Geschil onbewaakte overweg Wijster muurvast

Adviseur Rinus Meulenberg, Julian en vader Jan bij de onbewaakte spoorwegovergang. Foto Marcel Jurian de Jong

Een familie uit Wijster woont al tientallen jaren bij een onbewaakte spoorwegovergang. Onderhandelingen met ProRail lopen steeds vast.

Jan was 19 jaar toen hij met mistig weer het spoor voor zijn huis met de auto wilde oversteken. Geboren en getogen in het huis aan Looveen in Wijster, wist hij dat hij goed moest opletten. ,,En toen gebeurde het, ik had de trein door de mist niet gezien. Toen ik bijna over was, werd de achterkant van de auto gegrepen door de trein. Ik werd zo op de rails naar Hoogeveen gezet. Mijn vader zag het vanuit het keukenraam. De machinist heeft niks gemerkt, pas toen ze in Zwolle stopten belden ze om te vertellen dat mijn halve auto aan de trein hing. Ik ben sindsdien doodsbang bij mist over te steken.’’

Dat is veertig jaar geleden. Inmiddels komt de trein acht keer per uur met 140 kilometer voorbij en is de particuliere onbewaakte spoorwegovergang nog altijd niet beveiligd. Zelfs voor de container en de post moet het gezin het spoor over. Elke keer als er weer iets gebeurt, zoals de ongelukken in Winsum vorig jaar en vorige maand in Harlingen, wordt Jan bozer.

Niet verder dan het lint

Hij wil niet met zijn achternaam in de krant. ,,Anders bellen ze mij aldoor’’, zegt hij. Het is niet het enige ongeluk dat daar gebeurde, al zijn er nooit slachtoffers gevallen. ,,Er was bezoek geweest, en ik zei nog: ‘Pas op met de trein hè.’ En daar gebeurde het, een knal joh. Zijn hele bumper eraf. Gelukkig had hij niks. Maar weet je: als er iets op deze overgang gebeurt, ben ik aansprakelijk.’’

Zijn kinderen mochten nooit verder dan een lint op het pad komen, net als de hond. ,,Als vriendjes over die lijn stapten, bracht ik ze gelijk naar huis. Ik kan dat risico niet nemen.’’ Hij begeleidt iedereen die over het spoor moet. ,,Die treinen hebben een verkeerde kleur: dat blauw met geel zie je echt slecht met een laaghangende zon.’’ Dat je de trein hoort, is ook niet altijd waar. De auto’s op de weg achter het spoor maskeren dikwijls het geluid van de trein. ,,Het is levensgevaarlijk.’’

ProRail

Jan is boos, zijn zoon Julian begrijpt dat. Ze hebben elf jaar geleden adviseur Rinus Meulenberg (werkte destijds voor LTO Noord) in de arm genomen toen een inspecteur van ProRail aandrong om een hek te plaatsen. Dat hek moet dicht blijven, wat ervoor zorgt dat Jan nog vaker het spoor over moet om het hek achter zijn auto aan dicht te doen. Meulenberg: ,,Wat de familie geen goed heeft gedaan is dat ProRail letterlijk heeft gezegd dat ongelukken zijn ingecalculeerd, omdat het beveiligen van al die onbewaakte overgangen meer geld kost.’’ Jan is gelijk weer woest: ,,Een mensenleven is ProRail niets waard.’’

ProRail ontkent noch bevestigt dat deze uitspraak is gedaan. ProRail en de gemeente Midden-Drenthe gaan niet in op specifieke vragen, zoals waarom de onderhandelingen zo lang duren en waarom er niet beveiligd wordt met bellen en bomen. Ze sturen een gezamenlijke reactie: ,,De gemeente en ProRail vinden het belangrijk dat er een goede en veilige oplossing komt. De gemeente heeft geen specifieke rol in dit proces, maar het college heeft ervoor gekozen actief mee te denken over oplossingen. Daarover lopen nu de gesprekken.’’

Het liefst wordt Jan uitgekocht, een tweede optie is het aanleggen van een weg door zijn land die aansluit op een doorgaande weg. ,,Daar komen we niet uit, ik zou moeten betalen. Dat komt neer op meer dan een ton. Dat kan ik niet opbrengen.’’

menu