Rosa Timmer: Spuug

Wat doe ik aan, waar ga ik staan en met wie ga ik wel en niet praten? De jaarlijkse kerstborrel van mijn werk is vandaag. In mijn hoofd echoën onderzoekjes over flirten op de werkvloer die medecolumnist Jan Wierenga ook al eens aanhaalde. Flirten is het nieuwe praten op de borrel.

Erger schrok ik ervan dat negen op de tien mensen erotische fantasieën hebben over collega's. Ik heb altijd al geweten dat ik er niet helemaal bij hoorde, en dat tekent zich in dit geval wel af. Ik ben echt die ene van de tien. Hoeveel leuke vrouwelijke collega's ook zwijmelen bij het horen van de stem van onze chef M., mij doet het niks. Ook aanstaande collega A., van wie mijn vriendinnen en masse van de stoel glijden, kan mij niet bekoren.

Ik ben niet vies van een potje fantaseren, zelfs niet nu ik keurig verloofd ben, maar het is voor mij fysiek onmogelijk om me aangetrokken te voelen tot mijn collega's. Het is niet alleen dat de meesten van hen uit hele andere tijdsgewrichten komen en soms nog twee oorlogen hebben meegemaakt, zelfs niet de knorrigheid die iedere ouderwetse journalist met zich meetorst, het is dat ze bijna allemaal al bezet zijn. Vrouwen en vriendinnen hebben. Honden, kinderen en echtelijke woningen.

Bij het uitdelen van zeden en deugden stond ik echt niet vooraan, maar ik ben gezegend met een agressief afweermechanisme voor het verliefd worden op mensen met een relatie. Ik weet wat ze dan zeggen: ,,Het is je gewoon nog nooit overkomen'', en dat klopt. Omdat ik dat niet wil. Ik zie het heus wel als iemand knap is, charmant zelfs, maar zodra doorschemert dat degene al verkering heeft, is voor mij de lol eraf. Alsof je een afgelikte ijsco aangeboden krijgt.

Je zult er niks aan merken als je het niet weet, maar zodra je je ervan bewust bent, proef je andermans spuug erop.

Toon reacties

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.