Meppel voegt twee pareltjes toe aan monumentenlijst: pand van De Bloementuin en molen De Vlijt

De Hoofdstraat 73 in Meppel is aangewezen als gemeentelijk monument. Momenteel zit de Bloementuin daar. Foto: Wim Goedhart

Molen De Vlijt en de Hoofdstraat 73, waar momenteel de Bloementuin in is gevestigd, worden door de gemeente Meppel aangewezen als gemeentelijk monument.

‘Een charmant pand met een uiterst zorgvuldig gedetailleerde winkelpui in Jugendstil-stijl’. Zo beschrijft de monumentencommissie het pand waar nu De Bloementuin zit, de Hoofdstraat 73. Daar is geen woord van gelogen. Met de ronde etalageruit op de hoek is het een opvallend pand, waar al menige foto van is gemaakt. Zeker in combinatie met het glas-in-lood, en de bloemen in de etalage leidt dat al heel snel voor een mooie plaat.

Glas-in-lood

De monumentencommissie smult net als de Meppelers en bezoekers van de binnenstad van de architectuur. ‘De grote etalagevensters, de sierlijke snijramen met gekleurd glas-in-lood met bloemmotieven, de gietijzeren pijlers en gedecoreerde natuurstenen pilaren, de tegeltableaus in de entreeportiek en de uitkragende, brede gevellijst dragen bij aan de unieke uitstraling van het pand’, concludeert de commissie.

De winkelpui is in 1911 ontworpen door een Meppeler architect, Gerardus Otten. Het gebouw zelf is ouder en stamt vermoedelijk uit 1832.

Zo mooi als het pand er nu bij staat, was het lang niet altijd. In de jaren ‘70 werden er drastische aanpassingen gedaan. Er werd houten betimmering aangebracht op de ramen met glas-in-lood. De Jugendstil-kenmerken, die het gebouw juist zo uniek maken, waren hierdoor niet meer te zien. Deze werden weer zichtbaar na een verbouwing in 2008.

loading

Alle molens zijn nu een monument

Toeval of niet: ook molen De Vlijt kent zijn oorsprong in 1832. Op een kaart uit dat jaar is namelijk een pelmolen op bijna de huidige locatie zichtbaar. Van die molen is nu niets meer over. Die brandde in 1858 af - in datzelfde jaar werd begonnen met de herbouw. Om te voorkomen dat omliggende huizen vlam vatte, mocht de molen niet direct aan het water worden herbouwd. Vandaar dat de molen iets achter de huizen staat.

In de jaren ‘30 raakte de molen in verval: de wieken en de stelling rondom de molen werden verwijderd. In de jaren ‘60 werd ook nog eens de kap verwijderd en in 1965 stond alleen nog maar de stenen romp overeind.

De herbouw van de molen startte pas in 2000. In de tussentijd zijn de romp en nog een gedeelte van de molen in gebruik genomen als kantoor en woning - en dat zijn ze nog steeds. De monumentencommissie oordeelt dan ook dat alles boven de stenen romp geen bouwhistorisch waarde heeft. Maar: ‘Vanuit cultuurhistorisch oogpunt heeft deze reconstructie echter een grote waarde als herkenbaar onderdeel van het ooit twintig molens tellende historische stadsbeeld.’

loading

Momenteel is het bestuur van de molen bezig om er een mosterdmolen te maken - de tweede van Nederland.

Met de aanwijzing van molen de Vlijt als gemeentelijk monument hebben nu alle molens in de gemeente een monumentale status. Molen De Weert en molen De Sterrenberg (in Nijeveen) hebben allebei al de status Rijksmonument.

Vergunning voor verbouwing

Een pand wordt een gemeentelijk monument als het een regionaal of plaatselijk belang heeft. Voor aanpassingen in en aan het pand kan dit gevolgen hebben, omdat hier bijna altijd een vergunning voor nodig is. Dat geldt zowel voor binnenshuis als buitenshuis, zelfs voor schilderwerk. Het laatste pand in Meppel dat deze ‘titel’ kreeg is de voormalige Zuiderschool . In totaal telt de gemeente nu 42 gemeentelijke monumenten.

menu