Egbert van der Veen in 2000.

In Memoriam: Egbert van der Veen, nestor van RTV Drenthe. De journalist die altijd doorvroeg

Egbert van der Veen in 2000. Foto: Archief Noord-Nederlands Fotopersbureau

De rubriek Tijd van Leven beschrijft het gepasseerd bestaan van mensen met een bijzonder verhaal. Vandaag oud-journalist Egbert J. van der Veen (1936-2019), geboren Stadjer, maar lange tijd Roldenaar en Assenaar.

„Er is maar een weg en die ligt voor je!” Het is zo’n uitspraak waar zijn dochters Francis en Brigitte nog wel eens wat aan hebben. Dezelfde wijsheid liet oud-journalist en nestor van de nieuwsredactie van RTV Drenthe Egbert van der Veen ook voor zichzelf gelden. Zijn doelen koos hij bewust en hij wist dat hij er zelf het beste van moest maken.

Begin van een gedegen carrière

De start van zijn journalistieke loopbaan was overigens niet helemaal zijn keuze. Hij had weliswaar op zijn veertiende al bepaald dat hij journalist wilde worden en had daarvoor graag de hogere burgerschool in Groningen bezocht. Maar zijn vader - zelf decennia lang journalist bij de Nieuwe Groninger Courant - had het anders geregeld. Die bood hem de mogelijkheid als leerling-journalist aan de slag te gaan. Eerst bij de Nieuwe Groninger, later bij de Nieuwe Drentsche Courant in Assen.

Het was het begin van een gedegen carrière, die via de krant leidde naar de regionale radio en televisie in Groningen en Drenthe. Eerst bij de Radio Omroep Noord en Oost (RONO), later Radio Noord en nog later Radio Drenthe en RTV Drenthe. Bij de vorming van Radio Drenthe was hij anno 1989 een van de pioniers. Feitelijk was hij destijds de enige in de ploeg die echt wist hoe je radio moest maken, zo wordt uit betrouwbare bron onderstreept.

Zijn droom was het NOS Journaal presenteren

Zijn droom om ooit het NOS Journaal te presenteren is nooit uitgekomen, maar tv-kijkers hebben hem leren waarderen door zijn bijdragen voor het programma Van Gewest tot Gewest van de landelijke NTS (voorloper van NPO) en eind jaren ’90 Opsporing Noord van TV Noord. Nog lang is er nagepraat over zijn reportages over het Molukse woonoord Schattenberg en over het leven in het streng christelijke Staphorst.

In een tijd dat filmen daar nog verboden was kreeg Van der Veen het vertrouwen voor een uitzondering. Ook trots was hij op een interview dat hij had met de verguisde amateurarcheoloog Tjerk Vermaning, eveneens voor de NTS. Op zijn conto staat ook de organisatie van de Criticasterdag in Assen in 1960. Daar werd de landelijke pers bewezen dat Drenthe bepaald geen achterlijke provincie meer was en Assen een moderne provinciestad in opkomst. Hij presenteerde met veel plezier ook het nog altijd populaire zaterdagmiddagprogramma van Radio Drenthe Cassata.

En altijd was er die stem

En altijd was er die stem, die de luisteraars herkenden uit duizenden. Die stond voor gedegen journalistiek: zo objectief mogelijk uitleggen wat er aan de hand was aan de hand van feiten. Wars als hij was van halve waarheden vroeg Egbert altijd door. Tot verdriet van zijn dochters hield dat niet op als hij thuis was. Want wie er ook op bezoek was, hij wilde het naadje van de kous weten. Brigitte: „Hij was oprecht geïnteresseerd in de wereld en in de mensen. Zijn eigen mening gaf hij zelden, want als journalist wilde hij neutraal zijn. Zelfs zijn politieke voorkeur liet hij niet blijken.”

Op de regionale radiozenders waar hij voor heeft gewerkt was Van der Veen die man die het nieuws rustig, gedegen en in begrijpelijke taal bracht. En dat op een toon die verraadde dat hij precies wist hoe het zat. Nooit in het Drents of Gronings, want Egbert wilde door iedereen begrepen worden. Met een enorme woordenschat en een grote algemene kennis was hij niet gauw uit het veld geslagen.

Voor Francis en Brigitte en zijn drie kleinkinderen was Egbert de man die zich altijd betrokken voelde. Francis: „Bij mijn scheiding was het simpel ‘Dan gaan we nu over op plan B.’ Hij dacht direct mee zonder drama.” Aimabel, gestructureerd, belezen, bereisd, attent, punctueel, ijverig, betrokken; het past allemaal bij Egbert van der Veen.

Een boekenkast zonder romans

Volgens Francis en Brigitte stond in zijn boekenkast geen enkele roman. De encyclopedie stond voor het grijpen naast de talloze boeken over geschiedenis en dan vooral de Tweede Wereldoorlog, over andere landen en veel autobiografieën. De interesse voor de Tweede Wereldoorlog leverde in 1995 een veelgeroemde radioserie op over de bevrijding van Drenthe.

Francofiel als hij was gingen veel vakanties naar het zuiden, maar altijd met een educatief doel. Zijn gezin wist alles van de stranden van Normandië, maar dan niet om er te zonnebaden. Het bleef overigens niet bij Frankrijk. Een maand lang was hij in de Verenigde Staten om de nazaten van de Nederlandse kolonisten op te zoeken. Maar de reis ging net zo gemakkelijk naar Egypte, Argentinië en Letland.

Voorlichter te beperkt

Egbert J. van der Veen is altijd een man van het nieuws geweest. Dat was zo bij de krant en zo bleef het bij de RONO (van 1959 tot 1965), bij Van Gewest tot Gewest (tot 1972), tussen 1979 tot 1989 bij Radio Noord en daarna tot 1996 bij Radio en vervolgens RTV Drenthe. Tussendoor had Van der Veen zich laten strikken als voorlichter van de gemeente Borger, maar dat was hem te beperkt. Dat Van der Veen naar Drenthe kwam had te maken met de splitsing van de RONO in een Groningse en een Drentse zender.

In Drenthe was zijn ervaring broodnodig. En toen er in 1995 televisie gemaakt moest worden was hij het opnieuw, die wist hoe het moest. Buiten zijn werk was Egbert actief voor onder meer Unicef en het Rolder Historisch Genootschap. Na zijn overlijden in oktober 2019 in een verzorgingshuis in Exloo werd hij door zijn oude werkgever gekenschetst als een man die rust uitstraalde en veel jonge collega’s op het hart drukte niet te snel te oordelen en toch vooral door te vragen.

menu