Drent in de vrömde? Voor jongeren is de hele wereld hun thuis

Kledingshow van 't Volk van Grada: de rondreizende koopman. Foto: Jan Anninga

Ze zijn een tikje weemoedig. Wat verdrietig zelfs. De pakweg 130 bezoekers van de allerlaatste Drentendag - zaterdag in zalencentrum Meursinge in Westerbork - vinden het spijtig dat aan een mooie traditie een eind komt. Maar tegelijkertijd constateren Drenten in de vrömde dat de animo voor Drentse verenigingen buiten de provincie hard terugloopt.

,,Ik heb u lief, mijn heerlijk landje. Mijn enig Drentheland. Ik min de eenvoud in uw schoonheid. ‘k Heb u mijn hart verpand.’’’ Het is de laatste keer dat het Drents volkslied klinkt op een Drentendag. En hoe! In de hoogtijdagen van de bijeenkomst voor Drenten die buiten de provincie wonen, zongen regelmatig negenhonderd mensen mee. Zaterdag in zalencentrum Meursinge in Westerbork zijn dat er nog maar 130, maar deze Drenten in de vrömde zingen vol overtuiging . Vanwege de teruglopende belangstelling kan het evenement financieel niet meer uit.


Verdrietig gevoel

,,’k Hoor nog de lieve held’re klokjes. Bij zinkend’ avondzon. Als schaapjes keerden van de heide. En moeder met ons zong.’’ Iedereen beseft dat een mooie traditie verdwijnt. ,,We staan hier met een dubbel en verdrietig gevoel. Het stemt ons wat melancholisch. Maar deze Drentendag mag dan de laatste keer zijn, ik hoop van harte dat de Drentse verenigingen die er in den lande nog zijn gewoon doorgaan’’, zegt oud-directeur Jan Germs van Huus van de Taol.

Eerste vereniging opgericht in 1928 in Amsterdam

De eerste vereniging voor Drenten buiten de provincie werd in 1928 opgericht in Amsterdam. Den Haag volgde twee jaar later, gevolgd door Utrecht en Rotterdam. Vlak na de Tweede Wereldoorlog, toen veel mensen uit de provincie verhuisden naar steden waar nog wel werk was, ging het snel. Ooit telde Nederland meer dan twintig verenigingen voor Drenten buiten Drenthe.

In stad Groningen meer dan duizend leden

De vereniging in de stad Groningen had volgens Henk Heling (71) in de jaren vijftig zelfs over de duizend leden. ,,We hadden een toneelafdeling. Een kaartclub. Volksdansen. Er werden allerlei culturele activiteiten georganiseerd. Ook al ligt de provinciegrens maar een paar kilometer vanaf Stad, wij Drenten hadden wel degelijk de behoefte elkaar op te zoeken. Niet dat Drenten nou moeite hadden met Groningers. Daar lag het niet aan. Maar binnen de verenigingsmuren voelde het als eigen, ook omdat iedereen Drents met elkaar sprak. Maar jongeren hadden die behoefte totaal niet. Omdat jonge aanwas uitbleef, bloedde de vereniging langzaam dood. Rond 2008 was de opheffing.’’

loading

‘Saamhorigheid is belangrijk’

De geschiedenis van de Groninger vereniging voor Drenten is exemplarisch voor de andere clubs. Willem Wilms (75), die in 1966 vanuit Bruntinge naar Gelderland verhuisde, meldde zich al snel aan bij de Drentse vereniging in Arnhem. ,,Die werd in 2002 opgeheven, dus zit ik nu bij de club in Wageningen. Eens in de zoveel tijd als Drenten onder elkaar vind ik fijn. De saamhorigheid is belangrijk. Onze vereniging zal nog wel even doorgaan, maar ik vind het jammer dat de Drentendag ophoudt.’’

‘Zonder verleden geen heden’

Dat zeggen volksdansers Lien Harms (69), Irene Kleinenberg (65) en Geesje Vrieswijk (73) van ‘t Aol’ Volk ook. ,,We moeten het verleden koesteren. Zonder verleden immers geen heden. Juist nu de wereld steeds jachtiger wordt, bestaat er meer behoefte aan een vertrouwelijke omgeving. Uitgerekend in een tijd dat er op scholen weer meer aandacht is voor het Drents, is het jammer dat dit evenement nu ter ziele gaat’’, menen de drie.

loading

‘Van de ratt en besnuffeld’

Ook Jan Germs weet maar al te goed waarom. Hij vroeg zijn zoon in Amsterdam ooit of hij al eens had geïnformeerd naar de Drentse vereniging aldaar. ,,Hij keek me aan alsof ik van de ratten besnuffeld was. Jongeren hebben die behoefte niet meer. Nederland is een stuk kleiner geworden. Binnen twee uur zit je in Amsterdam. Jongeren zien zichzelf niet als Drent in de vrömde. Niet alleen heel Nederland is hun huis, de hele wereld voelt voor hen als thuis.’’

menu