Juliette van Brouwershaven werd 20 in 2020.

Juliëtte van Brouwershaven uit Hoogeveen wordt 20 in 2020: 'Ik ben blij dat er tegenwoordig botox is'

Juliette van Brouwershaven werd 20 in 2020. Foto: Corné Sparidaens

In de rubriek 20 in 2020 vertellen jongeren die zijn geboren in het jaar 2000 over hun leven. Wat doen deze (bijna-)twintigers, wat houdt hen bezig en hoe zien zij de toekomst? Vandaag Juliëtte van Brouwershaven uit Hoogeveen. Zij werd 20 op 20 september.

Herseninfarct

,,Ik heb een lichamelijke en geestelijke beperking. Cerebrale parese en epilepsie, officieel. Toen ik zes maanden was, kreeg ik een herseninfarct. Daarbij raakte ik links verlamd. Ik heb eraan overgehouden dat mijn rekenkundig vermogen en ruimtelijk inzicht is weggevallen en dat ik mijn linkerhand en linkervoet niet goed kan gebruiken.

Ik heb last van spasmen: verkramping van de spieren. Sommige dingen lukken, andere niet. Veters strikken lukt niet, ik kan mijn haar niet in een staart maken, ik kan niet lang lopen en ik kan niet zo goed tegen prikkels. Ik ben gauw vermoeid. Ik kan ook geen normale sport doen. Maar ja, wat is normaal?

Iedereen heeft een beperking, ik heb alleen een schotel met veel beperkingen. Handicaps zeg ik ook wel eens, maar ik vind dat een beetje zwaar klinken.’’

Verdriet

,,Ik denk er wel bij na dat ik anders ben dan anderen. Toen ik ging kijken bij mbo-opleidingen, ben ik intens verdrietig geweest. Ik wilde verloskundige worden. Bij die echt kleine baby’s ligt mijn hart. Anderen denken gewoon: hoppa, ik wil verloskundige worden, dan ga ik die opleiding doen.

Maar voor mij bleek het te hoog gegrepen, zeiden ze. Toen ik voor mijn opleiding – facilitaire dienstverlening – een baby in bad moest doen en aankleden, zeiden ze dat het maar goed was dat het een pop was. Anders had hij het niet overleefd... Ik heb deze zomer mijn mbo niveau 2-diploma gehaald. Daar heb ik wat langer over gedaan dan ervoor staat.

Soms vind ik het nog steeds heel rot dat ik deze beperkingen heb. Als mijn broertje hier zit met allemaal vrienden en ze gaan de kroeg in, bijvoorbeeld. Bij mij gaat dat niet zo. Ik heb hier geen vrienden. Wel een pgb’er die mij begeleidt. Haar zie ik wel als een vriendin. En ik heb een beste vriendin in Beerta. Zij is handbiker.’’

loading

Racerunnen

,,Zelf doe ik aan racerunnen. Dat is het eigenlijk het omgekeerde van handbiken. Bij racerunnen gebruik je beenkracht. Je hangt naar voren in een driewieler, waarop je lopend kunt bewegen. Ik ben de enige in Hoogeveen met een racerunner; dat vind ik wel lachen. De sport is nog vrij onbekend.

Op de mytylschool zette mijn fysiotherapeut mij een keer op zo’n ding en ze kregen mij er niet meer vanaf. Vijf jaar geleden kreeg ik een eigen racerunner. Nou ja, in bruikleen dan. Dat gebeurde op de Nelli Cooman Games in Stadskanaal. Ik ben nu ambassadeur van het racerunnen. Ik maak er reclame voor en doe mee aan evenementen.

Vorig jaar heb ik bijvoorbeeld 18 kilometer meegelopen met Serious Request. Dat was ver, maar ik ben een doorzetter. Toen ik zadelpijn kreeg en diskjockey Sander Hoogendoorn aanbood een stukje op de golfkar te rijden, dacht ik: nee, ik maak het af ook. Ik ben fanatiek. Als ik bij de start van een wedstrijd sta, tussen al die mensen, dan gaat er een knopje om.

Dan denk ik alleen maar: goud! Ik wil goud! Tot voor kort was ik drie keer per week met sport bezig. Door het werk dat ik nu doe, twaalf uur per week op een kinderdagverblijf/buitenschoolse opvang, lukt dat niet. Ik hoop dat ik nog een ander rooster krijg.’’

Dancing queen

,,Ik vind het heel jammer dat veel evenementen en wedstrijden dit jaar niet doorgaan vanwege corona. Ik word helemaal gek van die corona. Die anderhalve meter afstand vergeet ik soms gewoon. Ik ben in de coronaperiode nog wel naar een openluchtconcert geweest van Chef’Special.

Ik was echt aan het swingen in mijn rolstoel. Ik was in de zevende hemel. Dan zit je vooraan, tussen heel veel fans, hebt oogcontact met hem en dan gaat hij nog even met jou dansen! Blijer kun je mij niet maken, hoor! Hij noemde mij ook nog dancing queen. Bij elk concert noemt hij één persoon de dancing queen.’’

Blij met botox

,,Ik ben blij dat ik in deze tijd leef, met alle hulpmiddelen die er zijn. Ik heb een aangepaste stoel, een aangepaste tafel, een rolstoel, een scootmobiel, een driewielfiets én een racerunner. Die maken het leven een stuk makkelijker. Bovendien hadden ze vroeger geen botox.

Ik ga één keer in de drie maanden naar het ziekenhuis voor mijn ‘spa-behandeling’, zoals ik dat noem. Dan krijg ik botox in mijn spieren gespoten. Niet tegen de rimpels, nee. Botox is een spierverslapper en maakt mijn spieren rustig.

Met mijn iPad en telefoon, ook zoiets van nu, ben ik ook heel blij. Anders kon ik niet even skypen met mijn vriendin, bijvoorbeeld. Maar ik kan mijn telefoon vrij makkelijk wegleggen. Ik ben er niet aan verslaafd.’’

Word je dit jaar 20 jaar en wil je meedoen aan deze rubriek? Opgeven kan via   20in2020@ndcmediagroep.nl  .

menu