Helene Neijmeijer uit Valthermond liet een hoge dwarslaesie haar zangcarrière niet dwarsbomen.

Helene kreeg een dwarsleasie en zou nooit meer kunnen zingen. Nu zingt ze weer als een nachtegaal

Helene Neijmeijer uit Valthermond liet een hoge dwarslaesie haar zangcarrière niet dwarsbomen. Foto: Boudewijn Benting

,,U kunt nooit meer lopen en nooit meer zingen.” Die verpletterende mededeling krijgt zangeres Helene Neijmeijer in 2006 in het ziekenhuis te horen. Maar ze zingt weer als een nachtegaal.

Door een val van een huifkar heeft ze een hoge dwarslaesie opgelopen. Vanaf de nek naar beneden voelt ze helemaal niets meer. Bereidt u zich maar voor op het leven in een verpleeghuis, luidde het vooruitzicht. Inmiddels zingt Neijmeijer weer als een nachtegaal, bewegen lukt weer in beperkte mate en heeft ze haar droom van een eigen studio en cultuurhuis anderhalf jaar geleden verwezenlijkt. ,,De woorden ‘kan niet’ komen niet voor in mijn vocabulaire.”

Ontspannen zit Helene in haar rolstoel aan tafel in de woning die zij en haar partner Peter de Graaf twee jaar geleden hebben gekocht. Al lange tijd zochten de twee naar een geschikte plek voor zijn praktijk voor natuurkundige behandelwijzen en een ruimte waar Helene opnames kon maken, maar ook optredens verzorgen. De voormalige Rabobank aan het Zuiderdiep in Valthermond voldoet precies aan al hun wensen en de twee verhuizen in 2018 vanuit Hoogeveen naar het veenkoloniale dorp.

Doorbreken naar een groter publiek

,,Binnen een week waren we erover uit en gingen we over tot de koop”, lacht Helene. Naast haar eigen activiteiten, is het tot Pand 405 gedoopte pand ook beschikbaar voor andere creatievelingen. Iedereen die wil optreden, voordragen of exposeren is er van harte welkom. Helene praat intussen honderduit over haar ambities. Doorbreken naar een groter publiek, de gang naar het theater. Ze bruist van de energie.

Haar creativiteit is alles voor haar, vertelt ze. De liefde voor zang en dans zit er al vroeg in. ,,Al vanaf het moment dat ik uit de luiers kroop. Ik kon er mezelf in kwijt. Ik genoot van het contact met het publiek en voelde een waardering die ik anders niet kreeg.” Ze treedt overal op, van culturele centra tot festivals en brengt in 1994 haar eerste plaat uit.

In 2003 ontmoet ze Peter, met wie ze gaat samenwonen in Hoogeveen. Hij verzorgt haar en ondersteunt haar in alles, ook in het nastreven van een muzikale carrière. Zolang hij zelf maar niet hoeft te zingen, knipoogt hij.

‘Aanvankelijk kon ik amper praten’

De twee trekken er graag op uit, vooral van tripjes met de huifkar geniet Helene intens. ,,Lekker back to basic de natuur in en maar kijken waar je uitkomt.” Tijdens een tochtje in 2006 gaat het echter gruwelijk mis. ,,Ik herinner het me nog dat het tien over acht was. Ik kijk vanaf de bok achterom en val zo pardoes voorover.”

Simpelweg opstaan na de val, lukt Helene niet meer. In het ziekenhuis vertellen de dokters haar het slechte nieuws. Drie nekwervels raakten verschoven door de val en dat maakt volledig herstel onmogelijk. ,,Als ik niet meer kan zingen, dan hoeft het niet meer voor mij, dacht ik eerst. Tegelijkertijd wou ik er niet aan. Het verpleeghuis als eindstation? Nee, dan kon ik niet accepteren.”

Peter besluit om Helene thuis te laten herstellen. De dokters raden dit af. Want dan gaat ze zeker weten dood. Als ze in een verpleeghuis zit, dan gebeurt dat ook, aldus Peter. Een lange periode van therapie en revalidatie breekt aan. ,,Aanvankelijk kon ik amper praten. Ik had net de kracht om drie woordjes te uiten. En dan alleen fluisterend.” Langzaam maar zeker voelt ze weer aanrakingen, komt er bewegingen in haar armen. De vingers komen op gang en ze kan weer opstaan, vertelt ze.

Opname in studio van René Karst

Praten kan ze op gegeven moment ook weer moeiteloos, maar zingen begint ze niet aan. Peter moedigt haar aan, maar Helene is huiverig. ,,Ik ben bang dat het totaal zou mislukken.” Toch zet ze, met de steun van Peter, door. Bij de eerste pogingen barst ze in janken uit, vertelt ze. Maar net als met de fysieke therapie gaat het stukje bij beetje steeds beter. ,,Ik voelde mij hoe langer hoe meer weer een beetje mens worden.” Dan volgen er voor het eerst huiskamerconcerten. Zelfs de opname van een eerste album in lange tijd in de studio van Hoogeveense collega René Karst volgt.

Volgens Peter vuurde de herontdekking van het zingen het herstel van Helene aan. Peter: ,,Tijdens de looptherapie kreeg ze een terugval. Eerst haalde ze negen stappen en toen opeens maar vier.” Het zingen zorgt voor een mentale oppepper, een kracht die haar verder op weg bracht, stellen de twee.

In Valthermond heeft ze inmiddels alweer twee albums geschreven en geproduceerd waarop de gebeurtenissen van de afgelopen jaren een plekje hebben gekregen in tekst en muziek. De vrouw die ruim tien jaar geleden een weinig benijdenswaardig leven werd voorspeld, bruist meer dan ooit. ,,Ik heb me nog nooit zo vrij gevoeld als nu. Wellicht klinkt dat wat raar, maar ik zie alleen maar mogelijkheden.”

menu