Waar zijn ze gebleven? Een (oud-)inwoner van Drenthe die uit onze spotlights verdween, praat je even bij. Vandaag Koos Hindriks (75) uit Gasselte, voormalig lid van Het Sneeuwbaltrio.

Dag Koos Hindriks, hoe is het met u?

,,Goed. Ik ben gepensioneerd, nog redelijk fit en kan dus de dingen doen die ik leuk vind: het digitaal verzamelen van stripboeken en thuis een beetje met muziek bezig zijn. Een tijdje geleden, voor het uitbreken van de coronacrisis, heb ik nog een paar keer opgetreden. Dat was met mijn kleinzoon, een vriendje van hem en een nichtje van mijn vrouw. Dat was erg leuk.’’


Bij u in het toilet hangen een gouden plaat en een zilveren single.

,,Klopt, in 1978 gekregen vanwege de hit Adé M’n Kleine Paloma. Dat was de allereerste single die we maakten met Het Sneeuwbaltrio en het werd meteen een hit. We stonden in de Top 40 en kwamen op de landelijke televisie, bij TopPop en Op Losse Groeven. Dat het zo’n succes werd, hebben we voor een belangrijk deel te danken aan Joost den Draaijer, toen een vooraanstaande diskjockey op de radio. Hij was dol op het nummer en bleef het maar draaien. Hierdoor kwamen we tot drie keer toe met hetzelfde liedje de Nederlandstalige Top 10 binnen.’’


Waar komt u eigenlijk vandaan?

,,Ik ben geboren in Gasselternijveen en groeide op in een gezin met vier kinderen. Toen ik vijf jaar was, verhuisden we naar Gasselte. Op mijn dertiende kreeg ik van mijn ouders mijn eerste gitaar. Muziekles heb ik nooit gehad, ik leerde het me allemaal zelf aan. Jaren later ging ik op een avond naar restaurant In de Smidse in Gasselte. In de feestzaal was een bruiloftsfeest aan de gang. Twee jongens uit Veendam - Stado en Jan Brongers - zorgden voor de muziek.’’


En u pakte uw gitaar en deed mee?

,,Nee, dat niet. Maar ik raakte wel met hen aan de praat. Wat bleek? Het leek die jongens wel leuk om een trio te vormen. Dat gebeurde, samen vormden we de band De Stajako’s. Dat was de afkorting van onze drie voornamen: Stado, Jan en Koos. Op een gegeven moment stopte Stado en werd hij vervangen door accordeonist Dicky van der Woude. In het vervolg traden we op onder de naam Het Sneeuwbaltrio. Dan wisten de mensen ook meteen wat voor soort band we waren: een bruiloftsorkest. Bovendien was die naam een stuk makkelijker uit te spreken.’’


Een tijdje later stonden jullie in de Top 40.

,,Met dank aan onze drummer Jan Brongers. Hij kwam met het verhaal dat wij een single konden maken. Dan moesten we naar de studio van Johnny Hoes in het Limburgse Weert. Het kostte niets, zei Jan. En we zouden tussen de middag ook nog een bord patat krijgen. We hadden geen eigen nummers, maar dat was geen probleem. Jan zei dat ik maar een paar liedjes moest schrijven, want ik maakte ook altijd van die mooie sinterklaasgedichtjes.’’


En dat werd Adé Kleine Paloma?

,,Ja! En het nummer Atletico. Dat was de naam van een razend populaire geheime zender in Valthermond. Het leek me commercieel gezien interessant om daar een liedje over te schrijven. Toen we in Weert aankwamen, moesten die mensen lachen. We hadden al onze geluidsapparatuur meegenomen, maar dat was helemaal niet nodig. Ook hadden we geen flauw benul wat arrangementen waren. Maar goed, over Adé Kleine Paloma waren ze enthousiast. Er werd een single van gemaakt, met Atletico op de B-kant. Tot onze verrassing werd het een grote hit en werden we gevraagd om op de landelijke televisie op te treden. We waren natuurlijk bloednerveus, maar als je die optredens terugziet, dan zie je daar helemaal niets van.’’


Kwamen er daarna nog veel singles?

,,Ja, ik denk een stuk of dertig tot veertig. En ook nog zes lp’s. Er kwam een fanclub, met afdelingen in Drachten, Den Haag, Almelo en Veendam. We hebben zo’n honderd eigen nummers gemaakt. Bij de piratenzenders werden ze gedraaid, maar geen enkel liedje werd zo bekend als Adé Kleine Paloma. In 1983 zijn we gestopt. Ik kon het niet meer opbrengen. Ik had vaak het gevoel dat mensen op feesten meer van ons verwachtten dan we waar konden maken. Juist vanwege het succes van Adé Kleine Paloma. Of dat gevoel terecht was, weet ik niet. Maar ik had er wel last van. Vijftien jaar lang heb ik daarna helemaal niets meer met muziek gedaan.’’


Dat klopt volgens mij niet helemaal. Na 1983 hebben jullie samen nog één keer opgetreden.

,,Is helemaal waar, in het midden van de jaren negentig. De voorzitter van onze voormalige fanclub uit Almelo ging trouwen en haar vader belde ons op. Het leek hem geweldig als wij zijn dochter verrasten met een optreden op haar bruiloft. Dat hebben we gedaan. Opeens ging het gordijn op het podium open en speelden wij Adé Kleine Paloma. Ik overdrijf niet, bij de helft van de mensen in die zaal biggelden de tranen over de wangen. Je begrijpt, dat was voor ons ook een belevenis.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Drenthe