Dagblad van het Noorden blikt traditiegetrouw terug op het afgelopen jaar. Vandaag april. Wielrenner Adne Koster (20) uit Roden fietste 300 keer de VAM-berg omhoog op één dag. We deden het nog een keer.

Op de eerste honderd meter van de rechter beklimming van de VAM-berg is hij nog wel bij te houden. Soepel tredje. We praten zelfs een beetje. Maar dan komt de Drentse keienstrook. Adne Koster gaat op de pedalen staan en zet aan. Zijn achterwiel raakt steeds verder uit het zicht en de klim duurt nog wel even. Vijf, tien, twintig meter, er is geen houden meer aan.

Terwijl ik flink hijgend de top van de VAM-berg bereik, doet Koster daar een surplace. Dan springt hij met zijn fiets, beide banden gaan een eindje de lucht in. Geen spoortje van vermoeidheid te bekennen bij de semiprofwielrenner van Metec TKH uit Roden.

loading

BMC racefiets van carbon tegen mountainbike

Maar ja, Adne rijdt op een lichte BMC racefiets van carbon en ik op een mountainbike met gewone wielen. En hij is ruim dertig jaar jonger en semiprof, fietst elke dag ruim honderd kilometer. ,,Ik hoop dit jaar de 40.000 kilometer aan te tikken. Het is een voorbereiding op volgend seizoen, dan gaan we op een andere manier trainen. Straks moet ik naar het ziekenhuis in Ede, voor een longfunctietest. Dat is standaard hoor. Daarna ga ik daar in de buurt nog een stukkie fietsen.”

Wielrennen beheerst grotendeels het leven van de student fysiotherapie. Al gooit corona dit jaar flink wat roet in het eten. Zo ook in het voorjaar. Geen wedstrijden, alleen maar trainen om in conditie te blijven. Maar dat gaat vervelen. Dus bedacht Adne Koster leuke uitdagingen. Hij reed al een keer door alle straten in zijn woonplaats Roden op één dag. Hij had 182 kilometer op de teller staan.

loading

Everestchallenge

,,Toen kwam het bij me op om de Everestchallenge te doen. Je moet dan het aantal hoogtemeters van de Mount Everest omhoog rijden, 8848 meter dus. Dat kan op een willekeurige plek. De VAM-berg lag voor de hand, mooi dichtbij, want door corona mocht ik niet naar het buitenland.”

De VAM-berg is 35 meter hoog, maar Koster ging uit van 30 meter. ,,Dan heb ik altijd wat over op het einde. Nou ja, 30 keer 300 rondjes is 9000 meter. Dat moest dus voldoende zijn.” Zaterdag 18 april was het zover. Adne klom om vijf uur ‘s morgens op de racefiets. Zijn jongere broer Björn vergezelde hem om de eerst 150 rondjes mee te rijden. ,,Het was prachtig, die zonsopkomst. En het was nog heel rustig natuurlijk.”

Eerste fans

Maar rond een uur of acht verschenen de eerste fans: zijn vriendin, familie, vrienden, kennissen en anderen die in de media er lucht van hadden gekregen dat hier iets bijzonders aan de hand was.

De Everestchallenge schrijft voor dat je over hetzelfde parcours moet rijden. Dat betekent dat Koster maar een van de drie beklimming op de VAM-berg mocht doen. Het werd de rechtse route, 300 keer omhoog. En ook 300 keer dalen. Dat deed hij via de middelste klimroute, waar je normaal niet naar beneden mag.

,,Het parcours was niet afgezet, maar ik had onderaan de berg wel een paar pionnetjes neergezet. In de loop van de dag kwamen er verschillende tourfietsers naar boven klimmen. Sommigen keken mij wel boos aan toen ik tegen de richting in langs hen afdaalde, maar nadat ze hoorden waar ik me bezig was was de kou uit de lucht.”

loading

Ruim 15 uur op de fiets

Om twintig over acht ‘s avonds stapte Adne Koster van de fiets, ruim 15 uur na de start. Hij was drie keer gestopt om pasta te eten, te drinken en te plassen. In plaats van 300 rondjes had hij er 302 gereden, om er helemaal zeker van te zijn dat hij de hoogtemeters had gemaakt. ,,Ik kwam uit op 9030 meter. Ruimschoots voldoende dus. Ik was redelijk gaar en vooral die laatste 50 rondjes waren zwaar.”

En nu staat hij weer op de VAM-berg en rijdt hij hetzelfde parcours als acht maanden geleden. Het miezert een beetje. Het afval is nat, maar Koster deert dat niet, ondanks de smalle bandjes waar hij op rijdt. ,,Kom we gaan naar beneden, via dezelfde route als in april. Er is toch niemand.”

Hem bijhouden heeft geen zin

Daar zet Adne aan in zijn zwartblauwe wielerpak en met gele helm op. Hij ligt gelijk tien meter voor, maar hem bijhouden heeft geen zin. Zijn blonde haren wapperen onder zijn helm vandaan. Na de eerste bocht gaat hij ook nog op zijn stang zitten, zoals ervaren dalers als Julian Alaphilippe in de Tour de France een Alpencol af zoeven.

Dat doe ik maar niet. Gelukkig hebben we beiden schijfremmen op de fiets, zodat we voor de haakse bocht beneden flink kunnen remmen op het natte wegdek.

loading

Achter de poest

Vooruit nog één keer de klim omhoog en dan niet over de keienstrook naar de top, maar over het asfalt zoals Adne dat tijdens zijn Everestchallenge ook deed. Wat een vies steil stukje, dat laatste eind. Koster heeft er geen moeite mee en trapt op een klein verzet rap omhoog.

Hij grijnst als hij me zwaar hijgend op de VAM-berg ziet aankomen. Hèhè, even stoppen. Het hart bonkt in mijn keel. Helemaal achter de poest . Maar wel gelukt. Drie beklimmingen in totaal, 300 keer is echt gekkenwerk.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Drenthe
Terugblik 2020