John Schiphouwer.

In memoriam: John Schiphouwer uit Emmer-Compascuum had een leven om in te lijsten, tot zich in 2014 ziekte van Alzheimer zich openbaarde

John Schiphouwer. Foto: Familie Schiphouwer

Tijd van Leven beschrijft het gepasseerde bestaan van mensen met een bijzonder verhaal. Vandaag John Schiphouwer (1960- 2020) uit Emmer-Compascuum.

Adèle Schiphouwer-Kollmer (56) kan een glimlach niet onderdrukken als ze eraan terugdenkt. Aan die avond in de Boogie Bar in Barger-Oosterveld in 1985 toen John Schiphouwer naar haar toe kwam. ,,Hij probeerde me te versieren, maar daar was ik aanvankelijk helemaal niet van gediend. In mijn ogen was hij een flierefluiter. Ik kende hem wel, hij was diskjockey in de IBO-bar in Barger-Compascuum. Daar kwam ik al toen ik een jaar of vijftien was. John was populair bij de meiden. Nou, ik had echt geen zin om de zoveelste in de rij te zijn.’’

Toch kreeg John Schiphouwer het voor elkaar. Hij versierde de toen 20-jarige kapster, al moest hij daarvoor wel erg zijn best doen. ,,Dat hij aardig en charmant was, dat wist ik wel. Maar wat me vooral aansprak, was dat we hetzelfde gevoel voor humor bleken te hebben.’’

Adèle werd de laatste in de rij. Ze trouwden in 1988 en in 1995 en 1998 werden ze de trotse ouders van Sander en Fabienne. Niets leek een lang en gelukkig huwelijksleven in de weg te staan. Tot de ziekte van Alzheimer roet in het eten gooide. Op 8 september overleed John Schiphouwer op 60-jarige leeftijd in het Emmer verpleeghuis De Bleerinck.

‘Als ik hem voor zoveel publiek zag staan, dan bewonderde ik hem echt’

Zijn overlijden zorgde voor een schok in Emmen en omgeving. Want heel veel mensen kenden John. Hij was een geliefde diskjockey, maar genoot eveneens bekendheid als voormalig kledingverkoper en journalist. Met zichtbaar plezier beklom hij jarenlang podia om sportgala’s, missverkiezingen en vergelijkbare evenementen in goede banen te leiden. Zoon Sander: ,,Als ik hem voor zoveel publiek zag staan, dan bewonderde ik hem echt. Wat er ook gebeurde, hij stond nooit met een mond vol tanden en hij was vrijwel altijd goed gehumeurd.’’

John Schiphouwer groeide op in een katholiek gezin in de Molenbuurt in Klazienaveen. Van de vijf kinderen was hij de jongste. Vader was fabrieksarbeider, moeder huisvrouw. Na de lagere school ging hij naar de lts in Emmen. ,,Ik denk omdat zijn twee oudere broers daar ook naartoe waren gegaan. Dat was ongeveer de slechtste keus die hij kon maken. John had twee linkerhanden, hij kon nog geen schilderij ophangen. Gelukkig kwamen de leraren daar snel achter. John stapte over naar de lagere detailhandelsschool (lds) en daar haalde hij zonder problemen zijn diploma’’, zegt zus Marie (64).

Sportief was haar jongste broer niet. ,,Hij hield wel erg van sport, maar alleen om naar te kijken. Met zijn vader en broers ging hij mee naar Sportclub Drente, toen een betaald voetbalclub in Klazienaveen. En elke zaterdagavond werd er op Sportschau naar het Duitse voetbal gekeken.’’

‘Het is vijf voor twaalf, de reformeerden kunnen naar huis’

Via broer Nico, die met enkele vrienden een drive-inshow had, belandde John Schiphouwer achter de draaitafels. Op zijn 15de haalde hij bij een wedstrijd voor dj’s in Klazienaveen een tweede plaats. Ep Jeuring, toen diskjockey in de IBO-bar, zag dat en vroeg de scholier of hij ook in de disco in Barger-Compascuum wilde draaien. Zijn ouders gingen akkoord, op twee voorwaarden. Hij mocht pas beginnen als hij 16 jaar oud was en hij moest zijn schooldiploma halen.

In de IBO-bar, de dancing van Henk en Iet Bos, voelde John Schiphouwer zich als een kind in een snoepwinkel. Hij zag dingen die hij nog niet eerder had gezien en aan leuke meiden was geen gebrek. Klazienavener Hendrikus Velzing (62) kwam er ook. ,,John vond het wel leuk om mensen wat op stang te jagen. Op een avond riep hij dat het vijf voor twaalf was en dat de gereformeerden naar huis konden. Dat vond ik als jongen van gereformeerde huize niet leuk. Ik ben naar hem toegegaan om hem dat te vertellen. Veel later kwamen we elkaar weer tegen en zijn we de grootste vrienden geworden. Het vrolijke en het onbezorgde van John, dat sprak me aan. En eerlijk is eerlijk: ik ben zelf ook niet vies van een beetje provoceren.’’

‘Was hij het ergens niet mee eens, dan schreef hij een brief naar de krant’

Als scholier van de lds liep John Schiphouwer stage bij Modezaak Schomaker in Emmer-Compascuum. Na het behalen van zijn diploma kwam hij in de winkel Boutique in Klazienaveen te werken, dat ook tot het bedrijf Schomaker behoorde. De laatste modezaak waar hij werkte was Base in Emmen, waar hij filiaalleider werd. Daar bleef hij niet lang omdat het vele staan niet meer te combineren viel met zijn rugproblemen.

Een groot drama was dit niet, want hij had inmiddels iets anders gevonden waarin hij zijn ei heel goed kwijt kon: de journalistiek. Adèle Schiphouwer: ,,Als John het ergens niet mee eens was, klom hij in de pen en schreef hij een brief naar de krant. Door die brieven kwam hij in contact met Bé Hoogeveen van het Emmer huis-aan-huisblad Regiojournaal . John mocht in vervolg zelf artikelen gaan schrijven. Ook werd hij actief voor Radio Emmen. Hij presenteerde een programma met muziek uit de jaren zestig en zeventig. En later kwam de sportverslaggeving daarbij.’’

‘Dat de partij zo groot zou worden, hadden wij toen ook niet verwacht’

Met zijn eigen bedrijf begon Schiphouwer een website met nieuws uit Zuidoost-Drenthe. Dat resulteerde in 2005 in de start van het door Boom uitgegeven weekblad Emmen.nu . Schiphouwer werd redactiecoördinator, ook voor Drenthe Journaal (tegenwoordig Asser Courant ). Daar kwamen in 2012 Coevorden Huis aan Huis en De Dedemsvaartse Courant bij.

Vooral voor Emmen.nu leverde hij journalistieke bijdrages. Nieuws, maar ook elke week een kruidige column, die vaak over de Emmer politiek ging. ,,Daar dachten John en ik hetzelfde over: wij vonden het een ingedut zooitje’’, zegt Velzing. Hij schiet in de lach. ,,We hadden allebei ook niet veel met de PvdA. Ik moest altijd grijnzen als John in zijn column de PvdA een tikkie gaf. Samen fantaseerden we over de tijd na ons pensioen. Dat we naast elkaar gingen wonen en dat we samen elke morgen De Telegraaf zouden lezen.’’

In 2009 waren de twee liberale vrienden nauw betrokken bij de oprichting van Wakker Emmen, die het jaar daarop prompt met vijf zetels in de Emmer gemeenteraad kwam en sinds 2014 de grootste partij is. ,,We waren heel serieus bezig, maar hadden ook de grootste lol. Dat de partij zo groot zou worden, hadden wij toen ook niet verwacht.’’

In 2018 werd de diagnose gesteld: de ziekte van Alzheimer

Het leven lachte John Schiphouwer van alle kanten toe. Tot 2014. Hij viel thuis van de trap en raakte even buiten bewustzijn. Het was een begin van een lange lijdensweg. ,,Wat er aan de hand was, wisten we niet, maar hij begon steeds minder goed te functioneren’’, zegt echtgenote Adèle. ,,Spreken ging moeilijk en verhalen schrijven lukte niet meer. Juist de dingen waar hij altijd zo goed in was. Ook wist hij zich geen raad meer met computers en huishoudelijke apparaten.’’

Artsen dachten aan een burn-out, maar dat was het niet. Het werd van kwaad tot erger en tal van onderzoeken volgden. Uiteindelijk werd in 2018 de diagnose gesteld: de ziekte van Alzheimer. Het gaf duidelijkheid, maar zorgde tegelijkertijd voor intens verdriet. Nog een keer ging John met zijn gezin op vakantie. Naar Griekenland, want ze hielden allemaal van zee, strand en zon. John Schiphouwer genoot, al was in figuurlijke zin de zon al grotendeels uit zijn leven verdwenen.

Dankzij hulp van vrienden kon hij tot bijna twee maanden voor zijn dood in zijn eigen huis blijven wonen. Net als de familie troosten zij zich met de gedachte dat John voor 2014 een prachtig leven had. Een tijd om in te lijsten.

menu