Marlen Davers: 'De komende jaren wil ik mij richten op muziektherapie.'

Hoe is het nu met... oud-Skik drummer Marlen Davers? 'De klik van Skik is altijd gebleven'

Marlen Davers: 'De komende jaren wil ik mij richten op muziektherapie.' Foto: Jan Anninga

Waar zijn ze gebleven? Inwoners van Drenthe die uit de spotlights verdwenen praten je even bij. Vandaag Marlen Davers (53) uit Emmen. Als drummer van popgroep Skik zag hij vanaf 1994 tien jaar lang alle festivals, feesttenten, poppodia en theaters van binnen en van buiten. Maar wat heeft hij daarna gedaan en hoe kijkt hij terug op Skik?

Hoi Marlen, hoe is het met je?

,,Gaat wel goed hoor!”

Wat voor werk doe je tegenwoordig?

,,Nou, drummen doe ik niet zoveel meer, omdat dit in mijn huidige woning niet kan. Heb wel nog een piano en een paar gitaren staan. Ik kan hier mijn muzikale ei niet kwijt, dus ik aas op een nieuw huis. De komende jaren wil ik mij richten op muziektherapie. Ik heb vijftien jaar als psychiatrisch begeleider gewerkt en die werkervaringen wil ik nu gaan combineren met mijn muziekcarrière. Alleen heeft corona mijn plannen nu even on hold gezet.”

Tijdens jouw werk in de psychiatrie bleef je muziek maken?

,,Ja, ik speelde in allerlei jambands en ben ik jarenlang met djembés langs lagere scholen gegaan. Daar heb ik ook veel voldoening uit gehaald. Ook was ik coach voor bands die aan de Drentse Popprijs meededen. Ben piano gaan spelen, heb liedjes gemaakt. Die heeft nooit iemand gehoord, maar ik heb het wel gedaan.”

Vertel jij nou eens hoe Skik is ontstaan.

,,Maarten (van der Helm, bassist, red.), Daniël (Lohues, red.) en ik zaten eind jaren tachtig in The Bedrock Shuffle. Dat was op een gegeven moment klaar. Ik ging als landmeter aan de slag en was altijd onderweg. Maarten zat in Groningen en Daniël in Utrecht. We zochten een reden om elkaar af en toe nog zien en besloten daarom om muziek te gaan maken. In de schuur van Maartens ouders in Erica. De eerste keer speelden we covers, zoals Una Paloma Blanca in een punkuitvoering. De tweede keer kwam Daniël uit Utrecht terug met een eigen liedje: Naor Huus . Maarten en ik vonden dat te gek. ‘Moet je vaker doen!’ We kozen voor de naam Skik en toen vertelde Daniël over het streektaalfestival Musem in Emmen. Bandje opgestuurd naar organisator Egbert Meyers en we bleken de enige te zijn.”

Na dat optreden op het marktplein ging het allemaal heel snel?

,,Ja, die eerste drie jaren hebben we belachelijk veel gespeeld, zeker nadat Marc Stakenburg ons bij de KRO had gedraaid en ons eerste album echt goed begon te lopen. Vier concerten per week door het hele land, in ieder zichzelf respecterend honk. In die beginperiode liepen die kleine en grote optredens nog door elkaar heen, wat je bij Doe Maar ook in het begin zag. Onze eerste keer op Lowlands werd een dag later gevolgd door een optreden in een kleine tent in Meeden. Het zweet liep langs de wanden. Je kon over de koppen lopen.”

In 1998 werden jullie een kwartet.

,,We deden een Marlboro Flashback Tour met materiaal van de Stones, samen met extra gitarist Michel Hendriks. Ik was daar op tegen, want ik wilde ons powertrio The Police laten doen. Dat ging niet door. Tijdens die tour bleek dat we een veel breder geluid hadden ontwikkeld, met meer gitaren en piano. Toen werd geopperd om Marco Geerdink te vragen. Neef van Daniël en één van mijn beste vrienden, jarenlang mee samengewoond. Na die eerste drie tropenjaren gingen we van drie of vier optredens in de week naar een stuk of twee. Dat konden we ons permitteren.”

Vier optredens op Lowlands, eenmaal Pinkpop en in 1999 de ‘helikopter-act’ op Bevrijdingsdag.

,,Ja, dat laatste was echt de kers op de taart. Had ook veel impact op mijn persoonlijke leven. Stond ik na het concert in Amsterdam door een hek met kennissen te praten, werd ik ineens weggetrokken. ‘Sorry, we moeten door!’ Zit je later op Schiphol in zo’n dikke Cougar voorin tussen twee piloten. Zegt de linker ‘Waar moeten we eigenlijk heen?’ Waarop de rechter de kaart van de vloer plukt, we tegelijkertijd opstijgen en ik ineens vanuit de lucht heel Schiphol voor mij zie. ‘Wat gebeurt mij hier?’ Je besefte de impact van veel dingen niet. ’s Ochtends vertrokken we vanaf de Johan Friso-kazerne in Assen. De luchtmacht had die Cougar omgedoopt tot ‘The Spirit of Skik’. Tien jaar later appt Daniël mij een foto van een krantenartikel. ‘Moet je kijken man, dat ding heet nog steeds zo!’ Heeft nog jarenlang zo de hele wereld rondgevlogen.”

Skik heeft ook nog een theatertour gedaan.

,,Klopt. Daniël was daar aan toe. Hij vond dat prachtig. Ik vond er niet veel aan. Zat ik op een dingetje (wijst naar een cajon, een drumbox, red.). Ik wilde juist losgaan, was altijd een punkdrummer en daar floreerde ik mee. De muziek werd rustiger en ging steeds meer de kant op van country en Americana. Dat was niet mijn keuze. Ik zag Limp Bizkit op Pinkpop. Dat wilde ik. Heftig spelen. Na een sabbatical in 2004 hebben we nog een tournee van vier maanden gedaan en toen was het uitgeblust. Jammer, maar na tien jaar was het ook wel goed zo. Die muziek sloot niet meer aan bij die feesttent waar ik graag wilde optreden.”

Skik is nooit officieel gestopt. Als corona voorbij is en de telefoon gaat, zou je dan zo weer met de jongens spelen?

,,Nou, zeg maar wanneer. We gaon d’r veur . Wat mij betreft wel. Een herstart kwam wel eens ter sprake, maar uiteindelijk kwam het er nooit van. Ik had na de Skik-tijd ook best wel een zware baan.”

Zijn jullie nog steeds vrienden?

,,Jawel, we spreken elkaar nog regelmatig. De klik is altijd gebleven.”

Jouw zoon Lenard drumt ook, onder meer bij zangeres Isa Zwart. Herken je veel van jou in hem?

,,Zeker in het begin was Lenard een carbon copy van mij. Ongeremd. Ik heb ‘m altijd losgelaten, zo van ‘ga alles zelf maar ontdekken’. Na optredens gaf ik ‘m altijd maar één tip. Meer niet. ‘Let de volgende keer op dit of dat.’ Inmiddels heeft hij mij drumtechnisch allang rechts ingehaald. Wat hij nu speelt, moet hij mij leren. Ik bedoel dat overigens niet lullig, Lenard heeft conservatorium gedaan. Heb ik nooit kunnen doen. Ik had de pech dat mijn bandje beroemd werd. Nu nog mainstage Pinkpop en dan is ‘ie mij voorbij!”

menu