Zanger Henk Wijngaard uit Emmen wordt zondag 75 jaar, zit 45 jaar in het vak en is nog niet van plan te stoppen. Zaterdag signeert hij bij Bruna Rietlanden de biografie Henk Wijngaard, met de vlam in de pijp . Een boek over muziek en verbroken familiebanden.

Zo sta je bijna 45 jaar lang je liedjes te zingen, doe je pakweg honderd shows per jaar, en zo ineens valt alles stil. Corona. Het is Henk Wijngaard zwaar gevallen. De zanger uit Emmen ging tijdens de lockdown in ieder geval niet bruisend aan de slag om dan maar nieuwe liedjes te maken. ,,Ik had er helemaal geen zin in omdat het zo uitzichtloos was’’, zegt hij. ,,Eerst duurde het een maand, toen een jaar, toen anderhalf jaar. De moed zakte me steeds meer in de schoenen.’’

Maar de tijden zien er weer wat beter uit. Zaterdagavond had Wijngaard, die zondag 75 jaar wordt, voor het eerst sinds lange tijd twee optredens. Op besloten partijtjes in Musselkanaal en Benschop, twee keer 45 minuten. ,,Ik zei na afloop tegen mijn geluidsman: ,Moet je horen! Mijn stem!’ Die was nog heel helder. Ik had er zo een derde show achteraan kunnen doen. Ach, ik was mijn tekst twee, drie keer kwijt. Maar daar weet ik wel wat op. Dan doe ik de microfoon naar het publiek toe en weet ik weer: O ja, daar was ik gebleven.’’

Geen kwestie van ouderdom? ,,Welnee’’, roept hij uit. ,,Dit komt van anderhalf jaar niets doen. Je bent zo oud als je je voelt. Een collega van mij stond tot zijn 82e op de bühne. Frank Sinatra. In de ene hand een peuk, in de ander een glas whisky. Dan denk ik bij mezelf: Als hij dat kan, kan ik het ook.’’

loading

Zijn zus bleek zijn moeder en zijn ouders zijn opa en oma

Wijngaard heeft een bewogen leven achter de rug. Hij werd geboren uit een kortstondige affaire tussen een Canadese soldaat en zijn moeder. Zijn vader heeft hij nooit gekend en zijn moeder, die zeventien was toen ze hem kreeg, deed zich voor als zijn zus. Ze woonden bij de ouders van Wijngaards moeder in Stadskanaal. Bij zijn opa en oma dus, van wie hij tot ongeveer zijn tiende dacht dat ze zijn ouders waren. Overigens heette hij toen nog geen Wijngaard, maar Henk van der Laan. ,,Ik heb drie namen gehad. In de buurt noemden ze me Canadesie.’’

De naam Wijngaard kreeg hij toen zijn ‘zus’ trouwde met een Wijngaard. Zij nam Henk mee toen ze uit huis ging, waar hij niets van snapte. Waarom moest hij zijn ouderlijk huis verlaten? Hij heeft er veel verdriet om gehad. Op een gegeven moment ‘vluchtte’ hij vanuit zijn nieuwe woonplaats Delfzijl terug naar opa en oma in Stadskanaal, waar hij mocht blijven wonen. De band met zijn zus die zijn moeder bleek te zijn, is nooit liefdevol geworden. En zijn vader heeft hij nooit ontmoet. Via het tv-programma Tros Vermist is zijn identiteit nog wel achterhaald, maar hij was een paar jaar daarvoor overleden.

Zijn dochter ziet hij niet meer, net zomin als zes van zijn negen kleinkinderen

Moeizame familiebanden zijn altijd gebleven in Wijngaards leven. Zijn dochter ziet hij niet meer, net zomin als zes van zijn negen kleinkinderen. Hij wil er niet al te veel over kwijt. ,,Ik ga niet in details treden, maar ik heb altijd een slecht contact gehad met mijn dochter. Op een gegeven moment is ze bij mijn moeder ingetrokken. Ik heb sinds een paar jaar gelukkig wel contact met haar zoon, mijn kleinzoon. Hij was 24 toen ik hem ontmoette. Het eerste wat hij vroeg, is: ,Opa, is mijn vader een Turk of een Marokkaan?’ Zijn moeder heeft hem dus nooit verteld wie zijn vader is. Dat neem ik haar kwalijk. Die jongen moet hetzelfde doormaken als wat ik heb doorgemaakt.’’

Het komt allemaal voorbij in de biografie Henk Wijngaard, met de vlam in de pijp van journalist Twan Linders. Het is een herziene versie van een eerder boek. ,,Het nieuwe boek is uitgebreider, met meer foto’s en verhalen’’, zegt Wijngaard. ,,Maar ik weet niet precies wat er allemaal in staat. Ik heb het zelf niet gelezen. Daar heb ik helemaal geen tijd voor. Het is nog maar net uit en ik ben met veel dingen bezig. Ik moet zo naar RTV Noord, eerst de radio, daarna nog een tv-optreden. Ja, opa Wijngaard heeft het druk.’’

In het nieuwe boek, waar Wijngaard zakelijk geen bemoeienis mee heeft, staat ook het verhaal rond countryzangeres Shania Twain. Wijngaard ontdekte dat zij is verwekt door een andere zoon van zijn Canadese vader. Dat zou hem een oom van Shania maken. ,,Maar ze wilde mij niet ontmoeten. Ze heeft geen leuke herinneringen aan haar vader. Ach, het maakt niks uit. Ik wilde vooral mijn halfbroer leren kennen. Maar ook hij bleek al overleden.’’

Henk Wijngaard werd ontdekt op een talentenjacht in Musselkanaal, door platenbaas Johnny Hoes

Wijngaards muzikale carrière begon achter het stuur van de vrachtwagen. Hij had de scheepvaart vaarwel gezegd vanwege zijn vrouw Trijntje, met wie hij dit jaar 55 jaar is getrouwd. En muziek maken was zijn hobby. In 1976 werd hij ontdekt op een talentenjacht in Musselkanaal, door platenbaas Johnny Hoes. Hij ging truckersliedjes en andere nummers zingen en scoorde hits als Met de vlam in de pijp , waarnaar het boek is vernoemd, Hé Suzie (de bui is over) en Een sneeuwwitte bruidsjurk .

De muzikale loopbaan ging met ups en downs. Het faillissement van het artiestenbureau waar hij voor werkte, begin jaren tachtig, betekende een flinke financiële aderlating voor hem. Hij zag zich gedwongen zijn huis in Stadskanaal te verkopen en werd weer vrachtwagenchauffeur. Maar hij maakte een comeback. En hoe. ,,Ik had al tien nummer 1-hits in de Nederlandstalige top 20 en daarna kwamen er nog tien bij.’’

Het meest trots is hij op het feit dat hij meer dan een miljoen geluidsdragers (cd’s, lp’s, singles en cassettebandjes) heeft verkocht. ,,Net als Shania Twain, haha.’’

‘Ik ga door zolang het publiek het vindt. En zolang ik het kan volhouden’

Of hij nog ergens op hoopt? Een optreden op het Hello Festival misschien, het vroegere Retropop, in zijn eigen Emmen? Hij heeft er nog nooit gestaan. ,,En dat wil ik ook niet’’, klinkt het resoluut. Ooit zijn er gesprekken geweest, maar volgens Wijngaard bood de organisatie hem een bedroevend bedrag van een paar honderd euro. ,,Ze wilden dat ik op een ochtend zou komen, voor het personeel, geloof ik. Dus ze hebben Rob de Nijs gehad, Harry Slinger, Bouke, Jannes, maar om de grootste retro-artiest met de meeste hits zijn ze altijd heen gegaan. Ach, ze kunnen mij niet betalen. Dat zijn geen kapsones. Ik heb het gewoon niet nodig.’’

Hij zegt dat hij de coronatijd financieel redelijk is doorgekomen, hoewel hij geen pensioen heeft opgebouwd. Zijn AOW werd aangevuld met een tegemoetkoming door de overheid, vanwege zijn bedrijf Henk Wijngaard Music. Ook kreeg hij geld van zijn platenmaatschappij Telstar. ,,Inmiddels beginnen de boekingen weer te lopen. Hoe lang ik doorga? Zolang het publiek het leuk vindt. En zolang ik het kan volhouden. Weet je, ik maak geen trendy muziek, maar tijdloze. De liedjes gaan een eigen leven leiden. Meisjes van 11, 12 jaar zingen ze zelfs mee. Dat is toch prachtig?’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Drenthe