Zussen Renate (links) en Annemiek Drenth moeten stoppen met hun bakkerij in Emmer-Compascuum. FOTO BOUDEWIJN BENTING

Bakkersdroom van zussen uit Emmer-Compascuum spat hardhandig uiteen: 'de pijn breekt je gewoon'

Zussen Renate (links) en Annemiek Drenth moeten stoppen met hun bakkerij in Emmer-Compascuum. FOTO BOUDEWIJN BENTING

Het was de droom van Annemiek Drenth (32) uit Emmer-Compascuum om een eigen bakkerij te runnen. Maar door ziekte moeten zij en haar zus Renate (38) nu voortijdig afscheid nemen van die droom. ,,De pijn breekt je gewoon.’’

Het spreekwoord ‘de appel valt niet ver van de boom’ gaat zeker op voor Annemiek en Renate Drenth. De twee zussen uit Emmer-Compascuum zijn al jaren in de ban van het bakkersvak. En dat hebben ze niet van een vreemde. Annemiek Drenth leerde het zelfs van haar vader. ,,Hij was leraar brood en banket op een ROC. Je kunt dus wel zeggen dat het bakkersvak in ons bloed zit.’’

Sinds 2007 leeft Annemiek Drenth haar droom. Ze wilde altijd al haar eigen bakkerij beginnen en toen in dat jaar het pand van de drogisterij in Emmer-Compascuum leeg kwam te staan, was ze er als de kippen bij. ,,Mijn vader tipte mij en samen hebben we gekeken of ik hier mijn zaak kon beginnen.’’ Haar zus Renate - die destijds werkte bij de bakker in Valthe - haakte ook aan. En een jaar later openden de zussen de deuren van Bakkerij Drenth.

‘Het is belangrijk dat je een praatje maakt’

Het was nogal een klus om de voormalige drogisterij om te toveren tot bakkerszaak. Alles moest uit het pand worden gesloopt, want de zussen hadden een bijzondere wens. Hun bakkerij bestaat uit één grote ruimte en is volledig open. Wie binnenkomt, kan zo doorlopen van de winkel naar de kasten waar deeg rijst of naar de ovens waar het brood wordt gebakken. ,,We wilden het laagdrempelig houden. Renate doet de verkoop en ik ben de bakker”, vertelt Annemiek Drenth. ,,Doordat alles open is, heb ik ook contact met onze klanten. Vooral in een dorp is het belangrijk dat je een praatje met de mensen maakt.’’

Dat de jongste van de twee zussen haar vak verstaat, wordt onderstreept door wel twintig bekers, die uitgestald zijn in de bakkerij. Het eremetaal won ze tijdens allerlei landelijke competities. ,,Je wilt als bakker toch laten zien wat je kunt. Met ons speculaas zijn we ooit de beste van Nederland geworden. Ook staan we bekend om onze oliebollen. Met oud en nieuw staan hier rijen voor de deur.’’

Zes versleten ruggenwervels

Maar wie goed de inscripties van het zilverwerk bekijkt, ziet dat de laatste jaren geen prijzen meer zijn gewonnen. ,,Een paar jaar geleden begon het gezeur met mijn rug. Ik ging maar door, tot de huisarts me drie jaar geleden doorstuurde naar het ziekenhuis’’, vertelt Annemiek Drenth. ,,Daar bleek dat ik artrose heb. Zes van mijn ruggenwervels zijn versleten. De dokter zei dat als ik door zou gaan, het alleen nog maar erger zou worden.’’

Het bakkersvak is liefdewerk, volgens de twee zussen. ,,Anders houd je het niet vol.’’ Werkdagen van ruim tien uur zijn de regel en dat zes dagen per week. Ook het werk zelf is fysiek zwaar. ,,Ik til dagelijks bakken met 40 kilo deeg en zakken met meel wegen ook 25 kilo.” En dat maakt het ondoenlijk voor Annemiek Drenth om haar droom voort te zetten. ,,Je wilt niet direct opgeven. Misschien wordt het wel beter, denk je. Maar eigenlijk wordt het alleen maar slechter. De pijn breekt je gewoon. Ik zit nu ook aan de medicijnen om mijn werk te kunnen doen.’’

‘Krom om zonder de ander door te gaan’

En dus staat Bakkerij Drenth te koop. ,,Met pijn in het bakkershart, maar mijn gezondheid gaat voor’’, vertelt Annemiek Drenth. De zussen hebben nog overwogen om een nieuwe compagnon te zoeken, voor in de zaak. Dat plan werd snel naar de prullenbak verwezen. ,,Dit is een familiebedrijf. Het voelt krom om zonder de ander door te gaan’’, vertelt Renate Drenth.

Het tweetal houdt samen de bakkerij in de benen, tot een geschikte koper is gevonden. De eerste geïnteresseerden, waaronder een aantal bakkers, hebben zich inmiddels gemeld. ,,Wij zien zelf ook het liefst dat er een bakker in dit pand komt, want dat ambacht moet blijven. Daar is ook wel plek voor in een dorp als Emmer-Compascuum met bijna 8000 inwoners’’, vertelt Annemiek Drenth.

Zingende trouwambtenaar

Beide zussen kijken met trots op wat ze hebben neergezet, maar hebben de blik ook al op de toekomst gericht. Renate Drenth wil weer naar school, om een diploma in de zorg te behalen. En Annemiek Drenth gooit het helemaal over een andere boeg. ,,Ik ben zangeres en heb mij onlangs ingeschreven als zingende trouwambtenaar. Begin september voltrek ik mijn eerste huwelijk!’’

menu