Dilma en haar man Ammar.

Koerdische Dilma Farman uit Assen: ,,De laatste dagen kreeg ik nauwelijks een hap door mijn keel.”

Dilma en haar man Ammar. Foto: Eigen foto

Sinds Amerika vorige week heeft besloten om alle legereenheden uit Noord-Syrië terug te trekken, is de chaos compleet in deze regio in het Midden-Oosten.

Het Turkse leger is het voormalige, door IS gedomineerde gebied binnengevallen om de nog aanwezige Koerdische milities te verjagen. De Koerdische Dilma Farman (34) vluchtte in 1995 op negenjarige leeftijd met haar familie van Syrië naar het Drentse Assen. Met lede ogen ziet ze vanuit haar nieuwe thuisland aan hoe de strijd zich ontvouwt in het gebied waar ze nog familie heeft wonen.

Dag Dilma, wat ging er door je heen toen je het nieuws over de acties van Amerika en Turkije hoorde?

,,Schokkend. Het waren erg moeilijke dagen, kan ik je zeggen. Ik heb nog redelijk wat familie in deze regio zitten. Je hebt geen idee hoe de zaken zich ontwikkelen. Nu de Amerikanen zich hebben teruggetrokken, is er van stabiliteit geen sprake meer. De Koerden staan momenteel tegenover een van de grootste legers ter wereld, die van Turkije. ”

Je hebt nog familie in Syrië, zei je? Heb je veel contact met ze?

,,Mijn ouders en mijn twee zussen zitten natuurlijk in Nederland. Maar wel enkele ooms, tantes, neven en nichten bevinden zich vlakbij het strijdgewoel. Via Whatsapp houden we contact. De eerste dagen na de inval was het heel erg spannend en chaotisch vanwege de aanvallen van Turkse kant. Mijn familie bevindt zich voornamelijk in Qamishli en Hasaka (grensplaatsen in het noordoosten, red.). Daar was het eerst rustig, maar de spanning neemt toe. Het gaat ze allemaal nog goed, maar zij vertellen me ook verhalen over mensen die minder geluk hebben gehad. In Qamishli raakte een bom een auto en dat zorgde voor veel slachtoffers. Mijn man Ammar heeft het er ook moeilijk mee. Zijn ouders zitten ook nog in Syrië.”

Waar praat je over als je contact met ze hebt?

,,Ik vraag ze vooral voorzichtig te doen. Ga niet naar buiten als dat niet nodig is en blijf bij elkaar. Ze bevinden zich in een vrij hopeloze situatie. De Koerden voelen zich onveilig en behoorlijk in de steek gelaten door iedereen, vertellen ze me. De hele wereld en voornamelijk het westen kijkt toe en doet niets, is het overheersende gevoel.”

Het laatste nieuws is dat het Syrische leger gaat samenwerken met de Koerden om de Turken te weren? Biedt dat jou hoop?

,,Dat beschouw ik als positief nieuws. Het geeft hoop, ja. De laatste dagen kreeg ik nauwelijks een hap door mijn keel. Het was superstressvol. Daarom ben ik blij met deze ontwikkeling. De mensen daar hebben het gehad met oorlog en het verliezen van dierbaren. Iedereen wil zich gewoon veilig voelen en dat doden uitblijven.”

Waar hoop je op?

,,Ik hoop dat de Turkse opmars een halt kan worden toegeroepen en dat de Koerden in het gebied bepaalde rechten krijgen (De Koerden strijden daar al jaren voor een eigen staat, dit tegen de wil van Turkije, red.).”

In 1995 vluchtte jouw gezin naar Nederland. Wat was de reden toentertijd?

,,In die tijd streed mijn vader voor het vergroten van de rechten van Koerden. Het regime in Syrië stond dat niet aan en wilde hem oppakken. Samen met mijn moeder en twee zusjes besloot hij daarom het land te ontvluchten.”

Heb je de wens om ooit terug te keren?

,,Nee, zekerheid van bestaan is daar onmogelijk. De onrust kan elk moment weer toeslaan na een periode van vrede. Van bepaalde rechten, zoals de vrijheid van meningsuiting, is daar absoluut geen sprake. Ik verwacht ook niet dat het er snel van gaat komen.”

menu