Kunst- en cultuurmakers die door corona hun werk niet kunnen doen, mogen een week gratis kamperen op It Dreamlân in Kollumerpomp. De eerste gasten checkten zaterdag in.

Het dondert stevig en de regen klettert soms zo hard op het kunststof caravandak dat Brunhilde Kuijper zich amper verstaanbaar kan maken. Het weer lijkt te illustreren hoe het afgelopen jaar er bij haar inhakte. Het leven van de zanglerares uit Assen kwam door corona acuut tot stilstand. Alles viel weg: haar werk, haar passie, haar wézen.

Deze week komt ze even op adem in een speciale caravan die camping It Dreamlân in Kollumerpomp gratis beschikbaar stelt aan coronagedupeerden in de kunst- en cultuursector. Een hart onder de riem, uit waardering voor de mensen die het leven anders altijd mooi maken met artistieke uitingen, legt Minke Schouten van It Dreamlân uit.

Brunhilde Kuijper (55) en haar levenspartner Vincent Otterspoor (64) uit Assen zijn als eersten aan de beurt. Ze voelde best wel een drempel om zich aan te melden, vertelt Kuijper. Een week lang tobde ze erover, om uiteindelijk haar verhaal toch in een mail te zetten. ,,Het was moeilijk om toe te geven: this is you, Bruun."

‘Verboden, op straffe van’

Van jongs af aan staat haar leven in het teken van muziek. Ze deed het conservatorium en voert een muziekpraktijk in Assen. Voordat corona uitbrak, gaf ze zangcursussen en had ze enkele koren onder haar hoede: Golden Assies en As it is in Assen. ,,Ik heb altijd de nadruk gelegd op dat zingen zo heilzaam is, zo gezond.’’ Haar specialiteit: mensen die twijfelen of ze het wel kunnen toch aan het zingen krijgen. De sleutel tot succes: ,,Een warm welkom.’’

Tot in maart vorig jaar liep het prima met haar koren. Goldien Assies mocht op 8 maart zelfs nog optreden in het Amsterdamse theater DeLaMar. Het volgende concert, in Enschede, heeft nooit plaatsgevonden. Want ineens, van de ene dag op de andere, was het verboden om te zingen als koor. ,,Verboden, op straffe van’’, zegt Kuijper, nog steeds met ongeloof en verbijstering in haar stem. ,,Dat is een schok. Je krijgt een klap voor je kop. Opeens is het over.’’

De emoties volgden elkaar in hoog tempo op. Teleurstelling, verwarring, opstandigheid, gemis, vertwijfeling. En doordat totaal onduidelijk was hoe het verder zou gaan, kwam ook een confronterende, existentiële vraag naar boven: ,,Als ik dit niet kan doen, wie ben ik dan?’’ Na de eerste dreun, na de periode waarin duidelijk werd dat het nog wel even ging duren, sloeg de somberheid toe.

Financieel hard getroffen

,,Ik werd ziek van alle spanning. Onbeschrijflijk moe. Mijn schildklier hield ermee op. Daar had ik nooit eerder last van gehad. Ik kon geen 100 meter lopen, dan was ik uitgeput.’’ Wat de situatie er niet beter op maakte, was dat Kuijper en haar partner ook financieel hard getroffen werden. Zijn praktijk voor fysiotherapie moest ook wekenlang dicht. Ze kregen wat steun van de overheid, maar daar konden ze niet van rondkomen. ,,Na acht weken was ons spaargeld op.’’

Net op dat moment kreeg Otterspoor het goede nieuws dat hij zijn werk weer kon oppakken. Er was dus weer inkomen, maar uiteindelijk had dit wel tot gevolg dat Kuijper niet meer voor financiële ondersteuning in aanmerking kwam. Nog steeds moeten ze het doen met ongeveer 60 procent van het inkomen van voor de coronacrisis. ,,We redden het wel. We hebben een dak boven ons hoofd. Alle franje is weg, maar we gaan niet zitten huilen op een steen.’’

Kuijper vond nieuwe voldoening in een oude passie, die wat op de achtergrond was geraakt: schrijven. De eerste tijd maakte ze nieuwsbrieven over muziek voor haar cursisten. Momenteel werkt ze aan een roman en tekent ze op Facebook de belevenissen van haar katten Lotje, Juultje en Fientje op. Ze reageerde op betaalde banen bij een kledingzaak en een boekhandel, maar die gingen aan haar voorbij. Er was veel animo voor. ,,Ik ben niet de enige die is getroffen.’’

Bevrijdend

Ondertussen zit ze nog steeds in een rouwproces, want het blijft moeilijk dat ze afscheid heeft moeten nemen van haar zingende bestaan, zonder te weten wanneer het terugkomt en op welke manier. ,,Er is angst voor het zingen ontstaan’’, zegt ze. ,,Ik merk dat iedereen terughoudend is.’’ Ze waakt er dus voor om te beredeneren wanneer er weer vrijuit gezongen zal kunnen worden. Een nieuwe teleurstelling wil ze zichzelf besparen.

Toen ze haar ervaringen opschreef voor It Dreamlân, was het alsof ze in de spiegel keek. Het was moeilijk, confronterend, maar ook heel bevrijdend, zegt ze. Minke Schouten reageerde binnen een half uur: ‘Wat een verdrietig verhaal, je bent welkom’. ,,Toen schoot ik vol. Dat mensen iets voor je over hebben, dat gaf mij het gevoel van ‘ik doe er wél toe’.’’ Haar bijdrage aan de kunsten wordt gewaardeerd. Ze mag zichzelf een week lang opladen en opnieuw uitvinden. De caravan, met zijn witte en gele omhulsel, is net een ei, zegt ze. ,,Ik mag opnieuw uit het ei komen.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Drenthe
Coronavirus