Nederlanders steunen de mensen die nu werken de zorg.

Een half jaar na het applaus... Voelen deze zorgmedewerkers zich nog steeds zo gewaardeerd?

Nederlanders steunen de mensen die nu werken de zorg. Foto: ANP

Nederland applaudisseerde exact een half jaar geleden minutenlang voor mensen in de zorg, die op dat moment alles op alles zetten om de coronacrisis te beteugelen. Voelt de zorg zich nog steeds zo gewaardeerd?

‘Je koopt er geen brood voor’

loading

Er is onrust over de dingen die de politiek heeft beloofd, vertelt de 57-jarige Carla Veldhuis , hoofdverpleegkundige van de intensive care bij het Universitair Medisch Centrum Groningen . ,,De bonus en daarna nog eens 500 euro extra. Komt het wel? Komt het niet?” Ook zijn er zorgen over een tweede golf. ,,Terwijl veel collega’s tegen mij zeggen dat de batterij nog niet is opgeladen. Dat ze moe zijn. De organisatie staat, maar de mensen aan het bed?” Volgens Veldhuis is er ook bezorgdheid over de nieuwe besmettingen. ,,Vindicat en andere studentenverenigingen. Ja, dan vragen we ons hier op de ic wel af hoe het echt zit met de waardering voor ons. Het applaus in maart was hartverwarmend hoor, maar je koopt er geen brood voor. Ik had het er nog met mijn dochter over. Dat ik toen een mooie bos bloemen heb gekregen van de buren voor mijn werk op de ic. Dat was in dezelfde periode als het applaus. ‘Ja, mam, maar de bloemen zijn ook weer verwelkt’. Dat is wel zo.”

‘Weglopen Kamerleden, zo gênant’

loading

,,Dat die Tweede Kamerleden wegliepen in dat debat over structurele loonsverhogingen voor de zorg vond ik zo gênant. Daar heb ik mij echt heel kwaad over gemaakt”, vertelt de 29-jarige Sandra Aalders . Zij is verpleegkundige op de afdeling A2 van het Wilhelmina Ziekenhuis Assen (WZA) en werkte maandenlang op de Covid-afdeling. ,,Pittige tijden. Vooral de eerste paar weken. Dat applaus heb ik ook gewaardeerd. Dat kwam ook wel binnen.” Maar dat ze ook applaus heeft gekregen van politici die daarna wegliepen, maakt haar nog pissig. ,,Toen wel voor ons klappen en ook weglopen? Nee, waardeloos. Ik ben ook best sceptisch over de bonus van 1000 euro. Eerst zien, dan geloven.”

‘Tranen kwamen alsnog’

loading

De 61-jarige Hetty Kramer werkt als secretaresse op de verpleegafdeling A2 van het WZA . De afgelopen maanden waren voor haar chaotisch. ,,De afdeling was mijn afdeling niet meer. Er werd steeds wat anders bedacht wat we zouden moeten doen. Tegelijkertijd was het een periode van saamhorigheid. De waardering van de patiënten was ook enorm”, herinnert ze zich. ,,Dat applaudisseren voor de zorg vond ik in het begin wel wat onzinnig hoor. Totdat het zover was. Toen kwamen de tranen bij mij alsnog.” De politiek heeft wat Kramer betreft een beste pak boter op het hoofd. ,,Die weglopende Kamerleden? Over waardering gesproken. Dat was echt niet oké.”

‘Wij doen gewoon ons werk’

loading

Eigenlijk voelde dat applaus voor de zorg voor Janine Tjassens uit Groningen heel erg ongemakkelijk. ,,Ik vind namelijk dat wij gewoon ons werk doen”, zegt de 29-jarige verpleegkundige van de spoedeisende hulp van het Wilhelmina Ziekenhuis Assen (WZA). ,,De waardering was wel heel fijn, maar het is nu veel drukker bij ons op de spoed dan af en toe tijdens de echte coronaperiode.” Voor Tjassens is al die waardering ook niet echt nodig. ,,Het is wel fijn hoor, maar ach, wij doen ons werk. Ik heb vol overgave gekozen voor dit mooie vak.” Over de beloften uit de politiek is ze een beetje sceptisch. ,,Die bonus die we zouden krijgen, staat nog niet op mijn bankrekening. Als dat al gaat gebeuren.”

‘Applaus, maar zeker ook ontevredenheid’

loading

,,Zeker hebben ik en mijn collega’s veel waardering gekregen voor ons werk tijdens de coronaperiode. Dat applaus was ook mooi, hoewel het ook gewoon mijn vak is”, vertelt de 34-jarige Monique Kroezen uit Hollandscheveld. Zij werkt als verpleegkundige ouderenzorg in onder meer in verpleeghuis Jannes van der Sleedenhuis Wolfsbos in Hoogeveen. ,,Maar de keerzijde, en dan vooral in de ouderenzorg, was dat wij drie maanden op slot zijn geweest. Dus mensen waren ook ontevreden omdat ze hun ouders niet mochten bezoeken. Dat snap ik hoor, ik ben ook een mens. Maar dat was wel wat anders dan de waardering.” Ze noemt de afgelopen periode heftig. ,,Daarin hebben we geprobeerd corona buiten de deur te houden. Dat is grotendeels gelukt.”

‘Sommigen snappen het niet’

loading

Intensive care-verpleegkundige Nikki Duijst heeft zich het afgelopen half jaar gewaardeerd gevoeld. En dan vooral door de patiënten in het WZA en hun familie. ,,Onze afdeling stond ook meer in de aandacht en het is goed dat we meer naar buiten zijn getreden. Maar ik merk al wel dat de waardering afzwakt.” Duijst ziet dat vooral terug in het gedrag van mensen. ,,Als je met z’n allen op een kluitje op het strand gaat liggen, dan heb je het echt niet gesnapt. En die studentenverenigingen nu met al die besmettingen. En maar door feesten. Zij hebben misschien minder last van Covid-19, maar wij hebben straks de ouders of opa of oma hier weer liggen.”

‘Het mag wel weer normaal worden’

loading

Ja, de waardering in het voorjaar is zeker hartverwarmend geweest, zegt de 58-jarige verpleegkundige Wouter van der Meer van de intensive care en hartbewaking van het Wilhelmina Ziekenhuis Assen . ,,Kaartjes van mensen uit de regio, kerkgenootschappen die aandacht gaven aan ons... En we ontvingen heel veel steunbetuigingen. Ja, ook dat applaus was mooi. Maar op een gegeven moment vond ik het ook wel een keer genoeg. Net zoals de brandweer, de politie en de supermarkt er zijn, zo zijn wij er ook. We doen gewoon ons werk. De bonus vind ik ook lastig. Wie geef je wel wat? En wie niet, hè. De schoonmakers zijn net zo belangrijk geweest als wij. Krijgen die ook zo’n blijk van waardering?”

‘Waardering neemt snel af’

loading

Hoe snel het kan gaan? Toen er op 17 maart werd geapplaudisseerd voor de zorg, stonden Peter Wassenaar (25) en zijn collega’s heel even centraal. ,,Heel fijn. Alles kon toen ook. We kregen hulp en waardering van iedereen. Vooral ook buiten het ziekenhuis”, vertelt de verpleegkundige van de spoedeisende hulp in het Wilhelmina Ziekenhuis Assen (WZA). ,,Maar het is nu al weer terug naar normaal. De waardering neemt snel af. Als ik mensen vraag om anderhalve meter afstand te houden of de handen even te wassen, wordt dat niet altijd meer geaccepteerd. De manier waarop de politiek ermee omgaat, helpt dan ook niet mee.”

‘Waardering ebt weg’

loading

De 23-jarige Roy Tammenga uit Oude Pekela werkt als verpleegkundige in het UMCG. Het applaus van een half jaar geleden? ,,Ja, dat was heel mooi. Dat mensen waarderen wat wij doen als zorg. Toen heb ik daarvan genoten. Maar die waardering ebt helaas weer weg. Dat merk ik wel.” Het werk dat Tammenga en zijn collega’s doen wordt weer als gewoon gezien. ,,Het beroep van verpleegkundige wordt ook echt wel ondergewaardeerd, hoor. Niet toen het applaus klonk, maar we worden nu weer gezien als de mannen en vrouwen die de billen wassen van patiënten. Terwijl wij zo veel meer zijn. Want wij zijn er juist op de zwaarste momenten van mensen.” Tammenga laat zich er niet door uit het veld slaan. ,,Ik heb het mooiste beroep dat er is en van patiënten krijg ik over het algemeen altijd waardering.”

menu