Regelmatig passeren we bermmonumenten en vragen ons af wat op die plek gebeurde. Dagblad van het Noorden geeft komend jaar de slachtoffers en hun nabestaanden een gezicht in de nieuwe maandelijkse serie Bermmonumenten. Welk verdriet schuilt achter de kleine ode langs de weg? Aflevering 1: een zonnebloem voor Ramona Knegt.

Nieuw-Dordrecht, donderdagavond 7 september 2000, twintig over negen. Ramona Knegt (12) fietst met haar zus Carolien (16) van het zwembad in Klazienaveen naar huis. Ze hoeven nog maar een paar honderd meter. Opeens worden ze van achteren aangereden door een auto. Carolien smakt tegen het wegdek en is even buiten bewustzijn. Als ze iets later opkijkt, ziet ze haar zusje niet meteen. Ramona ligt verderop, bij een boom. Ze is er slecht aan toe. Carolien schreeuwt zo hard ze kan. Even later liggen beide meiden in een ambulance, op weg naar het ziekenhuis in Emmen. Daar overlijdt Ramona nog dezelfde avond aan haar verwondingen.

Een zonnebloem van kunststof

De eikenboom waar Ramona na het ongeluk tegenaan kwam, staat er nog steeds. Er is een zonnebloem van kunststof op bevestigd. In het midden van de bloem staat de naam Ramona. ,,Om haar te herdenken, maar ook om mensen te waarschuwen’’, zegt haar moeder Gré (65). Zus Carolien, nu 37 jaar, knikt. ,,We hopen dat we met deze zonnebloem mensen bewust maken. Want dit kan dus gebeuren als je met drank op achter het stuur stapt. Dan kun je zomaar iemand anders van het leven beroven. Het was verschrikkelijk wat er op 7 september 2000 gebeurde. Dat mag niet nog een keer. Niet in Nieuw-Dordrecht, nergens niet.’’

loading  

Ramona Knegt was de derde dochter van Jos (66) en Gré Knegt en het jongste zusje van Lysette (39) en Carolien. Een meisje dat dol was op paardrijden, zwemmen en heel gemakkelijk contacten legde. Boswachter wilde ze worden, maar soms droomde ze ook van een bestaan als dierenarts, handwerkjuf of eigenaresse van een bloemenwinkeltje. Ze zag het al helemaal voor zich. Als ze ooit een bloemenzaak zou beginnen, dan kon haar moeder mooi meehelpen om de boeketjes te maken. Ze had veel vriendinnetjes, maar trok ook graag met haar oudere zussen op. Ze deelden de liefde voor zwemmen, paarden en roeien bij de reddingsbrigade.

Boogie Bar

Een keer gingen ze zelfs met hun drietjes naar de Boogie Bar in Barger-Oosterveld. Haar moeder had voor de grap gezegd dat ze wel met haar zussen mee op stap mocht, maar had er niet op gerekend dat Ramona ‘ja’ zou zeggen. Tja, en beloofd is beloofd. Ramona, die tamelijk groot was voor haar leeftijd, kwam zonder problemen de discotheek binnen en beleefde de avond van haar leven. Met haar zussen stond ze de hele avond op de dansvloer. ,,We hadden beloofd dat we goed op haar zouden letten en op een christelijke tijd thuis zouden zijn. En dat gebeurde natuurlijk ook’’, zegt Lysette. Haar vader glimlacht: ,,’t Was bijzonder, een meisje van 12 in de disco. Maar wat ben ik achteraf gezien blij dat ze dit nog mee heeft mogen maken.’’

Na de zomer van 2000 ging Ramona naar de brugklas van mavo/havo van het Esdal College in Emmen. Om te leren hoe ze veilig in Emmen moest komen, was ze met haar moeder in de grote vakantie meerdere keren naar haar nieuwe school gefietst. Toen de school begon, hoefde ze niet alleen. Een jongen uit Zwartemeer pikte haar op en samen fietsten ze via Barger-Oosterveld waar een meisje woonde dat ook naar Emmen moest. Ramona zou uiteindelijk maar vier keer naar haar middelbare school fietsen. Daarna werd ze ‘s avonds met haar zus op de Klazienaveensestraat aangereden door een dronken automobilist.

loading  

Van bed gelicht

De bestuurder reed na het ongeluk door. Hij werd de ochtend daarna door de politie van zijn bed gelicht. Een buurvrouw had op de radio gehoord van het ongeval en zag dat de auto op de oprit van de buren zwaar beschadigd was. ,,Een man uit Nieuw-Dordrecht, maar we kenden hem niet. Toen hij werd aangehouden, lag hij zijn roes uit te slapen en had hij nog een aanzienlijke hoeveelheid alcohol in zijn bloed’’, zegt vader Jos. De auto werd voor nader onderzoek overgebracht naar het politiebureau in Emmen. Een grijze Toyota. In de kapotte voorruit zat nog een stukje stof van de zwemtas van Ramona.

Jos Knegt was niet thuis toen het ongeluk gebeurde. Hij zat op een booreiland op de Noordzee. ,,Ik belde elke dag even met mijn vrouw, ook op die 7e september. Juist op dat moment kwam de overbuurman met een flinke vaart bij haar het pad oprijden. Ik hoorde dat mijn dochters betrokken waren bij een ongeluk, maar meer was op dat moment niet duidelijk. Mijn vrouw zei dat ze met de buurman mee zou gaan en dan terug zou bellen. Maar dat telefoontje kwam maar niet. Ik belde mensen uit de buurt, maar die wisten mij ook niet wijzer te maken. Misschien durfden zij mij het niet te vertellen, dat zou best kunnen. Via de politie werd ik doorverbonden met het ziekenhuis en daar kreeg ik Gré aan de lijn. Zij vertelde mij dat Ramona zojuist was overleden. Carolien had alleen een paar schrammen opgelopen.’’

Helikopter

Om half twaalf ‘s avonds werd Jos Knegt met een helikopter van het booreiland gehaald en naar Den Helder gebracht. Vanuit daar was vervoer geregeld naar Nieuw-Dordrecht. Zus Lysette kwam om kwart voor twaalf nietsvermoedend thuis vanuit Groningen. Ze zag dat er buren over de vloer waren. ,,Ik dacht: die komen mij alvast feliciteren met mijn verjaardag. Na twaalf uur was ik jarig en zou ik 19 worden. In de koelkast stond al een monchoutaart die mijn moeder had gemaakt. De buren zeiden dat Ramona in het ziekenhuis lag na een ongeluk. Ik dacht: nou, dan brengen we haar een stukje taart in het ziekenhuis. Toen ik daar aankwam, zag ik mijn moeder. Zij vertelde me dat Ramona niet meer leefde.’’

De uitvaartdienst was op 13 september in een bomvolle Sint Gerardus Majellakerk in Barger-Oosterveld. Gré Knegt: ,,Toevallig had Ramona eerder dat jaar met ons over de dood gesproken en wat er daarna met haar moest gebeuren. Ze wilde gecremeerd worden en haar urn moest op een plek in huis komen te staan waar ze goed naar buiten kon kijken. Voor de uitvaart wilde ze thuis opgebaard worden. We wisten dus precies wat we na het ongeluk moesten doen.’’ Na het ongeluk was er niet alleen verdriet, maar ook enorme woede. ,,Een ongeval kan iedereen veroorzaken, maar dit was geen gewoon ongeluk. Dit was iemand die straalbezopen achter het stuur zat! Wat wij toen dachten, zal ik niet zeggen maar het was op het criminele af.’’

Slachtofferhulp

De jaren die volgden waren moeilijk. Jos Knegt zat een jaar lang thuis. Het gezin kreeg langere tijd slachtofferhulp en had daar veel baat bij. ,,Die man bracht als buitenstaander de gesprekken bij ons op gang en hierdoor kregen wij meer zicht op elkaars verdriet en hoe wij daar op een goede manier mee om konden gaan.’’ Voor de twee zussen van Ramona was de onbezorgde jeugd meteen voorbij. ,,Onze ouders hebben het ook na de dood van Ramona geweldig gedaan, maar toch maak je je zorgen om hen. Je wilt gewoon niet dat zij zoveel verdriet hebben.’’

loading  

Het verdriet voelt ruim twintig jaar na het ongeluk anders. Er is ruimte om te genieten van het leven, maar het verdriet is nooit weg. Lysette: ,,Soms overvalt het je, als je een bepaald muziekje hoort. Of als je een oud-klasgenote van Ramona ziet lopen achter de kinderwagen.’’ De verjaardag van Ramona wordt nog altijd gevierd. Buren en familie komen dan langs, en het fietsvriendinnetje uit Barger-Oosterveld dat maar vier keer met Ramona van en naar school in Emmen reed. Op die dag maakt Gré Knegt altijd rode kool met hachee, het lievelingseten van Ramona. Ook op haar sterfdag komen veel mensen op bezoek. ,,We hoeven denk ik niet uit te leggen hoe geweldig we dat vinden.’’

Niets is na 7 september 2000 nog vanzelfsprekend voor Jos, Gré, Lysette en Carolien Knegt. Ze staan meer stil bij de mooie dingen die op hun pad komen. ,,We hebben ons voorgenomen dat ons leven na het ongeluk niet voorbij mocht zijn. Dat zijn we aan Ramona verplicht. Haar is het leven ontnomen, wij hebben de kans om er nog iets van te maken. En dat doen wij dus, met volle overtuiging. Al is dat op sommige momenten best wel moeilijk.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Drenthe
Aanrader van de redactie