Geert Kruit verdiende zijn hele leven zijn geld in de oliehandel.

In Memoriam: Geert Kruit (1951-2020), dat jochie van 14 jaar dat met grote tankauto door Zuidoost-Drenthe reed

Geert Kruit verdiende zijn hele leven zijn geld in de oliehandel. Foto: DVHN

Tijd van Leven beschrijft het gepasseerde bestaan van mensen met een bijzonder verhaal. Vandaag Geert Kruit (1951 - 2020) uit Zandpol.

Het moet een bijzonder gezicht zijn geweest. Een grote tankauto die door het tuinbouwgebied van Erica reed met achter het stuur een jochie van 14 jaar. Dat ventje, dat was Geert Kruit. Zijn vader had een oliehandel in Zandpol en hij vond het fantastisch om mee te helpen. Hadden tuinders vanwege een storing ‘s nachts opeens extra olie nodig? Geen probleem. De jonge Geert mocht je er altijd zijn bed voor uithalen. ,,Ik wil wel mee, maar ik rij’’, zei hij dan. Hij wist dat zijn vader dat prima vond. In de nachtelijke uren was het toch niet druk op de wegen in Zuidoost-Drenthe.

Al op lagere school wist Geert Kruit het zeker: hij wilde net als zijn vader olie gaan verkopen. Dat gebeurde. Nooit verdiende Kruit op een andere manier de kost. Ook nadat zijn oudste zoon op een gegeven moment het bedrijf had overgenomen, bleef hij actief in de zaak. ,,De vrijdag voor hij overleed, haalde hij nog een lading diesel op uit Kampen’’, zegt zoon Geert Kruit jr. ,,Hij vond het werk geweldig. Het rijden op de vrachtwagen, maar vooral het contact met de mensen.’’ Jorgen Kruit, zijn andere zoon, grijnst. ,,Soms dacht ik wel eens: Mijn vader, die kent werkelijk iedereen. Hij was net Sinterklaas, maakte met Jan en alleman een praatje.’’

loading

‘Hier kom ik weg’

Op 1 mei dit jaar namen familieleden en vrienden afscheid van Geert Kruit. Dat gebeurde in zijn eigen tuin, in een grote tent. Een van de nummers die werd gedraaid, was Hier kom ik weg van Daniël Lohues. Hier kom ik weg, veur mien hiele leben, ben ‘k met dizze horizon verweben. Hier kom ik weg, hier stiet ons huus. En bliekbar kom ik daor altied weer terecht. Hier kom ik weg .

Jorgen: ,,Dit lied, dat paste zo goed bij pa. Hij reisde graag, heeft heel wat van de wereld gezien. Maar was hij ergens, dan begon hij vaak al heel gauw weer met het plannen van de terugreis. Zijn hele leven was hij met de horizon aan het Stieltjeskanaal verweven.’’ Een tweede reden waarom het nummer zo toepasselijk was: het is een strijdlied van zijn favoriete club FC Emmen.

loading


Geert Kruit groeide op in een vier kinderen tellend gezin aan het Stieltjeskanaal. Hij had drie zussen. Vader was oliehandelaar en sluiswachter. Ook had het echtpaar een kruidenierszaak, waar menig schipper op bezoek kwam. Willy Lucas, de vrouw met wie hij in 1972 in het huwelijk trad, woonde zo’n 300 meter verderop. Ze was bevriend met Bertha, de jongste zus van Geert, en kwam daardoor vaak bij de familie over de vloer. ,,Het was er altijd gezellig, op verjaardagen werd de polonaise gelopen. De familie Kruit had ook als enige in de buurt een televisie. Op woensdagmiddag zaten er heel wat kinderen voor de buis.’’


loading

Als jong ventje deed Geert klusjes waar hij wat mee verdiende. School was aan hem niet besteed. Op de mulo in Schoonebeek moest hij vertrekken nadat hij twee keer in de eerste klas was blijven zitten. Hij lag er geen seconde wakker van en ging fulltime bij zijn vader aan het werk. De benodigde diploma’s haalde hij wel in de avonduren. Er was werk genoeg. Kruit Olie leverde diesel en benzine aan boeren, tuinders, het wegtransport en de scheepvaart. Aan particulieren werd vooral petroleum verkocht. Bij het bedrijf zaten enorme tanks in de grond met brandstof.

loading

‘Een pure gezelligheidsvoetballer’

In 1970 verhuisde Kruit Olie van de plek bij de sluis naar de Nieuw-Amsterdamseweg in Schoonebeek. Het was ook het jaar waarin toen 19-jarige Geert verkering kreeg met de bijna drie jaar jongere Willy Lucas, het meisje van even verderop. ,,Ik vond hem leuk omdat hij zo vrolijk en ondernemend was’’, blikt Willy terug.

In 1972 trouwden ze in Schoonebeek. Bij de plaatselijke voetbalclub Oranje begon in die jaren met voetbal. Daarna speelde hij nog bij VV Zandpol, DSC’65 in Dalerveen en bij de Old Stars van FC Emmen. ,,Hij was een pure gezelligheidsvoetballer. Bij DSC’65 ging hij altijd met een grote zak snoep naar het sportpark.’’

Zijn werk nam Kruit wel heel serieus. Klanten moesten op hem kunnen rekenen. ,,Ik herinner me nog dat hij middenin de nacht naar een seksclub moest op ‘t Klooster’’, grijnst zijn zwager Jans Katerbarg. ,,De dames hadden het koud. De petroleum waarmee de kachels werden gestookt was op. Geert kreeg 100 gulden extra omdat hij toch nog even kwam.’’

loading  

Geld verdienen was en bleef belangrijk. Niet om op te potten, maar vooral om uit te geven. Zoon Jorgen: ,,Hij hield van mooie dingen en wilde altijd het beste gereedschap. Zelfs de hogedrukspuit moest het mooiste van het mooiste zijn. Zijn tuin moest ook altijd piekfijn bij liggen.’’

Voor familie en vrienden was Geert Kruit royaal. Was er iets te vieren, dan werd dat ook gevierd. Zoon Geert jr.: ,,Bijna alles kon en mocht. In 1988 regelde hij dat ik met een vriendje naar de finale Nederland - Rusland op het EK voetbal in Duitsland kon. Zes jaar later riep pa Jorgen en mij bij zich. Had hij voor ons tweetjes kaartjes gekocht voor de wedstrijd van Nederland tegen Brazilië op het WK voetbal in Amerika. Zaten we een paar dagen later opeens in Dallas.’’

loading

Met zoon Geert jr. deelde Geert Kruit de passie voor voetbal. Toen FC Emmen in 1985 betaald voetbal ging spelen, kochten ze samen een seizoenkaart. Dat bleven ze doen, in al die jaren. Doordat zoon Jorgen ging paardrijden werd Kruit ook steeds meer een liefhebber van de paardensport. Dolgelukkig was hij met zijn vier kleinkinderen. Moesten ze sporten, dan was Geert Kruit er bijna altijd bij. Willy Kruit-Lucas: ,,Geert was verschrikkelijk trots toen kleinzoon Brian werd geselecteerd voor het KNVB-regioteam. Hij was normaal gesproken niet zo emotioneel, maar toen moest hij huilen. Dat gebeurde ook toen kleinzoon Julian Drents kampioen werd op pony en paard.’’

loading

In 2015 werd Kruit op terugweg van een skivakantie in Oostenrijk heel ziek: een dubbele longontsteking. Vanaf die tijd had hij problemen met de luchtwegen en was hij eerder moe. Het weerhield hem er niet van om te blijven doen wat hij altijd deed, al ging het tempo wel iets naar beneden. Niets leek een nog lang en gelukkig leven in de weg te staan. Tot 21 april dit jaar. Thuis aan zijn geliefde Stieltjeskanaal werd Geert Kruit getroffen door een hersenbloeding. Vier dagen later overleed hij in het Martini Ziekenhuis in Groningen.

Nooit wilde Geert Kruit praten over de dood en wat er met hem moest gebeuren na zijn overlijden. Tot twee dagen voor dat hij de fatale hersenbloeding kreeg. Op het verjaardagsfeestje van zijn zus Bertha vertelde iemand dat hij wel op een natuurbegraafplaats begraven wilde worden. ,,Dat wil ik ook wel’’, zei Geert Kruit en deed er vervolgens het zwijgen toe. Dat dit al zo snel zou gebeuren, had niemand kunnen vermoeden. Na een uitvaartdienst in zijn eigen tuin, werd de altijd zo levenslustige olieboer van Schoonebeek begraven op natuurbegraafplaats Mepperdennen.

menu