Als het sneeuwt, vriest dat het kraakt en waait, is Harold Veldkamp uit Roden in zijn element. Gevalletje schaatskoorts? Nee, dan stapt hij op de fiets. Op zijn fatbike .

De Roner kan zijn geluk dan ook niet op met de met sneeuw omlijste vorstperiode, die naar verluidt nog wel even voortduurt. Hij bedacht zich zondag dan ook geen moment. ,,Ik heb direct een tochtje van een kilometer of 45 gemaakt. Heerlijk! Door de harde wind ontstonden allemaal sneeuwduinen. Kon ik eindelijk eens fatsoenlijk trainen in eigen land’’, lacht hij.

Banden van wel 12 of 13 centimeter breed

Harold is fatbiker. En dat slaat dan vooral op zijn fiets. Het is een speciaal voor extreme omstandigheden geprepareerde en uitgeruste tweewieler. Met banden van wel 12, 13 centimeter breed voor optimaal drijfvermogen op het bevroren bovenlaagje van de sneeuw. Indien nodig te voorzien van spikes voor grip op ijs.

Rem- en versnellingskabels, die zodanig zijn gemaakt en gesmeerd dat de kans op bevriezing tot een minimum wordt beperkt. Slimme bagagetassen, want fatbikers zijn volledig zelfvoorzienend in de koude duistere wildernis van bijvoorbeeld Noorwegen, Finland of Alaska. En pogies op het stuur: ouderwetse moffen in een nieuw jasje die de handen warm houden tot een temperatuur van pakweg -30 graden.

Als doorgewinterde mountainbiker kwam hij jaren geleden een zogeheten fatbike tegen op een digitaal forum. ,,Iemand had die fiets meegenomen vanuit de Verenigde Staten, maar het was toch niet helemaal zijn ding. Ik heb de fatbike van hem gekocht en ben toen eens serieus gaan kijken wat je met zo’n fiets kunt doen. Mijn aandacht werd al snel getrokken door de Iditarod Trail Invitational, een wedstrijd over 350 of 1000 mijl dwars door winters Alaska.’’

loading

Op naar Finland

Domper: zoals de naam van de wedstrijd doet al vermoeden, worden alleen de beste fatbikers uitgenodigd voor deelname. ,,Een mogelijkheid om me te kwalificeren is de Rovaniemi 150 te voltooien. Dat is een jaarlijkse tocht van 60, 150 of 300 kilometer in Finland. Nou, daar moest ik dus naartoe. Samen met een maat, die ook een fatbike had gekocht, heb ik de 150 kilometer-versie gedaan. Zonder te slapen in één keer doorgefietst. Hij deed er 14 uur over, ik 17 uur.’’

Inmiddels heeft hij drie keer meegedaan in Finland en één keer in Noorwegen, waar ook een dergelijke wedstrijd op het programma staat. Ook de langere tochten mét overnachting. Met wisselend succes. ,,Eén keer uitgevallen met maagklachten en één keer met een geblesseerde heup. Ik leer telkens weer bij.’’

‘Je mag niet zweten’

Eigenlijk moet alles kloppen. Bij extreem lage temperaturen kan een klein foutje fataal zijn. ,,Je mag bijvoorbeeld niet zweten. Zweet is vocht en vocht bevriest. Dus je bent continu bezig met je kleding en de ventilatieritsen. En met de luchtdruk in de banden. Hoe lager de druk, des te groter het drijfvermogen. Dat fietst zwaarder, maar je kunt in elk geval fietsen. En als je stopt voor een bivak, moet je binnen vijf minuten een donsjas en dito broek aantrekken (want je beweegt niet meer en koelt dus af), je brander en eten klaarzetten en in je slaapzak kruipen.’’

En fietsen doe je op het bevroren toplaagje van de sneeuw, de korst. ,,Als dat laagje er niet is, kan het gebeuren dat je moet lopen. Met een fiets van 35 kilo, inclusief bagage, aan de hand door de sneeuw sjouwen. Dat wil je echt niet. En als je valt, dat gebeurt geheid, je fiets niet loslaten. Als de sneeuwlaag zo dik is, dat je geen vaste grond onder de voeten hebt, is de fiets het enige waaraan je jezelf omhoog kan trekken. In Finland en Noorwegen kun je door de organisatie worden gered, maar in Alaska ben je echt op jezelf aangewezen.’’

loading

‘Ik baal als een stekker van die avondklok’

De huidige vorstperiode met een voor Nederlandse begrippen mooi pak sneeuw is voor Harold een aangename thuiswedstrijd. ,,Natuurlijk ga ik de komende dagen fietsen. Hoe kouder, hoe beter. Ik baal als een stekker van die avondklok. Had ik mooi kunnen trainen in het donker, want in Scandinavië heb je ook maar weinig daglicht.’’

En wat maakt fatbiken zo leuk? ,,Het is zo mooi dat je jezelf moet redden in extreme omstandigheden en om te zien hoe ver je kunt komen. Het is een soort schaakspel, want je moet overal op letten. Op een gegeven moment stond ik om twee uur ‘s nachts midden in de wildernis in Finland. Het enige dat ik hoorde, was mijn eigen hartslag. Zo rustgevend. Voor een paar Belgische deelnemers was dat de reden om er direct mee te stoppen. Ze werden er helemaal gek van dat ze alleen hun eigen hartslag hoorden.’’

Vanwege corona wordt er deze winter niet gefatbiked in Finland en Noorwegen. Komende winter nieuwe ronde, nieuwe kansen. En Alaska? ,,Die tocht staat zeker nog op mijn lijstje.’’

loading

Je kunt deze onderwerpen volgen
Drenthe
Aanrader van de redactie