Nick deed wat-ie kon in Stieltjeskanaal, maar het haalde uiteindelijk niks uit

Nick is op de bovenverdieping van een vakantieboerderij in Stieltjeskanaal als hij piepende banden hoort. Even later gevolgd door een harde klap. Hij heeft geen idee dat er zojuist een auto met een familie (opa, zoon, hoogzwangere schoondochter en kleinzoon) uit het dorp te water is geraakt.

,,Ik dacht, dat zal wel een botsing ergens verderop langs het kanaal zijn, ik ga maar eens kijken’’, vertelt Nick (31), een ex-militair en voormalig wedstrijdzwemmer uit Gelderland.

Hij zit op een houten bankje naast de vakantiewoning die zijn schoonvader heeft gehuurd op minicamping Vis In. Hij heeft gedoucht en schone, droge kleren aangetrokken. Nick haalt een pakje sigaretten uit zijn broekzak. In het politiebericht over het drama in Stieltjeskanaal zaterdagmiddag is hij een van de ‘voorbijgangers’ genoemd. Die ene die in het water sprong, maar volgens de politie niets meer voor de inzittenden kon doen.

,,Ik denk dat ik een minuut of vijf nadat ik die klap hoorde, bij de waterkant kwam’’, zegt hij. ,,Er stonden tien, vijftien mensen naar het kanaal te kijken. Toen begreep ik dat die auto ergens onder water lag. Dus ik vroeg of er al iemand boven was gekomen.’’

'Wat doen jullie hier nog op de kant?'

Dat zijn vraag met ‘nee’ werd beantwoord, verbaasde hem. ,,Ik dacht: wat doen jullie hier nog op de kant, dan? Ze probeerden me tegen te houden. Mijn schoonfamilie ook. Doe nou niet, de stroming is te sterk, het is hartstikke koud... Ik heb mijn t-shirt uitgetrokken en ik ben in mijn trainingsbroek het water in gegaan. Langs de kant kun je staan. En toen ben ik gaan zwemmen.’’

Niet lang daarna, herinnert hij zich, arriveerde de politie. ,,Die trok op een gegeven moment een lijn met een metalen pin met van die haken eraan door het water. Ik heb die lijn gepakt en ik ben er mee in het rond gezwommen. Beetje naar links, beetje naar rechts. Ik kon echt niks zien onder water.’’

Wachten

Nick stuitte ‘na een minuut of vijf’ op de auto. ,,Hij lag op de kop, dat had ik meteen in de gaten. Kom er maar weer uit, zei die agent. We wachten op de brandweer. Ik zei: ik blijf hier bij die auto. Prima. Maar ik moest mijn hoofd boven water houden. Met mijn voeten voelde ik dat alle ramen dicht zaten. Ik mocht ook niet proberen een deur open te maken. Als er nog een luchtbel in had gezeten, had die kunnen ontsnappen. En iemand in paniek had me vast kunnen grijpen en onder water kunnen trekken. Ik moest wachten op de brandweer.’’

Die arriveerde ,,binnen tien minuten nadat ik de auto had gevonden’’ aan de andere kant van het kanaal. Met een bootje. Met twee peddels roeiden twee brandweerlieden in de richting van Nick en de auto. ,,Een minuut of vijf later’’ was ook het duikteam ter plekke. Nick zat inmiddels op de wal.

,,Ik wilde daar blijven, om ik weet niet wat nog te doen. Ze hebben de zwangere vrouw als eerste uit het water gehaald. Daarna een kind. Toen die twee mannen. Ik heb nog een infuus vastgehouden. Maar op een gegeven moment had ik er niks meer te zoeken.’’

Onbegrip

Twee uur nadat de auto en aanhanger uit het water zijn gehaald, verbaast Nick zich hardop over het onbegrip dat bij omstanders en campinggasten heerst over de politie en ambulancepersoneel, die niet het water in gingen, maar wachtten op de brandweer en het duikteam. ,,Kennelijk hebben mensen daar bepaalde verwachtingen van. Maar ze stonden zelf ook maar te kijken. En ik snap de uitleg van de politie wel.’’

Hij steekt nog een sigaret op. Slachtofferhulp zal hem binnenkort bellen. Nazorg. ,,Klop mijn verhaal niet op, alsjeblieft’’, zegt-ie nog. ,,Ik heb gedaan wat ik kon, maar het heeft uiteindelijk niks uitgehaald.’’

Toon reacties

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.