Anneke de Roo, voormalig zangeres van Zusjes De Roo, met lp's waarop zij met twee van haar zussen te horen is.

Hoe is het nu met Anneke de Roo? Na bijna vijftig jaar nog altijd herinnerd aan de Blauwe Korenbloemen

Anneke de Roo, voormalig zangeres van Zusjes De Roo, met lp's waarop zij met twee van haar zussen te horen is. Foto: Boudewijn Benting

Waar zijn ze gebleven? Een (oud-)inwoner van Drenthe die uit onze spotlights verdween, praat je even bij. Vandaag Anneke de Roo (65) uit Emmen.

Dag Anneke de Roo, hoe is het met u?

,,Heel goed. Ik ben gezond, gelukkig in de liefde en kan de dingen doen die ik leuk vind. Met mijn man Jan ritjes maken in de auto, lekker koken en af en toe shoppen. Wel baal ik soms van de beperkingen die er zijn vanwege het coronavirus. Het duurt al zo lang. Ik hou me aan de regels en hoop maar dat zoveel mogelijk andere mensen dat ook doen.’’

U werd bekend als zangeres van de Zusjes De Roo. Zingt u helemaal niet meer?

,,Jawel, thuis. Als er op Radio NL een mooi Nederlandstalig nummer wordt gedraaid, dan zing ik mee. Maar daar blijft het ook bij. Een jaar of tien geleden heb ik nog wel een cd gemaakt, met daarop twee nummers. Dat deed ik om mijn moeder een plezier te doen. Het leek haar zo leuk als ik nog een keer iets opnam. De Zusjes De Roo stopten in 1975. Sindsdien was ik niet meer in een muziekstudio geweest om iets op te nemen.’’

Zeg je Zusjes De Roo, dan zeg je Blauwe Korenbloemen.

,,Dat kun je wel zeggen. Dat was onze eerste single en het werd meteen een daverend succes. In de loop der jaren zijn er zo’n 80.000 van verkocht. Later maakten we nog zes singles en twee lp’s, maar die belandden niet in de top 40. Ik zal, denk ik, mijn hele leven wel aan ons bekendste nummer worden herinnerd. Een tijd geleden zat ik met een vriendin op het terras van de Brasserie in Emmen. Blijkbaar had een groep mannen even verderop in de gaten wie ik was. Opeens begonnen die kerels Blauwe Korenbloemen te zingen! In Groningen werd ik een paar jaar geleden een keer aangeklampt door een mij volstrekt onbekend stel met de vraag of ik een van de Zusjes De Roo was. Onvoorstelbaar, toch? Die hit is bijna een halve eeuw geleden. Ik was toen nog een puber.’’

Wie waren De Zusjes De Roo?

,,Dat waren mijn zussen Janneke, Willeke en ik. We vonden het leuk om samen te zingen. Thuis in Sleen en op de camping in Klijndijk. Gewoon voor onszelf, zonder publiek. We waren dol op Huilen is voor jou te laat en Mijn stil verdriet van Corry Konings. Dat waren hits in 1970. Op een dag hoorde mijn moeder dat er een talentenshow was in Emmen. Zij spoorde ons aan om mee te doen. Dat deden we, met die twee nummers van Corry en de Rekels. Alleen had ik het niet gedurfd, maar met mijn twee zussen wel. We wonnen en de hoofdprijs was dat we een 45-toerenplaatje op mochten nemen. Dat werd Blauwe Korenbloemen . Gert Timmerman, bekend van het duo Gert en Hermien, was de componist. Bij hem in de studio in Hengelo hebben we dat nummer opgenomen.’’

En even later waren de Zusjes De Roo door het hele land bekend.

,,Ja. We werden gevraagd voor allerlei muziekprogramma’s op televisie en kwamen in landelijke kranten. Verhalen over dat de postbode in Sleen het opeens veel drukker had gekregen omdat bij ons post uit het hele land binnenstroomde. Brieven waarin om foto’s en handtekeningen werd gevraagd. Dat klopte ook. Natuurlijk werden wij er ook door leeftijdsgenoten uit de buurt op aangesproken. Nee, ze waren niet jaloers. Ze vonden het leuk en bijzonder dat dit ons overkwam.

Waren er nog meer kinderen in huis?

,,Zeker. We waren thuis met zijn negenen: vijf jongens en vier meiden. Willeke en ik waren een tweeling. Mijn vader, die met zijn broer een aannemersbedrijf had, was niet muzikaal. Mijn moeder wel, zij zong met haar zus in een koor. Thuis vonden ze leuk dat wij zoveel succes hadden. Moesten we optreden, dan gingen mijn vader en mijn broer Chris met ons mee. Mijn zus Bea, die niet zong, regelde de fanmail. Ook knipte zij alle stukken uit de kranten en stopte die in plakboeken. Lange tijd maakten we als Zusjes De Roo deel uit van de shows van Gert en Hermien. Bij hen in de studio werden ook onze nummers opgenomen. Annie de Reuver was onze producer. Zij kwam uit Rotterdam, echt een ontzettend aardige vrouw.’’

In 1975 stopten de Zusjes De Roo met zingen.

,,Daar was ik blij mee. Het steeds op pad moeten begon me tegen te staan. Begrijp me goed, ik had die periode niet willen missen. Het was heel bijzonder om mee te maken. Maar op een gegeven moment wilde ik meer tijd hebben voor andere dingen. Op mijn 21ste trouwde ik en met mijn toenmalige echtgenoot kreeg ik twee kinderen. Ik heb gewerkt bij meerdere fabrieken, onder meer bij een kousen- en een slaatjesfabriek in Emmen.’’

Is nooit overwogen om na 1975 nog een keer samen op te treden?

,,Nee. Dat kan trouwens ook al jaren niet meer. Mijn tweelingzus Willeke overleed in 2000. Van de acht broers en zussen die ik had, leven er helaas al drie niet meer. Janneke pakte later de muziek trouwens wel weer op. Zij begon in 2005 met een solocarrière en maakte meerdere albums. Of ik dat leuk vond? Jazeker. Maar ik voelde zelf nooit de drang om ook weer te gaan zingen. Alleen thuis af en toe, als ik een mooi nummer hoor op Radio NL.’’

menu