Mare Keja is nog maar 16 jaar en nu al de winnaar van de Drentse Talentprijs Cultuur. De geboren celliste uit Anderen stapelt de laatste jaren prijs op prijs en heeft grote dromen voor de toekomst. ,,In het Concertgebouw spelen, dat zou ik ooit wel willen.’’

Wie haar zoekt hoeft de celloklanken in Anderen maar te volgen, aan de rand van het erf zijn ze nog goed te horen. Mare Keja oefent zaterdag, zoals elke dag, in de net voor haar verbouwde studio. Dat was een voormalig stookhuis, maar nu een prachtige ruimte met houten vloer, een piano, viool en uiteraard de cello. ,,De akoestiek is hier ook best goed’’, zeggen moeder en dochter trots.

En, heel belangrijk, de verbinding met het huis is weg. ,,Eerst speelde elke dag cello in huis, nou dan kun je cello nog zo mooi vinden, daar word je wel gek van. Het gaat door alles heen. En oefenen is ook niet bepaald een mooi concert, het zijn steeds kleine stukjes die je opnieuw doet.’’

Op driejarige leeftijd begon ze met gitaar en bloempot

Dat oefenen heeft in ieder geval wel zin, vorige week werd Mare verrast met de Drentse Cultuurprijs. Ze won de eeuwige roem én 2500 euro. ,,En die gaat helemaal naar mijn cello-lessen’’, zegt ze haastig. Ja, cello spelen is een mooie hobby, maar wie zo goed is als Mare zal ook flink wat geld in ontwikkeling moeten steken. Ze krijgt nu les van de beroemde Russische cellist Ivan Monighetti in Zwitserland en dat is niet gratis. Net als de vervolgopleiding die ze naar haar gymnasium hoopt te doen in Madrid, waar Monighetti docent is.

Het begon allemaal heel vroeg, op driejarige leeftijd legde Mare een gitaar op een bloempot en stal de strijkstok van haar zus viool. Zo begon ze. Haar moeder bracht haar vervolgens naar Groningen. ,,Ik kende een leuke strijkersstudio daar. Op spelende wijze geven ze daar les.’’

Stukken naspelen op gehoor

Mare pakt een map uit de boekenkast: allemaal cello-muziek met op elk blad een kleurplaat. Die heeft ze allemaal vlijtig ingekleurd als kind. Het was leuk maar ook vooral natuurlijk voor haar om cello te spelen. Haar eerste cello was ongeveer zo groot als een viool. Moeder: ,,Ik hoorde haar een lied spelen dat haar zus op viool moest doen. Bleek dat ze het op gehoor na kon spelen. Ik heb de docent gevraagd of cello misschien iets makkelijk is dan viool, dat bleek niet zo te zijn.’’

Het was duidelijk: Mare had talent, veel talent. Ze ging jaren naar de jonge talentenklas van het conservatorium. Moeder vroeg zich soms billenknijpend voor een concert af of Mare wel genoeg geoefend had. In het begin deed ze dat niet meer dan een half uurtje per dag. Maar ze blonk uit, kwam op haar zevende al in de finale van het Haydn Muziek Festival, dat ze toen ze twaalf was won en kreeg de eerste prijs bij het Prinses Christina Concours in 2019.

Haren onder de strijkstok

Het ging heus wel eens mis, zoals die keer dat ze vergeten was haar haren vast te doen en ze met haar haren onder de strijkstok terecht kwam. ,,De jury zei toen ook: ,,Misschien volgende keer maar even naar de kapper.’’ Ze kan er nu wel om lachen, wat wil je ook met zulk talent.

Haar les bij Monighetti is overigens een mooi toeval. ,,Ik keek op YouTube en zijn muzikaliteit sprak me direct aan. Toen we gingen kijken waarbij lesgaf bleek dat in Basel te zijn, toevallig werkt mijn vader daar vaak.’’ Nadat ze een compilatie van haar werk opstuurde, mocht ze langskomen.

Het klikte gelijk tussen haar en Monighetti. ,,Hij zette me meteen aan het werk. Ik moest zingen, waar ik heel zenuwachtig voor was. En de noten oplezen terwijl ik speelde. Allemaal dingen om meer ‘buiten’ het stuk te komen staan. Zo leer je nog beter te spelen.’’ Ze gaat nu elke paar maanden een week naar Zwitserland en studeert ondertussen op zijn aanwijzingen verder. Tijdens de lockdown kreeg ze via Facetime les van hem maar volgend weekend gaat ze ein-de-lijk weer naar Zwitserland toe. ,,Hij leert me met vollere klanken te spelen. Het heeft me nu al enorm geholpen, het is echt een transformatie.’’

Drie uur studeren

Het is tijd om te gaan want ze moet nog studeren vandaag. Zoals ze elke dag drie uur doet in haar nieuwe studio, met liefde overigens. Want de droom om ooit in het Concertgebouw te spelen is groot en serieus.

Ze gaat zitten en begint te spelen. Dit keer met haar haren vast.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Drenthe