Koen Schonewille bleef tot zijn dood een voetbalfanaat.

In Memoriam: Succescoach Koen Schonewille uit Emmen, een man die leefde voor het voetbal

Koen Schonewille bleef tot zijn dood een voetbalfanaat. Foto: JAN ANNINGA

In zijn woonplaats Emmen is dinsdag voormalig voetbaltrainer Koen Schonewille (80) overleden. Hij won als coach in Zuidoost-Drenthe elf keer een titel. Zijn grootste succes: landelijk amateurkampioen bij de zondagamateurs met Emmen in 1975.

Koen Kampioentje of Kampikoentje. Zo werd de voormalige huisschilder ook wel genoemd. Hij trainde DVC’59 in Nieuw-Dordrecht, Valthermond, Emmen, Zwartemeer en het Barger-Oosterveldse SVBO en bij al deze clubs haalde hij één of meer titels binnen.

,,Wat ik goed kon, was het smeden van een eenheid. Dat blijkt ook wel uit de lange dienstverbanden die ik had. Van vier tot en met dertien jaar. Ik was heel ambitieus en leefde voor het voetbal. En dat probeerde ik ook op de jongens over te brengen’’, zo blikte hij enkele jaren geleden terug.

Begonnen als speler bij Zwartemeer

Schonewille groeide op in Zwartemeer, in een gezin met vier kinderen. Zijn vader verdiende de kost door per schip bolsterturf uit Duitsland naar Zuidoost-Drenthe te halen. Later werd Schonewille sr. opperman in de bouw. Op zijn negende ging de jonge Koen voetballen bij Zwartemeer. Zeven jaar later debuteerde de verdediger in het eerste. Hij was geen contractspeler bij de toen betaald voetbalclub, maar deed regelmatig mee.

Na het derde jaar bij het eerste, waarin Schonewille flink wat duels speelde, vertrok hij naar Emmen.,,Ik voelde me bij Zwartemeer niet meer thuis. Organisatorisch gezien was het een janboel. Toen we een keer een uitwedstrijd tegen Go Ahead Eagles speelden, zouden we om tien uur ‘s avonds teruggaan. Het werd geen tien uur, maar één uur ‘s nachts. De maandag erop heb ik gezegd dat ik niet meer terug kwam.’’

In 1964 debuut als speler/coach

Na tien seizoenen bij Emmen te hebben gespeeld, stapte Schonewille in 1964 over naar DVC’59 in Nieuw-Dordrecht, waar hij speler/trainer werd. Vijf jaar bleef hij bij DVC’59 om daarna te verkassen naar Valthermond waar hij ook vijf jaar bleef.

In 1974 kreeg hij de amateurs van Emmen onder zijn hoede, die toen net gepromoveerd waren naar de hoofdklasse. De trainer was dat jaar niet de enige opvallende nieuwkomer. Gienus Meijerink en Harm Roossien kwamen over van de semi-profclubs Heerenveen en Veendam. Het jaar daarop was de club kampioen in de eigen klasse en tevens van alle zondagamateurs van Nederland.

De beslissende duel bij de strijd tussen de zondagkampioenen was uit tegen RoodWit Amsterdam. ,,Welgeteld 24 bussen met supporters gingen mee. Toen we terugkwamen, stond het bij Erm al zwart van de mensen. Ik zat voor in de bus en dacht eerst dat er een ongeluk was gebeurd. Maar niets ongeluk, de weg was versperd door dolenthousiaste mensen. Zoiets vergeet je nooit weer.”

‘Door Koen werden we op het mentale vlak sterker’

Emmen was zeker in die tijd een ploeg waar teams uit kleinere dorpen dolgraag van wilden winnen. Vooral de clubs uit de veengebieden spuugden voor die wedstrijden flink in de handen. ,,Emmen werd gezien als een elitaire club. Tegen ons was het altijd van dik hout zaagt men planken. En vaak gaven wij dan niet thuis’’, vertelde oud-speler Frens Doldersum enkele jaren geleden.

,,We waren blijkbaar op een of andere manier onder de indruk. Dat veranderde toen Koen onze trainer werd. Op het mentale vlak werden wij sterker. En hierdoor pakten wij ook in de allerzwaarste derby’s opeens wel de punten. En dat betekende dat je aan het eind van de rit een stukje hoger op de ranglijst stond.’’

Tot dit voorjaar nog met zijn vrouw actief in de kantine bij Emmen

In 1978 vertrok Schonewille voor uiteindelijk zes jaar naar Zwartemeer. En daarna was SVBO uit Barger-Oosterveld dertien jaar zijn werkgever. Het werd zijn laatste club als trainer. Daarna was hij nog enige tijd actief als scout van FC Emmen. Tot dit voorjaar draaide hij met zijn vrouw Hilly diensten in de kantine van de amateurs van Emmen.

Het voetbal liet Schonewille nooit los. Naast veel plezier was er soms ook ergernis. Over de mentaliteit van de huidige spelers en over het wangedrag van veel trainers.

,,Ik kon als trainer goed tegen mijn verlies. Maar ik eiste wel optimale inzet. Met jongens die zich afmeldden voor een training vanwege een uitstapje of een verjaardag, daar rekende ik mee af. Dan zei ik: ‘Kom morgen dan maar trainen’. En dan trainde ik alleen met zo’n jongen en pakte hem extra hard aan. Nou, dan was het afmelden snel gebeurd, hoor!’’

menu