Rosa Timmer.

Column Rosa Timmer: Moslimhuis

Rosa Timmer. Foto: Marcel Jurian de Jong


Het is een van de heetste dagen in de zomer als ik mijn nieuwe schoonouders plus haar oma en broer ga ontmoeten. Ik sta vol zenuwen voor de spiegel. Heb niks om aan te trekken, alleen mijn bikini is zweetbestendig. We moeten ook nog eens die hele vier kilometer op de fiets, want anders kunnen we niet drinken.

Na veel twijfelen kies ik een losse blouse en een net kort broekje van gladde stof. De make up moet het maar doen.

Ik merk dat ik als kersverse lesbi zenuwachtiger ben om ouders van mijn verkering te ontmoeten dan toen ik met mannen ging. Ouders van een dochter zijn vaak bezorgder dan ouders van een zoon als het om relaties gaat. Dat weet ik van mijn eigen ouders ook.

Gewapend met een fles wijn om de ontmoeting soepeler te maken, gaan we naar binnen. Bijna nog voor ik me voorstel, geef ik haar vader de fles aan. Hij kijkt geërgerd. ,,Jij neemt wijn mee naar een moslimhuis?’’ Het valt stil in de woonkamer. Ik voel rode vlekken in mijn nek opkomen. Fuck, haar vader komt uit Syrië. Met een openlijk lesbische dochter lijken ze dan progressief, maar misschien gaat alcohol te ver? Dan begint hij te lachen. ,,Dankjewel schat.’’ Hij maakt hem meteen open.

Aan tafel in de tuin heeft mijn anders zacht sprekende vriendin ineens het hoogste woord. Er wordt luid gediscussieerd over de buurtkat die alles eet wat haar wordt toegegooid. Haar vader concludeert met een vet Arabisch accent dat de kat ,,geen zelfrespect’’ heeft. Daarna geeft hij haar stiekem een zorgvuldig gemarineerd en gebakken kipkluifje van de biologische slager.

Er worden zelf-denigrerende grapjes gemaakt, haar moeder probeert mijn vriendin over te halen om zich vaker op te maken en informeert naar mijn mening over permanente make up en oma schenkt zichzelf gerust drie keer in een half uur bij. Dan besef ik het. Niemand vindt mij raar. Ik ben niet de luidste hier. Er worden geen vragen gesteld over mijn werk, ouders of heteroverleden. Dit vertrouwen hoeft niet te groeien.

Het is er al.

menu