Danique Lohuis aan het werk op de arm van Renate Winkel.

Tattoo-artiest Danique uit Emmen is nog maar twee jaar actief en is razend populair. 'Ik had niet verwacht dat je er zó uit zag, hoor ik vaak. Zo normaal, bedoelen mensen dan.'

Danique Lohuis aan het werk op de arm van Renate Winkel. Foto: Marcel Jurian de Jong

Slechts twee jaar geleden zette ze haar eerste tatoeage op iemands lijf. Inmiddels puilt de agenda van Emmer tattoo-artiest Danique Lohuis uit. Het lukt verslaggever Renate Winkel een sessie te boeken. Een gesprek over vooroordelen, kansen en onderdeel zijn van een hechte tattoofamilie.

Op dinsdag 4 februari van dit jaar plaatst Danique Lohuis een bericht op haar Instagramprofiel. ‘Bookings are now open’ schrijft ze erbij. Ik stuur direct een mail waarin ik mijn gewenste tattoo omschrijf en stuur als referentie enkele foto’s mee van tatoeages die ik mooi vind.

Een paar dagen later krijg ik een mail terug: ‘Prachtig idee! Je hebt geluk want alleen vandaag neem ik nog boekingen aan voor in oktober 2020.’ Oktober. Dat duurt nog acht maanden. Wie ‘een Danique’ op z’n lijf wil, moet geduldig zijn.

Zachtroze nagels en geen tattoos te bespeuren

28 oktober 2020. 9 uur in de ochtend. Danique zit op een rode leren bank in tattooshop Nozem op me te wachten. Opgewekt staat ze op als ze me ziet. ,,Hey! Leuk dat je er bent. Ik heb heel veel zin in vandaag. Koffie?”

Ze draagt een halflange donkere jurk met een hip printje en daaronder roomwitte enkellaarsjes met een hak. Haar lange blonde haar zit nonchalant in een knipje samengebonden op haar hoofd en haar nagels zijn zachtroze gelakt. In deze outfit is geen spoor te bekennen van de tattoos op haar armen en benen.

Van stencil naar definitieve lijnen

,,Mensen denken vaak dat tattoo-artiesten alleen maar zwart dragen, met zware en donkere make-up en overal tattoos. Als ze mij dan zien, zijn ze soms verbaasd. Bijna dagelijks hoor ik: Goh, ik had niet verwacht dat je er zó uit zag. Zo normaal, bedoelen ze dan denk ik. Ik kan er wel om lachen.”

Op een iPad haalt ze het ontwerp dat ze voor mij heeft gemaakt tevoorschijn. Enkele dagen voor de afspraak heeft ze dit gemaild. Het is exact zoals ik ‘m wilde. ,,Ga maar even zitten, dan print ik het stencil even uit”, zegt ze, terwijl ze een kop koffie voor me neer zet.

Niet veel later zit ik met een stencil op m’n arm in de tattoostoel. In blauwe inkt staan de lijnen van de bloemen en het vogeltje iets boven mijn pols. Ze dienen als leidraad voor de definitieve lijnen.

loading

‘Ik hou van tatoeages met fijne lijnen en van vrouwelijke ontwerpen’

Danique is enthousiast over het ontwerp. ,,Ik ging vandaag echt met plezier naar mijn werk”, zegt ze terwijl ze het tattoo-apparaat aanzet en een ratelend geluid begint te klinken. ,,Ik hou van tatoeages met fijne lijnen en van vrouwelijke ontwerpen met bloemen en dieren. In dit ontwerp komt dat allemaal samen.” De naald gaat mijn huid in.

Oef. Een scherpe, prikkende pijn. Moet ik dít een paar uur doorstaan? ,,Maak je geen zorgen”, zegt ze wanneer ze mijn verkrampte blik ziet. ,,De eerste vijf minuten zijn even wennen, daarna wordt de pijn echt minder.”

Van dakkappellen tekenen naar fulltime tatoeëren

Nog maar twee jaar tatoeëert ze. ,,Een paar jaar geleden studeerde ik nog bouwkunde. Ik had een vast bijbaantje bij een supermarkt”, zegt ze lachend, terwijl ze haar blik op mijn onderarm houdt. ,,Kun je het je voorstellen?”

Ze koos voor bouwkunde omdat ze via die weg binnenhuisarchitect wilde worden. Tekenen, ontwerpen, creëren. In theorie kwam het in die opleiding allemaal samen. Ze heeft zich er nooit op haar plek gevoeld. ,,Ik kon daar mijn creatieve ei niet kwijt. Ik was de hele dag dakkappellen aan het tekenen op m’n stage.”

Alsof het zo heeft moeten zijn wordt ze op het moment dat ze realiseert dat ze niet op de goede weg zit, benaderd door tattooshopeigenaar Wilco Scheve. ,,We kenden elkaar en hij wist dat ik van tekenen hield. Hij had mijn werk gezien. Of ik het vak van tatoeëren wilde leren.” Geen seconde twijfelt ze.

Klanten moeten fijn terugblikken op voor hun belangrijke dag

Haar eerste tattoo zet ze op de arm van een oudere man. De namen van zijn kinderen. ,,Er is altijd wel iemand te vinden die het niet erg vindt om iemands eerste tattoo te krijgen. Vooral mensen die al veel tattoos hebben.” Dan maakt een mislukt kleintje ertussen ook niet meer uit, lacht ze.

Na een hele ochtend in de stoel is het gevoel van de naald inderdaad een stuk minder scherp. ,,Zullen we even lunchen?” vraagt ze. Graag. In het broodjeshuis om de hoek staat ze erop mijn broodje te betalen. ,,Een broodje eten, even kletsen bij een kop koffie. Voor klanten is het plaatsen van zo’n tatoeage vaak een belangrijke dag. Ik wil dat klanten fijn terugblikken op zo’n dag.”

Pijn verbijten

Na de lunch komt het meest pijnlijke deel van de sessie. De witte highlights. Witte inkt wordt dieper in de huid gezet. En dat voel je. Minuscule details in het ontwerp zijn het. Een paar witte streepjes in een bloem, een oplichting in het oogje van het vogeltje, wat stipjes in de bladeren her en der. Ik ben blij met de mondkapjesplicht en verbijt letterlijk de pijn.

Heeft ze zelf een verklaring voor de populariteit die ze in korte tijd heeft opgebouwd? ,,Ik heb echt heel veel aan Nozem te danken. De mensen die hier werken voelen als familie. Iedereen helpt elkaar. Talent wordt hier écht gezien. Daardoor heb ik zo kunnen groeien. En blijkbaar valt mijn vrouwelijke tattoostijl in de smaak bij veel mensen.”

De sessie van een paar uur zit erop. Voor altijd staat er een vogeltje tussen de bloemen op mijn onderarm. Danique veegt de tattoo schoon. Samen lopen we naar de spiegel. Ik vind het prachtig. Maar niet ik, maar Danique maakt letterlijk een sprongetje van geluk. ,,Oh, ik ben hier zó trots op. Wat mooi, he! Hier doe ik het echt voor.”

menu