Mackayschool-directeur Ronald Kamerman.

Meppeler schooldirecteur in gewetensnood: 'Mijn docenten mogen hun kleinkinderen niet zien, maar staan wel voor de klas'

Mackayschool-directeur Ronald Kamerman. Foto: Martijn Bijzitter

De Mackayschool in Meppel heeft als speciaal onderwijsinstelling haar deuren weer geopend voor noodopvang van vijf leerlingen. Zij zijn blij, maar met het oog op de toekomst komt directeur Ronald Kamerman in gewetensnood.

De werkdagen van Kamerman vullen zich sinds de heropening van zijn school met dilemma’s. Denken in oplossingen is er nauwelijks bij. Want na elke oplossing, volgt er een nieuwe vraag. Slechts voor vijf van de 115 leerlingen van de Mackayschool is nu noodopvang. ,,En dat doen we niet zo maar. In hun dossier staat ‘zorg’ echt met hoofdletters geschreven. We moeten, helaas, streng zijn. Ik voer soms telefoongesprekken met ouders die op hun tandvlees lopen, waar ik toch tegen moet zeggen: ‘Ik kan uw kind helaas niet opvangen nu’. Dan leg ik even later de telefoon neer en vloek ik wel. Het voelt als onmacht.”

Juist voor deze kinderen is naar school gaan belangrijk, zegt Kamerman. ,,Ze vinden bij veel leeftijdsgenootjes geen aansluiting. Ook niet bij hun broertjes of zusjes. Ze denken, emotioneel en sociaal, op een lager niveau. Die connecties hebben ze, en maken ze, binnen onze muren. Dat is van groot belang.”

Het speciaal onderwijs is Klein Duimpje van onderwijsland. Landelijk beslaat het twee á drie procent van de leerlingen, maar de directeur in Meppel rent de afgelopen weken op zevenmijlslaarzen. Contact met gemeenten, zorgteams, Cosis, stichting Veilig Thuis, ouders.

‘Even de arm op de schouder’

Onmacht voelt Kamerman niet alleen richting de kinderen, maar ook richting zijn medewerkers. Want met de huidige maatregelen is een lokaal met zes kinderen al behoorlijk ‘vol’. Het speciaal onderwijs draait op kleine groepen met veel begeleiding. Sommigen krijgen zelfs persoonlijke begeleiding. Een realiteit waar het coronavirus geen rekening mee houdt. ,,Op basis waarvan moet ik in de toekomst keuzes maken?”, vraagt Kamerman zich wanhopig af. ,,Hoe kan ik van een docent vragen afstand fysiek afstand te houden van een kind dat vier of vijf keer per dag een epileptische aanval krijgt?”

Op zijn school regeert de uitgestoken, warme hand. ,,Ons onderwijs is erop gericht om letterlijk naast iemand te gaan zitten voor instructie. Dat gaat niet op afstand. Soms explodeert een leerling. Dan voel je ze al afkoelen op het moment dat je even de hand op de schouder legt. Net even dat contact. En ook dat valt nu weg.” (Tekst gaat verder na de foto)

loading

Ouders teleurstellen

Maar het werkt ook de andere kant op. ,,Een paar medewerkers zijn wat ouder. Die hebben bijvoorbeeld kleinkinderen die ze nu niet mogen zien. Hun hart is wel zo groot dat ze hier voor een klas met kinderen willen staan, maar is dat verantwoord? Ik ga niemand verplichten te komen werken. Dus als het kabinet de komende week zegt dat alle scholen weer open mogen, zou het kunnen dat ik geen volle bezetting heb. We doen er alles aan. Maar ergens ben ik bang dat ik ‘mijn ouders’ soms alsnog teleur moet stellen.”

Dan is er nog het vervoer van de kinderen. Kamerman heeft net een belrondje achter de rug met regionale taxibedrijven. De schooldirecteur voelt zich ineens logistiek manager. ,,Vergeet niet: onze leerlingen komen uit de hele regio. Van Hoogeveen tot aan Wolvega. Die hebben vervoer nodig. Maar als iedereen anderhalve meter afstand moet houden, komt iedereen hier dan wel gezond aan?”

En het openen van de schooldeuren is nog maar de eerste drempel. Op termijn zullen de gevolgen van deze crisis ook nog merkbaar zijn, denkt Kamerman. ,,In het reguliere onderwijs zit ook een ‘top laag’, die het met ondersteuning net redden. Als de scholen weer open gaan, kan het zijn dat er een tempootje wordt opgeschakeld. Als ze daardoor uitvallen, kan het zijn dat voor die kinderen een aanvraag wordt gedaan bij het speciaal onderwijs.”

Aantallen groeien, maar ook intensievere zorg

Dat kan betekenen dat Kamerman zijn aantallen zal gaan zien groeien. ,,Daar bovenop kan voor sommigen zorg ook intensiever worden door het lange thuiszitten. In ons budget voor het aankomende schooljaar is niet overal plek voor. Helemaal om dat die is opgesteld aan de hand van ons leerlingaantal van 1 oktober 2019. Dat werkt nu eenmaal zo.”

Levert dat problemen op? ,,De leerling merkt daar niet per se iets van, zij worden individueel bekostigd, alleen ergens zullen gaten vallen. En ik weet ook niet wat de oplossing gaat worden. Het is mij er niet om te doen om met de vinger gaan wijzen. Niemand heeft hier nog ervaring mee. Al baart het me grote zorgen, en ik hoop dat ik en andere speciaal onderwijsscholen ook gehoord worden.”

menu