Nationaal Voorleesontbijt: het kan ook in braille (+video)

Op basisschool de Iemenhof in Schoonebeek gaven ze woensdagochtend hun eigen draai aan het Nationale Voorleesontbijt. Drie slechtziende dames demonstreerden dat het ook in braille kan. Op bezoek bij groep 3: ‘Willen jullie dit boekje eens aanraken?’ ‘Jaaaaaa!’

Langzaam bewegen de handen van Anja Mink over het witte papier op haar schoot. Haar publiek, dat bestaat uit de twintig kinderen van groep 3, juf Christina Smit en juf Geesje Dorgelo, ziet ze nauwelijks.

Ze heeft het ze zojuist uitgelegd: ‘Ik kan de dingen alleen maar door een klein gaatje zien, alsof je door een wc-rolletje kijkt.’ Groep 3 heeft belangstellend geknikt.

Mink is een van de drie dames die op deze woensdagmorgen de daad bij het woord voert tijdens het Nationaal Voorleesontbijt: ze leest voor. In braille, welteverstaan. Het boek De Kleine Prins, waar de juffen een voorkeur voor hadden, heeft ze niet bij zich.

Het wordt Het Gouden Doosje, door Josee Gruwel en Mies van Hout. ,,Het gaat over een jongen die bij zijn oma gaat logeren.’’, legt ze uit. ,,Logeren! Dat kennen we allemaal wel, he?’’, zegt juf Christina.

Boek aanraken

Braille? Groep 3 weet niet wat het is. Daniëlla heeft op google gezocht en een voorbeeld getekend. ,,Het zijn allemaal rondjes’’, zegt ze.

Maar braille moet je voelen. ,,Willen jullie mijn boek even aanraken?’’ vraagt Mink. ,,Jaaaaa!’’ roepen ze allemaal, behalve Tieme, want hij vindt dat eng.

Mink steekt van wal. Groep 3 hoort toe. Aiden zit met ernstige ogen te kijken. Stef wiebelt op zijn stoel, maar die wiebelt vaker, hij is ook nog maar vijf en verder is iedereen al zes of zelfs al zeven jaar, behalve de juffen, die zijn nog véél ouder.

‘Niet vanzelfsprekend’

In de gang staat schooldirecteur Klaas Bakker. Het ‘blind voorlezen’ was zijn idee. Hij legde contact met de oogvereniging in Zwolle, waar ze direct te porren waren voor het plan.

Hij had al eens eerder visueel gehandivapten uitgenodigd op zijn vorige basisschool, de Meester Vegterschool in Emmen. ,,Ik vind het belangrijk dat kinderen zien dat lezen niet vanzelfsprekend is’’, zegt hij. ,,Dat er mensen zijn die met hun vingers lezen.’’

Hij had stiekem een beetje gehoopt op een blindegeleidenhond erbij, maar de lectrices Anja Mink, Hennie Halfwerk en Marja Zwanenburg hebben geen honden.

Wisselen

Groep 3 is zelf al een heel eind op streek, wat lezen betreft. Aan de muur hangen de woorden die ze nu moeiteloos kunnen spellen: tuin, jeuk, hout, vuur - dat werk. En als ze straks Kern Zes afhebben mogen ze met vulpen schrijven. Lieke verkneukelt zich nu al.

Mink heft haar hoofd. ,,Hoor ik daar dat we gaan wisselen?”, zegt ze. Het is zo. De voorleesters wisselen van groep. ,,Ik heb niet zoveel bladzijden gelezen’’, zegt Mink. Daar heeft groep 3 alle begrip voor. Dat overkomt hen ook wel eens.

Oogziekte

Rens stelt de vraag die op ieders lippen brandt: ,,Hoe ben je zo blind gekomen?’’ ,,Ik kreeg een oogziekte’’, zegt Mink. ,,Toen ik klein was, kon ik gewoon buiten spelen, net als jullie. Toen ik ouder werd moest ik naar een speciale school in het westen van het land, dat vond ik niet leuk.’’

Als de klasdeur achter haar is dichtgevallen, wordt het rumoerig. ,,Ik vond het heel knap’’, zegt juf Geesje. ,,Als je van je vingers een rondje maakt en daar doorheen kijkt, dan zie je wat die mevrouw ziet.’’

Ze wurmen hun vingers voor hun gezichten. ,,En als je wilt weten hoe blinden kijken moet je je ogen dicht doen’’, zegt juf Geesje. Groep 3 sluit de ogen. Lieke: ,,Maar dan zie ik niks!’’

Toon reacties

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.