Op pad met meer dan een eeuw struunervaring (+video)

Bessen, bonen, bladeren: de Eelder corsowagens bestaan uit veel meer dan alleen bloemen. Iedere struunploeg heeft daarvoor zo zijn adresjes.

De struners van de corsowijk Vennerstraat/De nieuwe Akkers wurmen zich ’s ochtends vroeg op de achterbank van de auto met aanhanger. Er gaat niet iedere dag een verslaggever van de krant mee. Natúúrlijk mag die voorin.

,,Het gaat best”, brommen de mannen achterin. ,,We hoeven ook geen kilometers te rijden”, zegt ‘struunopperhoofd’ Hans Wildeboer.

Rozenbottels en sperziebonen

De ploeg is verantwoordelijk voor het bij elkaar sprokkelen van alle andere materialen voor op de corsowagen dan de bloemen. Wildeboer laat vanaf zijn telefoon het lijstje zien. Rozenbottels, laurierblad, viburnumbessen, amaranthus, maar ook sperziebonen. ,,Het valt wel mee dit jaar, we hebben wel eens meer gehad.”

Het doel van vandaag: zoveel mogelijk bergeniablad verzamelen. Daarvoor hebben de mannen al jaren een vast adres: het land van Sip van der Veen achter zwembad Lemferdinge. De vier mannen strunen al zo lang ze betrokken zijn bij de corsowijk. In het geval van Wildeboer en zijn kompanen Wil Nijnuis en Wim Dussel opgeteld meer dan honderd jaar.

Iets met de besjes

De auto draait een bocht om. ,,Ah, hij is er ook net”, zegt Wildeboer. Hij is Sip van der Veen, landeigenaar en jarenlang betrokken geweest bij de Vennerstraat/Nieuwe Akkers. Van der Veen komt op de mannen af en er ontspint zich een discussie in sappige streektaal. Iets met de besjes, die zijn te vroeg geplukt.

Landeigenaar Sip van der Veen (links) met de mannen van de struunploeg. Foto DvhN

,,De afspraak was dinsdag, wij zijn maandagmiddag geweest”, verklaart Wildeboer. De andere wijk die gebruikmaakt van Van der Veens land dreigde tekort te komen. ,,We hadden maandag harder moeten werken”, reageert Dussel. De mannen lachen. ,,Het gaat heel gemoedelijk, hoor”, verklaart Wildeboer. ,,We doen niet aan concurrentie.”

De wilde natuur

Toch belt hij snel zoon Paul, lid van struunploeg 2. De jongere garde is vanochtend een andere kant op gereden in de zoektocht naar materialen. ,,Hier kunnen we geen besjes meer weghalen. Je moet dus op zoek”, instrueert hij. Hij haalt zijn schouders op. ,,Ach, dit hoort er bij en maakt het ook mooi. Op zoek in de wilde natuur.”

De schoenlappersplant (bergenia) waar de mannen voor komen, staat achterin het land. De mannen, in werkbroek en ‘clubshirt’, pakken mesjes en snijden de bladeren één voor één af. Het schiet niet erg op. ,,Dit zijn maar kleintjes”, zegt Dussel.

,,De droogte speelt ons parten”, vertelt Wildeboer. ,,De besjes zijn vaak veel te rijp. En hierbij zie je het ook: dit blad is veel te klein.” Dan roept iemand: ,,We moeten bossen!” Uw verslaggever, die ondertussen een handje meehelpt, snapt er niets van. Ah, een elastiekje om de bladeren binden. Juist.

Het werk gebeurt -afgezien van het kletsen- in stilte. En dat werkt behoorlijk rustgevend. Hoe kan het eigenlijk dat er geen vrouwen lid zijn van de struunploeg? ,,Ach, dat is een beetje zo gegroeid”, zegt Wildeboer.

De struners van corsowijk Vennerstraat/De Nieuwe Akkers vertellen over het struunwerk

'Mijn ding'

Je moet wel eens over sloten heen springen, gisteren stonden we nog tot onze nek in de mais. Niet alle vrouwen vinden dat leuk.” In tegenstelling tot Wildeboer. ,,Dit is mijn ding gewoon. Je rijdt overal naartoe, doet overal kennissen op”, zegt hij terwijl hij nog een bundeltje ‘bost’.

Dan hebben de mannen er genoeg van. Terug naar de corsotent aan de Legroweg. Koffietijd. Als de ploeg wegrijdt, staat Van der Veen ze op te wachten. Dat met die besjes blijkt een misverstand. ,,Jullie kunnen nog wel anderhalf bed bergenias plukken. Anders ben ik bang dat andere ploegen vrijdagnacht komen. Dat gebeurde vorig jaar ook.”

Na de koffie krijgt struunploeg 1 versterking van de jongere generatie. Ook Paul Wildeboer, Hans’ zoon, vindt het struunwerk mooi. Dussel staat wat te brommen. Zijn ding is het niet, hij is meer van de bloemen.

,,Je hebt steeds meer bijmateriaal nodig tegenwoordig. Dat moet ook wat gestructureerder, maar het is wel een beetje saai. Dit is niet het leukste werk. Gisteren gingen we maiskolven plukken. Da’s wel lekker, daar heb je zo een kist vol van.”

De ploeg loopt op schema. ,,Het gaat allemaal super”, vertelt Wildeboer. Hij heeft, net als alle anderen, vrij genomen van werk om te buffelen voor het corso. ,,Het is een verslaving geworden”, verklaart de struunchef.

Wil Nijnuis, Hans Wildeboer en Wim Dussel met de oogst van de dag. Foto DvhN

Dussel roept vanuit het veld: ,,Hij moet ook wel. Anders krijgt hij geen bier van ons.” Dan is het tijd om op te doeken. Het loopt tegen de middag. Weer koffiepauze? ,,Tijd voor bier.”

Toon reacties

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.