Rene is voorzichtig weer aan het trainen na het voorval met de gespannen draad.  foto Jan Anninga

Mountainbiker Rene overleeft ternauwernood aanslag op zijn leven: 'Ik schreeuwde van de pijn'

Rene is voorzichtig weer aan het trainen na het voorval met de gespannen draad. foto Jan Anninga

De 36-jarige Rene uit Gasselternijveen ontsnapte twee maanden geleden aan de dood toen hij op zijn mountainbike tegen een gespannen staaldraad reed. Het haalde zijn gezicht open. ,,Ik ben doodsbang. Voor mijn gevoel hangen overal draden.”

Het is 11 april, net even voor zeven uur in de avond als de 36-jarige Rene uit Gasselternijveen op zijn mountainbike over de Steenhopenweg bij Drouwen fietst. Rene is een fanatiek fietser. Hij traint zeker drie tot vier keer in de week. De weg met kinderkopjes die hij oversteekt (hup, het bos weer in) kent hij op zijn duimpje. Net zoals de route. Die kan hij dromen.

Witte bestelbus

Hij is op de helft van zijn trainingsroute als hij een geparkeerde witte bestelbus passeert. Vijftig meter verderop schrikt hij van een hondje. Een witte jack-russel, gevlekt met bruin en zwart. ,,Daarnaast liep een wat oudere man. Ik zei hoi, maar hij zei niks terug. Hij keek weg. Heel vreemd vond ik dat.”

Omdat Rene het allemaal wat gek vindt, mindert hij een beetje vaart. Met zo’n 20 kilometer per uur fietst hij verder als hij plots schrikt. Vlak voor zijn gezicht ziet hij iets. Wat is dat? Een draad? Echt tijd om na te denken heeft hij niet. Het roestige stuk ijzerdraad snijdt door zijn lip. Haalt de onderkant van zijn tandvlees open. Een stuk van zijn gehemelte raakt los. Met een grote klap valt hij op de grond. Zijn hoofd klapt tegen een boomstam. Het meterslange draad, dat op 1,50 meter van de grond hing, is geknapt.

loading

,,Ik schreeuwde van de pijn”, vertelt Rene weken na de aanslag. Want dat is het, zegt hij. ,,Als ik iets harder had gereden en het draad niet was geknapt, dan was ik dood geweest. Dat weet ik zeker.” Hij zegt het nuchter. Maar als hij de woorden even tot zich laat doordringen, wordt hij toch wat emotioneel. ,,Mijn 4-jarige dochter had haar vader kunnen verliezen.”

Rene wil andere mountainbikers waarschuwen. Want kennelijk loopt er een gek rond die dit soort draden over de weg spant. ,,Dat is toch een poging tot doodslag of niet dan?” Wat de 36-jarige bevreemdt: de man die hij goedendag zei, moet hem hebben zien vallen. ,,En zeker hebben gehoord. Maar hij is weggescheurd in zijn witte bestelbus.”

Geluk gehad

Rene bloedt hevig na de valpartij. ,,Ik dacht dat ik tegen een tak was gereden. Maar ik was er niet mee bezig, want ik verloor veel bloed en voelde me duizelig.” De 36-jarige mountainbiker weet zijn vrouw te bellen die hem n het bos oppikt. In het ziekenhuis wordt zijn gezicht gehecht.

Zijn vrouw laat een paar foto’s zien van de verwondingen. De doktoren van het Refaja ziekenhuis in Stadskanaal zeggen dat hij geluk heeft gehad. Als het draad niet was geknapt, had hij het waarschijnlijk niet na kunnen vertellen. ,,Dat zeiden ze tegen ons’’, vertelt zijn vrouw. Als hij nadien een glas water drinkt, loopt het niet door zijn keel, maar rechtstreeks in zijn kin. ,,Door de open wond. Heel pijnlijk en gek was dat.”

loading

Het is Rene’s vrouw die toch contact opneemt met de politie, want ze vertrouwt het niet. ,,Rene tegen een tak aangereden? Nee hoor.” Ze krijgt gelijk. Als de mountainbiker en twee politieagenten twee dagen later op de locatie gaan kijken, ligt er een meterslang verroest stuk ijzerdraad van zo’n 4 millimeter dik. ,,Toen schrok ik echt’’, vertelt Rene. ,,Ik was echt overstuur. Ik kreeg twee dagen later paniekaanvallen. Zat ik rechtop in bed. Ik ging er gewoon over nadenken: ik heb dit overleefd.”

Hakt er in

En dat door toedoen van iemand die kennelijk niet stilstaat bij de gigantische gevolgen die het spannen van staaldraad kan hebben. Want dit kan toch niet anders dan het werk van een psychopaat zijn? Rene haalt zijn schouders op. ,,Ik heb nog steeds van die gevoelens dat ik door deze persoon bijna mijn vrouw en dochter had moeten achterlaten. Dat hakt er in.”

De aanslag heeft hij nog niet verwerkt. ,,Ik durfde de eerste weken niet goed te fietsen. Inmiddels ben ik wel weer op de mountainbike gestapt, maar voor mijn gevoel hangen er overal staaldraden.”

NOOT: De volledige naam van Rene is op verzoek niet vermeld, maar is wel bekend bij de verslaggever

menu