Hier kom ik weg: ‘Werk bij FC Emmen is geen baan, maar manier van leven’

Hier kom ik weg

De rubriek Hier kom ik weg is een samenwarking met het Huus van de Taol en giet over Drenthe, heur inwoners en heur verhalen. Kim Arends oet Emmen, opgruid in een horecafamilie in Coevern, warkt as operationeel manager bij FC Emmen. De leus Hier kom ik weg is heur op het lief schreven.

Dat ze de ienige vrouw in het management van de voetbalclub is, vindt Kim Arends zölf niet bezunder, al is het voetbal wal echt een mannenwereld. ,,Ik word niet anders behandeld. Er worden echt wel eens grapjes over vrouwen gemaakt, maar als je daar niet tegen kunt, moet je niet in de voetbalwereld gaan werken.”

loading

Zes jaor gef Arends (43) nou leiding an under meer de horeca in stadion De Oude Meerdijk en ze is drok met het organiseren van evenementen. ,,Dit is eigenlijk geen baan, maar een manier van leven. Voor FC Emmen moet je elke dag aanstaan. Dat maakt het heel leuk en dynamisch.”

Toch in de horeca

As kind oet een horecafamilie met een café-restaurant in Coevern wus ze vrogger ien ding zeker: gien horeca veur heur, want dan moej altied warken as aandern vrij bint. Toch kröp het bloed waor het niet gaon kan: nao heur hbo-studie toerisme giet ze an ‘t wark bij een landelijke hotelketen.

Eind 2013 vrag Wim Beekman, toendertied directeur bij FC Emmen, heur of ze de horeca bij de club vanneis opzetten wil. Die oetdaging, waorbij ok het binnenhalen van evenementen veur bijveurbeeld het bedriefsleven heurt, is an heur wal besteed. ,,Het is zonde dat zo’n stadion maar eens per twee weken wordt gebruikt voor een voetbalwedstrijd. Het is een prachtige locatie voor bijeenkomsten en congressen.”

Hier kom ik weg

De titel Hier kom ik weg van het bekende lied van Daniël Lohues is vanof de promotie naor de eredivisie unlösmakelijk met de club verbunden. Het stiet veur trots en is veur veul mèensen hiel herkenbaor, zeg Arends.

Veur heurzölf ok. ,,Mijn opa was vroeger altijd bezig met de historie van Coevorden. Hij leerde me het Coevorder Volkslied, want dat leerden we niet op school: Tussen bos en heide, tussen wal en gracht, ligt sinds lange tijden, Coevorden mijn pracht . Toen dacht ik wel eens: opa, toe nou... Hij wilde ons meegeven dat het belangrijk is om te weten waar je weg komt. Maar je moet misschien eerst wat ouder worden om dat te kunnen zien.”

Sloffe chips

Plat Drèents praoten hef ze nooit daon. ,,Maar als ik praat met familie slik ik wel automatisch de e in. Dat verandert nooit.” Lachend: ,,Toen ik in het Westen woonde, wezen vrienden me erop dat een deur niet los was, maar open. En als ik zei dat de chips slof waren, hadden ze geen idee wat ik bedoelde.”

Der is genog um trots op te wezen in Drenthe, vindt ze. ,,Er is veel ambitie, kijk maar naar FC Emmen. Tuurlijk draait het hier om het voetbal, maar zoals het team telkens beter moet worden, moeten wij dat als organisatie ook. Vol de strijd aangaan om onze dienstverlening elke dag te verbeteren. Prachtig om er samen met een enorme schare vrijwilligers elke keer te zorgen dat je een stapje verder kunt. Toch blijven we nuchter. De boodschap wordt nooit mooier verpakt dat hij is. Daarom voel ik mij zo thuis in Drenthe.”

menu