Ab de Graaf in 2011, opgehaald door de zussen Meijer. Links Wilma, rechts Rolanda.

In Memoriam: Ab de Graaf (1936 - 2020): de enthousiaste Opa Hooligan van FC Emmen

Ab de Graaf in 2011, opgehaald door de zussen Meijer. Links Wilma, rechts Rolanda. Foto: Archief Boudewijn Benting

Opa Hooligan werd hij genoemd bij FC Emmen. Niet omdat Ab de Graaf gewelddadig was, maar omdat hij altijd in woord en gebaar hartstochtelijk meeleefde met zijn club. Afgelopen zaterdag overleed de markante supporter op 84-jarige leeftijd.

Voordat ik doodga, moet FC Emmen nog een keer promoveren. Ab de Graaf verkondigde het talloze keren. Vanaf 1985 bezocht hij trouw de thuisduels van zijn favoriete club en ook bij heel veel uitwedstrijden was hij present. Veruit de oudste supporter in het uitvak, tussen het overwegend jonge grut. Zijn droom kwam uit, al duurde het wel 33 jaar. Op 20 mei 2018 promoveerde FC Emmen. Natuurlijk was Ab de Graaf erbij, toen de spelers werden gehuldigd op het Raadhuisplein. Met tranen in zijn ogen zat hij op zijn rollator, vlak voor het podium. Eindelijk maar toch.

De in Nieuw-Dordrecht in een groot gezin opgegroeide Ab de Graaf was al op jonge leeftijd dol op voetbal. Hij speelde bij Zwartemeer en later bij DVC’59 in Nieuw-Dordrecht. In dat dorp was hij eveneens jarenlang nauw betrokken bij de organisatie van de oliebollencross, een hardloopevenement aan het eind van het jaar. Zelf liep hij ook graag, maar dan in een iets lager tempo. Meer dan twintig keer deed hij mee aan de Nijmeegse Vierdaagse. In 1985, toen FC Emmen het betaalde voetbal inging, werd hij meteen een vaste bezoeker van de thuisduels van de nieuwe profclub.

loading

Hij sloeg geen wedstrijd over, tot eind 2004. Toen kwam plotseling zijn vrouw Alie de Graaf-Posthuma te overlijden. Ab de Graaf had haar ‘s ochtends een plakje brood en thee op bed gebracht, zoals hij elke ochtend deed. Er was niets aan de hand. Later kwam hij opnieuw boven en reageerde zijn vrouw niet meer. Ze had een acute hartstilstand gehad. Bij de uitvaart wist Ab de Graaf niet wat hij zag. In de zaal zaten meer dan veertig andere FC Emmen-supporters. Desondanks wilde de gepensioneerde huisschilder niet meer naar het stadion. Hij was ontroostbaar en had nergens meer zin in.

Langzaam kwam het plezier weer terug

Toch kwam hij enkele weken later weer bij FC Emmen. Dankzij drie zussen: Rolanda, Wilma en Gea Meijer. Zij gingen net als De Graaf jarenlang naar het stadion en belden hem op. Of De Graaf zin had om weer naar FC Emmen te gaan. De inwoner van Nieuw-Dordrecht voelde er weinig voor, maar liet zich overhalen toen de zussen aangaven in ieder geval voor de wedstrijd even bij hem langs te komen. De Graaf stapte in en kreeg er geen spijt van. De eerste duels kon hij er nog niet van genieten, maar langzaam maar zeker kwam het plezier weer terug.

En de zussen Meijer, die bleven hem ophalen en brengen. ,,Misschien zijn er wel mensen die daar raar tegenaan kijken. Zo’n oude vent met drie meiden van in de dertig. Maar daar trek ik me niets van aan. Het is inmiddels een traditie geworden en we vinden het alle vier gezellig. En in het stadion voegen we ons bij andere supporters”, zo vertelde hij in 2011. Hoewel De Graaf zich zeker na de dood van zijn vrouw realiseerde dat er ergere dingen zijn dan een verliezend FC Emmen, keerde het fanatisme wel weer terug. Gebeurde er op het veld iets dat hem niet zinde, dan stak hij dat niet onder stoelen of banken.

loading

Bij De Graafschap in Doetinchem belandde De Graaf vanwege zijn temperament in het ziekenhuis. Emmen had na een dubieuze strafschop verloren en De Graafschap was door deze zege kampioen geworden. De Graaf was chagrijnig en wilde zo snel mogelijk het stadion uit. Hij viel en kukelde vijf rijen naar beneden. Met pijnlijke ribben en een bloedneus zat hij even later in het ziekenhuis. Later kon hij er smakelijk over vertellen. ,,In dat ziekenhuis waren ze allemaal supporter van De Graafschap. Maar gelukkig waren ze ook eerlijk. Ze gaven toe dat FC Emmen bestolen was. De pijn aan mijn ribben werd er niet minder van, maar dat voelde wel goed.”

Vanaf zijn 81ste alleen nog thuisduels

Tot zijn 81ste ging De Graaf met grote regelmaat naar de uitduels. Daarna begonnen de jaren echt te tellen en moest hij zich beperken tot het bezoeken van thuiswedstrijden. ‘Ik mag wel 125 jaar worden, wil ik nog een keer een promotie meemaken’, verzuchtte hij soms. Dat bleek niet het geval. In 2018 maakte zijn club dan toch eindelijk de sprong naar de eredivisie. Op 27 september was De Graaf er voor het laatst bij, tegen Willem II. Vorige week bleek de tachtiger ernstig ziek te zijn en afgelopen zaterdagnacht overleed hij.

Ab de Graaf laat drie volwassen kinderen achter. Zij zijn verdrietig, maar blij dat hun vader een lange lijdensweg bespaard is gebleven.
 

menu