier mannen van BVA Auctions juist bezig om de inboedel van het restaurant op de foto te zetten. Alles wordt in opdracht van de curator geveild. De mannen zijn onder de indruk van de situatie. ,,Hier wonen mensen hè, het is schrijnend”, zegt een. En dan: ,,Asielzoekers hebben het beter voor elkaar in dit land.”

loading

Buiten vertelt Mulder hoezeer ze de dagen na 24 februari vreest. ,,Ziektes, ongedierte en inbrekers. Het zal hier allemaal komen. Nee, Camping Anloo is echt allemaal voorbij. Zonde, lief en leed deelden we hier met elkaar. En nu? Einde oefening.”

menu