Niet een, maar drie nieuwe herders voor Schaapskudde Exloo

Schaapsherder Linda Wiertz met haar kudde op het Molenveld bij Exloo. Foto: Jan Anninga

De zoektocht naar een nieuwe herder voor schaapskudde Exloo is voltooid. Of beter gezegd: herders. Drie nieuwe gezichten begeleiden de grazende pluizenbollen dagelijks naar de heide en weer terug.

Het stichtingsbestuur wil op die manier voorkomen dat de werkdruk te hoog wordt voor de schapenhoeders.

In Linda Wiertz uit Ruinen, Nadia Lagerwaard uit Emmen en sinds deze maand ook Elzo Hoexum uit het Zuid-Hollandse Voorschoten heeft de stichting drie nieuwe krachten gevonden waarmee de kudde weer vooruit kan, aldus waarnemend stichtingsvoorzitter Kees van Wijngaarden. ,,We zijn nu helemaal compleet en daar zijn we uiteraard blij om.”

Nadia Lagerwaard (33) is sinds 31 augustus aangetreden en heeft er ontzettend veel lol in, vertelt ze. Al was het maar om de reacties die ze soms krijgt op haar verschijning. ,,Bij dit vak denken de meeste mensen aan een baardige man met hoed, staf en een sjekkie tussen de lippen. Op de heide vragen mensen daarom wel eens twijfelend of ik echt de herder ben”, lacht ze.

Het werk is haar in ieder geval met de paplepel ingegoten. Haar hele familie zit in de schapenhouderij en het opleiden van herdershonden. Haar ouders hebben onder meer een trainingscentrum bij Emmen, waar ze ook een deel van haar opleiding heeft gevolgd. ,,Ik heb voor herders in Zwolle en Drachten gewerkt en heb ook veel opgestoken bij begrazingsprojecten van mijn ooms en tantes in het westen van het land. Dus het is mij niet vreemd.”

Geen klap van verstaan

Op haar veertiende verhuisde ze met haar familie van Zuid-Holland naar Drenthe. ,,Mijn ouders kwamen naar het noorden voor de rust en de ruimte. Maar al voor de verhuizing kwamen we hier elk jaar met vakantie. Op het Land van Bartje in Ees, om precies te zijn. Tijdens onze vele fietstochten stuitten we ook een keer op de kudde in Exloo.” Tussen de ouders van Nadia en de toenmalige herder, Tienus Kaspers, ontstaat meteen een vriendschapsband.

,,Mijn ouders hebben vroeger regelmatig met hem meegelopen en hem geholpen. Als kind vond ik Tienus een rustige en nuchtere man, ook al kon ik hem vanwege het dialect voor geen klap verstaan, ha ha. Als ik met mijn honden wel eens met de kudde mee liep en er ging iets mis, maakte hij daar nooit een zaak van. Komp wel goed , zei hij altijd. Hij stond zo relaxt in het leven.”

De afgelopen acht jaar werkte Lagerwaard als bedrijfsleider bij Hippisch Centrum Emmen. ,,Ik ben daar gestopt omdat ik toe was aan iets anders. Toen ik deze vacature voorbij zag komen, viel alles op zijn plaats.” Ze weet ook van de moeizame opvolging na de dood van Kaspers in 2013, waarbij de schaapskudde leek te veranderen in een duiventil. ,,Die geschiedenis gaf mij juist een extra zetje. Het moet gewoon lukken, het is niet zo moeilijk.”

Rust en natuur

Linda Wiertz (42) was in de afgelopen drie jaar werkzaam als vrijwilliger bij een kudde in de omgeving van Leusden. ,,De herderin aldaar wees me op deze vacature en zo is het balletje gaan rollen”, vertelt ze. Inmiddels maakt ze met haar bordercollies Rose en Finn al de rondes met de kudde. Voorafgaand aan haar werk als herder heeft ze gewerkt als administrateur in het middelbaar onderwijs, pakketbezorger en bij KNGF Geleidehonden. Als echte dierenliefhebber ontstond echter langzaam maar zeker het idee om scheper te worden. ,,De drang werd alsmaar groter”, lacht ze. Volgens haar is het een prachtberoep. ,,De rust en het werken in de natuur: dat zijn vooral de dingen waar ik het meeste van geniet.”

Elzo Hoexum startte tien jaar geleden een eigen kudde. Daarvoor was hij werkzaam bij een communicatiebureau. ,,Het was in de afgelopen zeven jaar een komen en gaan van herders bij de kudde van Exloo. Maar liefst zeven schepers passeerden in die tijd de revue. De laatste, Mark Schrale, begon in februari, maar haakte na ongeveer een half jaar weer af. De oorzaak liet zich het beste omschrijven als een soort burn-out. Schrale toonde zich zeer betrokken en werkte de klok rond. Mogelijk is die inzet te veel van het goede geweest, stelde het stichtingsbestuur in augustus.’’

,,In totaal heeft de zoektocht ongeveer twee maanden geduurd. Op de vacatures reageerden ongeveer tien personen. De helft van de kandidaten viel daarbij al snel af, aldus Van Wijngaarden. Die hadden nog nooit een schaap in handen gehouden of ze beschikten niet eens over een hond. Het streven is om met drie nieuwe teamleden, die beurtelings de kudde begeleiden, zeven dagen in de week de heide op te zoeken.’’

menu