Peter Vereijken met poepschep, ezels Hannah en Claire en Shane Oostra.

Shane (12) levert monsterprestatie en loopt met twee ezels van Beilen naar Assen, ondanks zijn beperking

Peter Vereijken met poepschep, ezels Hannah en Claire en Shane Oostra. Foto: Marcel Jurian de Jong

Shane Oostra (12) uit Beilen heeft een monsterprestatie geleverd. De jongen met een verstandelijke beperking liep donderdag 18 kilometer met twee koppige ezels van de dierenweide in Beilen naar zijn school in Assen.

Oostra trainde de afgelopen acht weken iedere dag, zeven dagen per week met het wandelen met de ezels Claire en Hannah (moeder en dochter). Het idee ontstond in quarantainetijd, toen hij niet meer naar school kon en dagelijks naar de dierenweide in Beilen ging.

,,Honderd meter was in het begin al ver hoor hem’’, zegt zijn begeleider Peter Vereijken om half zeven ’s ochtends in Hooghalen. Het is het pauzepunt voor de pelgrimstocht die ze samen lopen en die om half vijf ’s ochtends vanaf Dierenweide Stroomdal in Beilen begon.

Zeven dagen per week trainen

Een broodje voor Shane, een kop koffie voor Vereijken en een wortel voor de ezels en ze moeten weer door. ,,Omdat Shane eigenlijk niet bewoog, zijn we dit gaan trainen’’, vertelt Vereijken. Met de ezels liepen ze samen door het dorp in Beilen, met als vast punt het zwaaien naar de dementerenden die in verzorgingshuis Spectrum wonen.

,,De route werd steeds langer en de ezels raakten ook steeds beter getraind.’’ Shanes moeder Jolanda Oostra zag haar zoon voor haar ogen opbloeien. ,,Hij is behoorlijk afgevallen. Hij werd altijd opgehaald met een bus om naar school te gaan en had verder op de dag nauwelijks beweging. Nu heeft hij iedere dag getraind, zelfs in de regen.’’

Shane heeft de belevingswereld van een 6-jarige, maar ook daar zien zijn ouders ontwikkeling in. ,,Hij is nu echt aan het puberen. Soms wilde hij niet trainen, maar dan zeiden we: ‘Je hebt het met Peter afgesproken.’ Dat snapte hij wel, en dan kwam hij altijd vrolijk terug.’’

loading

Ezels zijn doodsbenauwd voor water, bruggen een grote uitdaging

Het is geen makkie, de route van Beilen naar Assen heeft enkele obstakels waarbij Peter en Shane flink moeten samenwerken. ,,De brug bij Smilde’’, vertelt Shane. De ezels zijn doodsbenauwd voor water, en gooien geregeld hun kont tegen de krib. Letterlijk. ,,Als ezel Claire water ziet, heeft ze de neiging om op haar kont te gaan zitten. Soms zelfs midden op een kruispunt. We moeten een van de ezels eerst vastbinden aan een boom om de ander mee te kunnen slepen over de brug met een touw achter haar kont. Dan pas kan de volgende mee, daarvoor moet je goed samenwerken’’, zegt Vereijken.

Het was spannend deze ochtend, aangezien de ezels de bruggen in Beilen na al die weken wel kennen, maar die in Smilde niet. ,,Deze hadden we niet geoefend. En als het de ezels niet zint, krijg je ze echt niet mee.’’

Ezels over op slentertempo

Halverwege de tocht wordt het nog spannender, omdat de ezels na een kilometer of 10 hun eigen tempo gaan lopen. Dat wil zeggen, geen tempo. De heren proberen daarom zoveel mogelijk van de route zo snel mogelijk af te leggen, eigenlijk om de ezels te foppen. Maar bij het NAM-gebouw in Assen is het onvermijdelijk. De ezels gaan over op een ongenadig langzame tred.

Slenteren is het niet eens, de beesten zijn niet vooruit te branden. Maar Shane heeft in die acht weken geleerd wat hij moet doen. Vereijken loopt voorop en Shane loopt tussen de ezels in met zijn armen wijd: aan weerszijden legt hij een hand op de kont van de ezels. Af en toe en zacht tikje, en zowaar lopen de ezels weer. ,,Dat is echt samenwerken, dat krijg je alleen niet voor elkaar’’, zegt Vereijken zichtbaar trots.

Slenteren is ook echt geen optie, want de klasgenoten van Shane staan hem bij de Van Lieflandschool op te wachten. Hij kan dus niet te laat komen. Zijn voeten doen zeer en vlak voor ze bij de school aankomen verdwalen ze ook nog even in de zijtakken van de Woude, waardoor ze nog een extra kilometer bovenop de al 18 lopen. Maar dan is Shane daar, hij loopt het schoolplein op met het gezicht zo trots als een pauw. Net als zijn ouders, grootouders en vrienden die erop af zijn gekomen. De kinderen lopen op hem af en geven hem een dikke knuffel. ,,Je bent een bijzonder joch’’, voegt zijn beste vriend eraan toe.

Morgen loopt Shane gewoon weer met de ezels

Hoe het ging? ,,Goed’’, is het duidelijke antwoord van Shane. Hij heeft er niet zoveel aan toe te voegen. Acht kilo lichter in acht weken en een conditie waar hij nu trots op kan zijn. En morgen? Dan loopt hij gewoon weer 10 kilometer met de ezels door Beilen heen. Nu hij weer naar school gaat, blijven ze dat toch nog vier dagen per week doen. Vereijken is er overigens zelf ook nog 8 kilo extra door afgevallen. Hij is in totaal van 106 naar 88 kilo gegaan. ,,Ik kan het iedereen aanbevelen dus. Morgen is hem een ijsje beloofd door Jannie, een vrouw die langs de route woont. Dus denk maar niet dat ik hem hoef te overtuigen.’’

menu