C-groot staat in de muziek voor hoop, leven en liefde en daarom kozen Elisabeth Hopman en Martijn Veenstra die naam voor hun festival.

Het festival in Grolloo dat wèl doorgaat. En niet voor niets

C-groot staat in de muziek voor hoop, leven en liefde en daarom kozen Elisabeth Hopman en Martijn Veenstra die naam voor hun festival. Foto: Jaspar Moulijn

Grolloo is een muziekfestival rijker. In de oude dorpskerk is van 20 tot en met 23 augustus vier dagen lang aandacht voor blues, Drents, Americana en klassiek.

Het was een gedeelde verbazing die zich de afgelopen maanden meester maakte van Elisabeth Hopman (38) en Martijn Veenstra (43). Het kan toch niet zo zijn dat we ons vak zomaar in de uitverkoop doen? Waarom zou muziek ineens gratis en via live videoverbindingen moeten worden aangeboden? Terwijl iedereen zich zo veel mogelijk thuis wat koest hield, gingen ze aan het werk. En zo werd een nieuw festival geboren. Het C Major Festival in Grolloo.

Nee, niet de C van corona. Wel de C van C groot, toonsoort zonder kruisen en mollen. Do-re-mi-fa-so-la-si-do. C groot staat in de muziek voor hoop, leven en liefde. Voor toekomst.

Of voetballen, of muziek

Maar eerst even terug naar hun verleden. Hij groeide op in Warffum, waar je zogezegd twee keuzes had in het leven. Of je ging voetballen, of je deed iets met muziek. Veenstra koos het laatste, in lijn met de rest van het gezin. Na zijn middelbare school ging hij wonen in Stad en studeren aan het conservatorium. Klassiek trombone. Hij zou de beste van de hele wereld worden, nam hij zich voor, maar hij werd uiteindelijk vooral dirigent. En daarmee werd hij ook niet de beste van de wereld, zoals hij had gewild.

Accepteren dat het in het leven niet altijd zo gaat als je wilt, kan verrekte moeilijk zijn. ,,Ik heb dat pas sinds kort geaccepteerd’’, biecht Veenstra op, gezeten in de koele dorpskerk in Grolloo, op een zonovergoten doordeweekse middag, op anderhalve meter afstand, met naast hem zijn nieuwe liefde en hun pasgeboren zoon Nathan.

,,Wij zijn samen een avontuur aangegaan. Ik denk niet meer na over alles wat moeilijk is in de wereld en zie geen beren op de weg, maar we dóen nu gewoon. Samen. Dingen zijn niet meteen gemakkelijker, maar er is geen uitdaging die wij samen niet aankunnen.’’

Niet oefenen, gewoon spelen

Elisabeth Hopman hoefde als klein meisje nooit te oefenen voor haar dwarsfluitlessen. Een keer doorspelen van het huiswerk was voldoende. Haar vader belde dan naar de docent om te zeggen dat dochterlief niet oefende, waarna ze steevast een klasje hoger kwam. Daarna ging ze, eigenlijk als vanzelf, ook naar het conservatorium in Groningen.

Ze is al meer dan twintig jaar in te huren als fluitist en speelt onder meer voor het Noord Nederlands Orkest en de Koninklijke Militaire Kapel ‘Johan Willem Friso’. O, ja, op haar dertiende speelde ze al eens in de kerk in Grolloo.

Vorig jaar kwamen ze samen en streken ze neer in Grolloo, met dank aan vriendin Eva Kingma, de wereldberoemde fluitbouwer die in het Drentse bluesdorp woont.

En toen kwam, net gesetteld en met een pasgeboren kind, dit jaar die crisis. Bijna al hun werk en inkomsten werden geschrapt en uitgesteld.

Schrijnende dingen

,,We hebben om ons heen heel schrijnende dingen gezien’’, vertelt Veenstra. ,,Mensen, muzikanten, die nergens meer op reageerden en thuis wegkwijnden. Mensen die een auto moesten verkopen, uit financiële nood. Mensen die niet wisten hoe ze zich moesten aanmelden voor overheidssteun. Omdat ze altijd uit passie muziek hebben gemaakt, niet omdat ze zo nodig zelfstandig wilden ondernemen.’’

,,En’’, vult Hopman aan, ,,sommige mensen hebben gekozen voor ander werk. Wat natuurlijk heel goed is, dat je het heft in eigen hand neemt. Maar het is niet per se goed voor de culturele sector. Voor de muziek in ons leven. Wat is er na deze crisis nog over van de concertreeksen in kerken en de optredens in kleine zalen?’’

Maar, zoals Veenstra al zei, er is geen uitdaging die ze samen niet aankunnen. Ze deden een beroep op twee subsidiepotten. Bij het Rijk en bij de provincie. Ze kwamen tot de meest uiteenlopende ideeën - ,,We komen nog met veel meer’’, zegt Hopman - en zetten een vierdaags festival op poten. Op 20, 21, 22 en 23 augustus. Blues, Drents, Americana en klassiek. Het Erwin Java Trio, Martijje & Band, Hilde Vos & Dick van Altena en Kersten McCall & Friends. Elke avond iets anders, allemaal in de kerk in Grolloo, consumpties bij Hofsteenge.

Volwaardig betalen

De ruimte is vanwege alle coronavoorschriften en -maatregelen beperkt en goedkoop zijn de kaarten niet. ,,Juist omdat we de artiesten volwaardig willen betalen’’, zegt Martijn. Elisabeth: ,,En naast de muzikanten hebben we een heel team om ons heen dat ook fatsoenlijk betaald moet worden. Dit is echt voor een doelgroep die net iets meer wil betalen om heel exclusief eindelijk weer naar live muziek te kunnen luisteren.’’

Het C Major Festival is al het festival genoemd ‘dat wél doorgaat’ in deze voor liefhebbers van livemuziek barre tijden. Het is een festival, ook, dat juist georganiseerd is vanwége deze barre tijden. Bedacht door twee mensen die samen alles aankunnen.

menu