Een verloren dag op de azc-school in Emmen

„Toen ik hoorde dat je werd opgepakt door de politie werd ik heel verdrietig. Ik moest huilen in de klas want je was mijn beste vriendin ooit.” Zo begint een afscheidsbrief aan de 9-jarige Samira.

„Ik hoorde gegil om 7 uur, dat was je moeder denk ik. Ik zal je nooit vergeten. Van Malina. Love you”, eindigt de brief. Maja Zuiderveld, locatieleider van azc-school Hesselanden in Emmen, plaatste een foto van het aangrijpende afscheid op Twitter. „Vanmorgen een gezin in bewaring gesteld. Vandaag bestaat uit verdriet, angst, troosten collega’s, afscheidsbrieven maken... Heftig.” Het vijfkoppige gezin Moradi, dat sinds 2009 in Nederland verblijft, is in de vroege ochtend uit hun woning gehaald. Vader, moeder en drie kinderen (5, 7 en 9) moeten terug naar Afghanistan, het land dat ouders Hassan en Zarmina in 2005 zijn ontvlucht.

„Vandaag is een verloren dag”, zegt Zuiderveld. „Er hangt veel angst, vooral bij de Afghaanse kinderen. Zij zien het zwaard van Damocles al hangen, ze zijn bang ook teruggestuurd te worden. Meerdere kinderen zijn huilend bij mij op kantoor geweest, en ook collega’s zijn aangeslagen. Het is een ontzettend deprimerende situatie waar je moeilijk mee om kan gaan.”

Het gebeurt vaker dat er in het asielzoekerscentrum gezinnen worden opgepikt. Wat de situatie van de familie Moradi extra zwaar maakt, is het feit dat het gezin al lang in Nederland woont en terug moet naar Afghanistan. Ze vrezen dat de familie van de vaderde oudste dochter, Samira daar uithuwelijkt.

Zuiderveld: „Voor gezinnen die hier een half jaar zijn, is het anders, zij zijn hier nog niet geworteld. Maar als je al zeven jaar in verschillende azc’s leeft, dan is het enorm traumatisch om te worden teruggestuurd.” Een ervaren advocaat heeft zich inmiddels over de zaak van de familie Moradi gebogen. „Dat biedt enige hoop”, zegt de schoolleider.

„We gaan op school zo snel mogelijk over tot de orde van de dag en proberen de zorgen van de kinderen weg te nemen”, zegt Zuiderveld. „Dat is lastig. Normaal zou je zeggen ‘dit is heel naar, maar het gaat jou niet gebeuren’. Maar dat kunnen we in deze situatie niet zeggen. Veel kinderen hebben slaap-, eet- of psychische problemen. Ze hoeven maar een busje te horen of ze maken zich zorgen.”

„We proberen hoe dan ook goed onderwijs te geven zodat de kinderen een positief zelfbeeld hebben, goed communiceren en verbinding kunnen zoeken. We geven ze zoveel mogelijk mee”, zegt Zuiderveld. „Maar als kinderen opgroeien met dagelijkse angst, dan krijg je verbolgen volwassenen. Veel kinderen lopen trauma’s op en kunnen juist daardoor later een bedreiging voor de maatschappij vormen. Dat doen we dan zelf. We beschadigen de toekomst.”

menu