Ernst (links) en Martin beleven samen de mooiste avonturen.

Martin beschrijft het leven van zijn broer Ernst, die het syndroom van Down heeft, op zijn populaire Facebookpagina (en maakt er nu een boek van)

Ernst (links) en Martin beleven samen de mooiste avonturen. Foto: Boudewijn Benting

Grappig, ontroerend en nooit saai; de verhalen van Martin de Groot over zijn broer Ernst, die het syndroom van Down heeft, zijn populair op Facebook. Nu komt er een boek uit, wat Ernst fantastisch vindt.

Uit eten in een sterrenrestaurant? Ernst staat er niet om te springen. ,,Dan moet ik zeker weer een stropdas voor?” Als het obligate broodmandje met kruidenboter op tafel verschijnt, vraagt Ernst of zich af waar de jam en de hagelslag blijven. De coq au vin slaat hij liever over. Liever bestelt hij een puike bal gehakt. En als dan toch chique moet: met een Fristi on the rocks, dank u.

Dit is een van de vele anekdotes die Martin de Groot (71) uit Emmen samen met zijn jongere broer Ernst (56), die het syndroom van Down heeft, door de jaren heeft beleefd. Sinds maart plaatst hij die avonturen op zijn Facebookpagina, waar de grappige, maar bij vlagen ook ontroerende verhaaltjes bij een groeiende groep lezers in de smaak vallen. De respons is inmiddels zo groot, dat Martin heeft besloten de verhalen te bundelen en uit te geven. Tegen november is het boek Gewoon Ernst verkrijgbaar.

Met Ernst is het nooit saai. Dat blijkt wel uit de ongeveer vijftig stukjes die Martin inmiddels op Facebook heeft geplaatst. De kinderlijke verwondering waarmee Ernst de wereld inkijkt inspireerde Martin om in de pen te kruipen en daarmee pleziert hij zijn lezers nou al een half jaar.

In mijn vezels

Martin en Ernst zijn geboren in Nieuw-Amsterdam. Het gezin De Groot bestaat naast vader en moeder ook uit nog een broer en twee zussen. Na een carrière als sportschoolhouder en groothandelaar in schoeisel, neemt Martin samen met zijn zus Gerda beurtelings de zorg voor Ernst op zich. De hechte band tussen de twee is van jongs af aan sterk geweest, tot op de dag van vandaag. Als Ernst bij hem over de vloer komt, is het dolle pret.

,,De verpakking is wat ouder, maar van binnen zit er nog zoveel kind, hoor. Hij heeft een vrolijke kijk op het leven en hij slaat graag aan het ouwehoeren. Hij probeert mij altijd vliegen af te vangen, maar het eindigt altijd met dat we het beide uitgieren van het lachen.” Martin is dol op ‘die jongen’, zoals hij hem steevast aanduidt. ,,Hij zit bij mij tot in mijn vezels.”

Slagroom

Dat Ernst bijzonder is, blijkt wel uit de eindeloze reeks anekdotes die Martin moeiteloos oplepelt. Zo hoorde hij eens midden in de nacht gestommel uit de douche. Tien minuten later stond Ernst voor zijn neus. Of hij hem even wilde scheren? Want we gaan vandaag toch naar de dierentuin? Of die keer dat Ernst meedeed aan een voetbaltoernooi, waarbij alle deelnemers in Ajax-tenue dienden op te dagen. Bleek achteraf niet te kloppen, maar toen waren het felbegeerde Ajax-shirtje, de Ajax-schoenen en Ajax-scheenbeschermers al gekocht.

In de dagbesteding ging Ernst over het aanbrengen van het slagroom op het gebak. Maar hij kon de verleiding niet weerstaan om de spuitzak af en toe zelf aan de mond te zetten. ,,Is die zak nou alweer leeg, Ernst”, vroegen zijn begeleiders zich weer eens verbaasd af.

Vlinders

Martin besloot de avonturen van Ernst te publiceren op Facebook, bij wijze van uitlaatklep. ,,Ik zocht een bezigheid. Ik ben al zes jaar gepensioneerd, leef alleen en de kinderen zijn al het huis uit.” Nadat hij problemen kreeg met zijn hart, voelde hij zich opeens geconfronteerd met de betrekkelijkheid van het bestaan.

Als gevolg ontstond bij hem de drang om dingen vast te leggen. Zoals zijn mooie herinneringen aan alles wat hij met Ernst had meegemaakt. Hij schreef een stukje en stuurde het naar Gerda. ,,Die vond het hartstikke mooi en stuurde het weer door naar haar vriendinnen.” Het leverde een stormvloed aan positieve reacties op die Martin aanmoedigde om door te gaan.

De lach voert de boventoon, maar even zo vaak schuwt Martin de meer dramatische gebeurtenissen ook niet. Als zijn persoonlijk beste verhaal beschouwt hij het stuk over het overlijden van hun beider oudste broer Bouke. Tijdens een dagje varen in Friesland zat Ernst er wat triestig bij. Toen hem gevraagd werd wat er mankeerde wees hij op een grote bruine vlinder die bij hem in de buurt bleef fladderen.

Zijn zus Gerda had hem eerder bij een bezoekje aan het ziekenhuis een ontroerende verklaring gegeven: die vlinders zijn eigenlijk de mensen die in het ziekenhuis zijn overleden. Ze kwamen in deze vorm terug om de patiënten en hun bezoekers te begroeten. Voor Ernst was het daarom een uitgemaakte zaak: die voortdurend op zijn luchtbed landende vlinder was Bouke.

Uitgever

Het legertje trouwe lezers groeit nog elke dag gestaag. Martin denkt dat het vooral de herkenbaarheid van de situaties is, die het hem doet. Van diverse kanten heeft hij inmiddels een aanbod gekregen om zijn verhalen uit te geven. Inmiddels heeft hij al serieuze gesprekken gevoerd met een Emmer uitgever. Momenteel is hij druk bezig om de boel te redigeren. Wat Ernst er zelf van vindt? Lachend: ,,Hij vindt het fantastisch. Hij roept overal dat er binnenkort een boek over hem uitkomt. En mijn broer schrijft het, meldt hij er altijd bij.”

menu