Hier kom ik weg: 'Ik voel mij echt een Drent in Amsterdam'

Hanneke Braam

De rubriek Hier kom ik weg is een samenwarking met het Huus van de Taol en giet over Drenthe, heur inwoners en heur verhalen. Theaterregisseur Hanneke Braam komp oet Hesseln, maor woont in Amsterdam. In dizze coronatied is ze ok veul bij heur mam in Gies. ,,Ik voel me hier nog altijd thuis. Zoals een Drentse actrice ooit tegen me zei: ‘Het is toch de soep waarin je gekookt bent’.”

loading  

Dat zie op heur 18 hen kunstacademie in Zwolle gung, is de schuld van heur mam, lacht Hanneke Braam (41) an de keukentaofel in Gies. ,,Ze had een foldertje over het vak dramadocent. Het lesgeven zit hier wel in het bloed. Mijn vader (old-wetholder Geert Braam, red.) is aardrijkskundeleraar geweest en mijn moeder geschiedenislerares.”

Zölf is ze nooit veur de klas kommen. Nao heur opleiding wordt Braam regieassistent in de theaterwereld. Ze warkt samen met een hieleboel bekende regisseurs en leert veul. Ze helpt met alles tiedens het rippetitieproces van theaterstukken en giet ok as souffleur met op tournee ,,Acteurs vroegen me soms ook om de voetbalstanden door te geven vanuit de coulissen. Fluisterde ik bijvoorbeeld tijdens een stuk van Tsjechov ‘Twee nul voor Ajax’.”

Maar 61 jaar

Het overlieden van heur pap zeven jaor leden zet heur an het denken. ,,Ik besefte dat je ook maar 61 jaar kunt worden. Dan ga je nadenken over wat je echt wilt.” Heur doel is veur heur 40 heur brood te verdienen as regisseur.

Dat is lukt. Braam hef meerdere tenielveurstellingen regisseerd, waorunder de bewarking van het boek Turks Fruit, waormet ze nomineerd weur veur de landelijke Regieprijs 2019. Ze regisseert ok cabaretiers. ,,Dat begon toen ik aan de jonge cabaretière Anne Neuteboom werd voorgesteld. We besloten mee te doen aan het Cameretten Festival; daar won ze de jury- en de publieksprijs.”

Klapstoelcabaret

As in meert de theaters op slot gaot, bedenkt Braam een alternatief: klapstoelcabaret. ,,Op internet snorde ik een kar op, die kan worden omgebouwd tot podium en daarmee zijn acht cabaretiers zo’n veertig keer mee op pad geweest door het hele land”, legt ze oet.

Dat döt ze in samenwarking met theaters. De optredens bint op heur terreinen of in parken. Publiek möt zölf een klapstoel metnimmen. ,,Geweldig was dat. Wat voor klapstoel iemand heeft, zet ook veel over de persoon, weet ik nu.”

Drèentse bodem

Braam wil der ankommen jaor met deurgaon. ,,Het liefst organiseer ik optredens middenin een dorp. Het landschap is dan je decor en de drempel die een schouwburg voor veel mensen heeft, is er niet. Ik vind dat theater toegankelijk moet zijn voor iedereen. Dat er geen belangstelling voor zou zijn is onzin. Denk aan de locatievoorstelling De Toorn van Thunaer vorig jaar op landgoed De Klencke bij Oosterhesselen. Vijf avonden lang zaten er achthonderd mensen op de tribune. Een geweldige productie die door de gemeenschap uit de grond is gestampt.”

Braam gaf regieadvies bij de veurstelling. ,,Het voelde als thuiskomen. Ik heb het ook gevoel dat ik dichterbij mijn vader ben als ik op Drentse bodem sta. Ik voel me een Drent. Ik ben ook echt een Drent in Amsterdam, hoewel ik me daar ook ontzettend thuis voel. Maar ik ben verwant met het landschap hier. Als je achttien jaar lang over slootjes springt, dan zit dat gewoon in je systeem.”

Je kunt deze onderwerpen volgen
Drenthe