Met de bibbers in het lijf naar de coronatest bij de GGD. 'Ik hoop dat ze die korte wattenstaafjes gebruiken'

Wie coronaklachten heeft moet in quarantaine en zo snel mogelijk door de teststraat. Verslaggever Matthijs Sorgdrager ging dinsdag ziek naar huis en kon vrijdagochtend terecht bij de teststraat in Assen. Zo gaat dat in zijn werk.

Dinsdagochtend, ik zit te puffen op de redactie. ,,Hebben jullie het ook zo warm?” Nee dus. Zodra ik mijn trui uit heb, begin ik te rillen. Shit, koorts. Ik rijd naar huis en maak een afspraak bij de GGD in Assen. Vrijdagochtend om 9.51 krijg ik een test.

Dan pas besef ik wat de consequentie is: thuisisolatie.

Spijt

Ik krijg spijt. Ik maak video’s voor de site van DVHN en dat kan niet vanuit huis. Alhoewel, ik was van plan deze week senioren te filmen die gebruik maken van het winkeluurtje voor kwetsbare mensen. Niet zo handig, ook niet met milde klachten.

Desalniettemin is het lastig, zo’n thuisquarantaine. Een etentje en een (corona-proof) verjaardagsfeestje moet ik afzeggen. Bovendien duurt het na de test nog twee dagen voor je de uitslag krijgt. ,,Genoeg reden om niets te zeggen als je klachten hebt”, mopper ik tegen een vriend. ,,Stel je voor dat ik freelancer was, dan kost dit gewoon een week aan inkomsten.”

De test

Vrijdag stap ik in de auto om naar Assen te rijden. Door mijn hoofd spoken gesprekken die ik met vrienden had die al getest zijn. Het ging dan met name over de lengte van het staafje. De één kreeg in wattenstaafje in zijn neus, de ander een stokje van wel 15 centimeter.

Ik hoop op het wattenstaafje, maar als ik de teststraat in rijd wordt al snel duidelijk dat het de ander is. ,,Rustig door blijven ademen”, zegt de GGD-medewerkster terwijl ze de staaf mijn neus in duwt. Het vooruitzicht bleek enger dan de werkelijkheid, je voelt er weinig van.

Spelletjesavond

Binnen twee dagen krijg ik de uitslag, wordt mij beloofd en dat is mooi. Kan de spelletjesavond tenminste wel door gaan.

menu