Ella (l) en Anouk Trip met Indy en Faya.

Niet één maar twee honden die niemand wil: 'Het duurde drie maanden voordat Wendy en Wiesje voorzichting begonnen te kwispelen'

Ella (l) en Anouk Trip met Indy en Faya. Foto: eigen foto

,,Het duurde drie maanden voordat ze voorzichtig begonnen te kwispelen. Die eerste keer was wel een moment, hoor. Een teken van vreugde en dat we het vertrouwen hadden gewonnen.''

De familie Trip in 1e Exloërmond wilde een hond. Niet zomaar een hond, maar eentje die niemand wilde. ,,Een zielenpiet met drie poten'', zegt moeder Ella. En die hond kreeg ze. Beter gezegd: twee honden. Wendy en Wiesje, twee witte herders, die samen met honderd soortgenoten door de Dierenbescherming uit een 'fokfabriek' 'in Lettele werden gehaald. Nooit buiten geweest, niets geleerd en doodsbang voor alles (van) buiten de schuur.

Honden in fokfabriek doodsbang voor redders in nood

Twee jaar kijkt Ella dagelijks op de websites van de dierenasiels, maar vindt niet wat ze zoekt. En dan laat dochter Anouk haar het filmpje zien van de ontruiming van de fokschuur. Honden - retrievers, ridgebacks, witte herders - zitten op elkaar gepropt in de hoeken van de vieze stenen ruimtes. Doodsbenauwd voor hun redders in nood. De dieren moeten naar buiten worden gesleept of gedragen, zo bang zijn ze.

Van de honderd honden moeten er twintig worden afgemaakt. De rest wordt verdeeld over de asielen in Nederland. ,,En toen zagen we ineens witte herders opduiken in de asielen. Ook twee in Beilen. Toen wisten wij wel dat het honden uit Lettele waren'', zegt Anouk, die ook de rechtszaak tegen de malafide broodfokker bijwoont. ,,Geen greintje gevoel voor de honden. Hij zat alleen maar te klagen dat hij werd bedreigd en hij het zo slecht had.''

'We waren op slag verliefd'

Een bezoek van moeder en dochter aan het asiel in Beilen volgt snel. Anouk: ,,Ze haalden de honden op en zeiden: ga maar een stukje wandelen.'' Ella: ,,Huh? Daar stonden we dan met twee heel angstige honden. Maar we waren op slag verliefd.'' Anouk: ,,We moesten thuis nog de nodige voorbereidingen treffen en vroegen om wat bedenktijd. Maar nog dezelfde dag hebben we gebeld en gevraagd of ze deze honden voor ons wilden reserveren.''

Want voor de komst van Wiesje en Wendy, die inmiddels in hun nieuwe wereld als Faya en Indy door het leven gaan, moet er het nodige gebeuren in huize Trip. Ella: ,,Ze zijn niet zindelijk en zullen dat waarschijnlijk ook niet meer worden. Op elk moment kunnen ze poepen en piesen, dus kun je ze niet in huis houden. Daarom hebben we op de deel van onze boerderij een groot verblijf ingericht en een gat in de muur gemaakt, dat toegang biedt tot het grote buitenverblijf. Kunnen ze buiten of binnen zijn wanneer ze willen. Maar we gaan ook dagelijks met ze wandelen.''

Steeds wat dichterbij, steeds wat meer contact

Op de deel zetten ze twee bankstellen neer. Voor de honden en voor henzelf. ,,We zijn daar gewoon gaan zitten en hebben langzaam maar zeker het vertrouwen van Faya en Indy gewonnen. Steeds wat dichterbij, steeds wat meer contact'', vertelt Anouk. De iets brutalere Faya is met voer nog wel te paaien, Indy niet. Ella: ,,Indy was gewoon te bang om te eten. Ze durfde alleen een paar brokjes uit mijn hand te pakken. Inmiddels, ze zijn nu 15 maanden bij ons, eet ze uit haar voerbak.''

In huize Trip komen Faya en Indy langzaam uit hun angst-isolement. Lang lopen de teefjes, met een geschatte leeftijd van een jaar of acht, letterlijk met de staart tussen de poten. Hondentaal voor: ik ben bang, onzeker en wil vooral niet opvallen. En dan is daar het moment, na drie maanden, dat er voor het eerst wordt gekwispeld. Blijdschap, thuis voelen, vertrouwen. ,,Dat was een geweldig moment. Zo mooi.''

In het ideale plaatje zullen Indy en Faya waarschijnlijk nooit passen. Nog altijd schrikken ze van onverwachte bewegingen, is een voorzichtige benadering aanbevolen en kunnen ze tijdens het wandelen niet los lopen. Veel in de grote buitenwereld is nog onbekend en dus eng. Ella: ,,Wat ze in hun leven ook allemaal hebben moeten doorstaan, ze zijn niet vals. Het zijn schatten.'' Eén ding staat voor Ella en Anouk dan ook vast: ,,Ze gaan hier niet meer weg. We willen ze echt niet meer kwijt.''

menu