Kijk hier binnen bij de grote triagetent van het WZA: 'Het voelt onwerkelijk, een soort oorlogsgevoel'

Iedereen die in het Wilhelmina Ziekenhuis Assen (WZA) moet zijn, wordt eerst in een 68 meter lange tent gescreend. Vragen moeten worden beantwoord en elke bezoeker wordt getemperatuurd in strijd tegen het coronavirus. Wie ook maar een beetje hoest of corona-verdacht is, komt het ziekenhuis niet binnen.

,,Bent U de afgelopen drie weken nog in besmet gebied geweest? Zoals Noord-Brabant?”

Ik schud nee.

,,Heeft u vandaag paracetamol geslikt”, vraagt de 51-jarige verpleegkundige Trix Meints.

Zou ik ja zeggen, dan moet de verpleegkundige doorvragen. Want wie paracetamol slikt, kan dat doen om de koorts te onderdrukken. Ik schud weer mijn hoofd. ,,Dan ga ik nu de temperatuur opnemen. Draai het hoofd naar links.”

De thermometer wordt in mijn oor gedrukt. Meints buigt zich wat dichter naar mijn oor en wendt ook haar eigen hoofd af. Luttele seconden later klikt een piep van de oorthermometer. Ik zit onder de grenswaarde van 38,0 graden. ,,Je mag doorlopen het ziekenhuis in”, vertelt Meints. ,,Naar links en dan de gang door. Dan kom je bij de hoofdingang.”

Poortwachter voor ziekenhuis

De 51-jarige verpleegkundige van het Wilhelmina Ziekenhuis Assen is een van de medewerkers die deze dinsdagochtend achter een tafeltje zit in een van de acht screeningsruimtes om te beoordelen of bezoekers het ziekenhuis mogen betreden.

De ruimtes zijn feitelijk niet meer dan witte doeken. Bij elk van de acht ruimtes staat een verkeerslicht. Rood betekent dat de screeningsruimte is bezet.

Het WZA zette maandag in allerijl een gigantische triagetent (triage betekent selecteren) neer. De tent dient als een soort poortwachter voor het ziekenhuis. Wie ook maar iets van ‘corona-achtige’ klachten heeft, wordt teruggestuurd naar huis. Met het advies om de huisarts te bellen en uit te zieken.

Dit alles om het virus zo lang als maar mogelijk is buiten het WZA te houden. Deze dinsdagochtend heeft Meints al meerdere mensen weggestuurd. ,,Net nog een vrouw die een krappe week terug is uit Spanje.”

loading

Een grote andere tent staat haaks op de triagetent. Daar komt voor onbepaalde tijd de huisartsenpost in die normaal gesproken ook in het ziekenhuis huist. Wie in avond of nacht naar de huisartsenpost moet, zal zich vanaf donderdag moeten melden in de tent.

Normaal gesproken werkt Meints op de polikliniek van de longafdeling van het WZA. ,,Daar is het voor mij nu rustiger. Afspraken zijn verplaatst of patiënten krijgen telefonische consulten. Ik heb me daarom gelijk aangemeld. Ik wil alles wel doen op dit moment. We moeten het met elkaar regelen”, vertelt de vrouw die zelf in Assen woont. De tent is om zeven uur 's ochtends open gegaan en de verpleegkundigen werken allen 5,5 uur.

Unheimisch gevoel

De tent is 24 uur per dag, zeven dagen per week geopend. Nu zitten er alleen nog maar verpleegkundigen die zich vrijwillig hebben gemeld. Maar als het rooster niet meer rond kan komen, zal zeker een dienstopdracht volgen vanuit het WZA. Het Asser ziekenhuis straalt in alles uit geen enkel risico te willen lopen in deze coronacrisis.

,,Wij hebben gelukkig de tijd gekregen waardoor we ons konden voorbereiden”, vertelt Meints. ,,In het zuiden hadden ze die tijd helaas niet.”

Ze vindt het wel spannend, vertelt ze. De hele setting. Dat ze tussen de witte doeken zit. Het geeft haar een beetje een unheimisch gevoel. Een gevoel dat er iets heel ergs gaande is. Wat natuurlijk ook zo is. ,,Het is wel heftig. Zo tussen die doeken. Ik hoop echt dat dit het dichtste is wat ik kom bij een situatie die lijkt op oorlog. Want dat gevoel krijg ik er wel bij. Een soort oorlogsgevoel.”

Haar kinderen vroegen haar vanochtend al. Mam, je gaat toch niet in die tent zitten? ,,Ik heb gezegd dat ik dat wel ging doen. En met een reden.” Ze vindt het namelijk zinvol wat het WZA doet. Op haar bureautje staan mondkapjes en sterillium, om haar handen schoon te houden. ,,Het is goed dat er maatregelen worden getroffen.”

Longarts: indrukwekkend

In de lange gang naar de hoofdpoort van het WZA loopt longarts Sander de Hosson voorbij. Hij ziet er moe uit. Alsof hij al dagenlang niet heeft geslapen. De Hosson vertelt dat hij toch ook even een kijkje wil nemen in de triagetent. ,,Ik vind het heel indrukwekkend”, zegt hij terwijl hij naar de witte doeken kijkt.

Binnen in het ziekenhuis heerst een serene rust. Daar waar normaal gesproken tientallen mensen in de ontvangstruimte zitten of rondstruinen, is er nu bijna niemand. Sydney van Gulik uit Assen komt net uit de triagetent. Hij moet medicijnen ophalen. ,,Ik vind het heel goed dat ze bij de poort controleren. Beter voorkomen dan genezen, toch?”

Zelf had hij 37.7 graden. ,,Net op de grens”, zegt hij. Dat er een thermometer in zijn oor is gedrukt, boeit hem niks. Hij vindt dat er beter een maatregel te veel dan te weinig kan worden genomen in deze tijden. Dat hij even heeft moeten wachten, vindt hij al helemaal geen punt. ,,Op welke momenten heb je tijdens deze coronacrisis nog haast?”

Ook Jaap de Jong (80) noemt de triage een goede zaak. Hij is ‘even’ in het ziekenhuis om bloed te prikken. ,,Geweldig ziekenhuis. Geweldig dat ze zo controleren. Je kunt niet voorzichtig genoeg zijn.”

menu