Na het overlijden van de moeder van zijn negen kinderen dwong Gerrit Jan van D. uit Ruinerwold zijn zoon Edino met regelmaat, soms wekenlang, om letterlijk en figuurlijk haar rol over te nemen. Hij was twaalf jaar. De jongen moest bij zijn vader in bed slapen en ook seksuele handelingen ondergaan.

Edino (29) vertelt dat de geest van zijn overleden moeder volgens zijn vader in hem zat. „Het is natuurlijk heel bizar. Ik was dan niet meer Edino, maar zijn vrouw. Ik zat naast hem en sliep naast hem. Hij zag mij in alle opzichten als zijn vrouw en de moeder van de kinderen. Ik heb ook met vrouwenkleren aan naast mijn vader door de winkelstraat van Meppel gelopen. Ik hoopte dat mensen die me kenden het niet zouden zien.”

In de tweede aflevering van de documentaire Kinderen van Ruinerwold van Jessica Villerius komt het beladen onderwerp seksueel misbruik kort aan de orde. Edino bevestigt op vragen van de documentairemaakster dat hij misbruikt is. Zijn oudere zus Mar Jan (30), die aan de politie ook heeft verteld dat zij seksueel misbruikt is door haar vader, klapt dicht als haar daar naar gevraagd wordt.

Geen waarheidsvinding

Misschien is het gewenning, maar het tweede deel van de vierdelige documentaire is minder onthullend dan het eerste deel van vorige week. Nadrukkelijk blijkt dat de maakster vooral het verhaal van de oudste kinderen wil vertellen (de jongste vijf wilden niet meewerken). Het gaat in de docu niet om waarheidsvinding. Villerius vraagt niet door als aan de orde komt waarom de drie oudsten, die niet in de boerderij in Ruinerwold hebben gewoond, hun zes jongere broers en zussen niet hebben geholpen terwijl zij wisten hoe indoctrinerend en gevaarlijk hun vader kon zijn.

„Je faalt van beide kanten”, probeert oudste zoon Shin (31) uit te leggen. „Aan de ene kant faal je omdat je ze verlaten hebt, maar aan de andere kant faal je voor de buitenwereld omdat je niet aan de bel getrokken hebt.” Zijn broer Edino vertelt dat ze het met z’n drieën vaak over de leefsituatie van de kinderen in Ruinerwold hebben gehad. Ze bespreken opties over hoe ze hen kunnen bevrijden van vader. Maar het blijft bij praten.

Vlucht uit de boerderij

Het is een van de kinderen uit Ruinerwold die wel in actie komt. Israël (27) besluit diep in de nacht in oktober 2019 de boerderij te verlaten, zodat niemand hem zou zien of missen. Hij blikt terug op de vlucht in zijn dagboek. „Op de Weidenweg wil ik nog niet terug. Ik wil nog meer zien. Ik wil mensen zien.” Hij vertelt hoe hij besluit het dorp Ruinerwold in te lopen en door de ramen van café De Kastelein gluurt, al gaat hij niet naar binnen.

loading

Een week later vlucht hij opnieuw en stapt hij de kroeg in. De politie komt en brengt hem terug naar de boerderij. Israel gaat niet naar binnen. Hij loopt naar Meppel en meldt zich bij de politie. Aan zijn verborgen bestaan en dat van zijn vijf jongere broer en zussen komt zo na tien jaar een einde.

Crematie moeder

Van D. was er tot dan toe in geslaagd om het bestaan van de zes jongste kinderen geheim te houden. Zelfs op de crematie van hun moeder moesten de kinderen liegen over hun situatie. Zij kreeg kanker en overleed in 2004. Tijdens de dienst werd over de zes jongste broers en zussen, destijds tussen de drie en acht jaar oud, gezegd dat ze de kinderen van een vriendin waren. Hij deed alles om de kinderen voor de buitenwereld verborgen te houden.

Als na haar dood de kinderen iets fout deden in de ogen van Van D., zou het volgens hem komen door de slechte geest van de moeder. „Je houdt nog te veel van die moeder die niet meer leeft”, citeert Israël zijn vader. „Daar mag je niet meer van houden. Aan de kant zetten, niet meer aan denken, niet meer mee bezig zijn.”

Je kunt deze onderwerpen volgen
Drenthe
Ruinerwold